Το δράμα της ακινησίας

Η περίφημη βελόνα των δημοσκοπήσεων δεν κινείται για το ΠΑΣΟΚ. Μήπως κινείται όμως και τίποτε άλλο στο ΠΑΣΟΚ; Γκρίνια, κλάψα, οικτιρμός και, κατά τα λοιπά, ακινησία. Τίποτε δεν κινείται στο ΠΑΣΟΚ. Η ηγεσία μένει ατάραχη, στα όρια σχεδόν της αναισθησίας, ενώ η αντιπολίτευση απλώς γκρινιάζει και δεν τολμά να κουνηθεί. Οι μεν παριστάνουν ότι δεν τρέχει τίποτα, οι δε αρκούνται στην γκρίνια. Το δράμα της ακινησίας λοιπόν δεν αφορά μόνο τη βελόνα των μετρήσεων, αλλά ολόκληρο το ΠΑΣΟΚ. Πράγματι, ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν τραβάει – όλοι το κατάλαβαν, ίσως και ο ίδιος. Οι άλλοι, όμως, οι επίδοξοι διάδοχοί του, τραβάνε; Αν εξαιρέσουμε την Αννα Διαμαντοπούλου, όλοι οι άλλοι είναι κάτι μικρομεσαίοι, που φοβούνται ο ένας τον άλλον και περιμένουν να πάρει το μήνυμα ο κ. Ανδρουλάκης και να φύγει μόνος του. Αυτή η αδυναμία είναι η πιο τρανή απόδειξη παρακμής.

Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα μοιρολατρικής νωθρότητας, είναι φυσικό να εκδηλώνεται η τάση για συγχώνευση με την Αριστερά, τάση την οποία εκπροσωπεί ο Χάρης Δούκας. Η λογική είναι ότι, αντί το ΠΑΣΟΚ να ολισθαίνει αργά και βασανιστικά προς τη ριζοσπαστική Αριστερά, δηλαδή τον κόσμο που άλλοτε εκπροσωπούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, ας τρέξει μόνο του προς τον προορισμό αυτό. Είναι ο πειρασμός της αυτοκτονίας, που σε λυτρώνει από το μαρτύριο, υποθέτω. Καλύτερα ο γκρεμός να πας μια κι έξω, παρά η αρκούδα, όσο χαριτωμένα κι αν είναι τα αρκουδάκια της.

Εχει γούστο, πάντως, ο κ. Δούκας, που διευκρινίζει ότι δεν αμφισβητεί τον κ. Ανδρουλάκη, προσθέτει όμως ότι «αν ακολουθήσει ό,τι λέω για αλλαγή στρατηγικής, θα βγούμε πρώτοι». Λέει, με άλλα λόγια, ότι τον ψέγει, επειδή δεν κάνει αυτό που του λέει! Νομίζω θα ήταν καλύτερα αν τον αμφισβητούσε ευθέως…

ΒΟΥΤΙΑ ΣΤΟ ΚΕΝΟ

Άπειρη στην πολιτική είναι η Μαρία Καρυστιανού· κουτή δεν είναι. Προφανώς καταλάβαινε ότι θα προκαλούσε αντιδράσεις η θέση της κατά του δικαιώματος των γυναικών στην άμβλωση. Ισως να μην περίμενε ότι θα πέσει φατούρο (δηλαδή, καρπαζιές βροχηδόν από όλες τις πλευρές), ήξερε όμως ότι δεν θα περνούσαν απαρατήρητες οι δηλώσεις της. Επίσης, εκφραζόμενη υπέρ μιας θέσης της θρησκευόμενης Ακροδεξιάς, η κ. Καρυστιανού μας έδωσε και το στίγμα της στον πολιτικό χάρτη. Οχι ότι δεν το είχαμε καταλάβει, εφόσον όμως πολιτεύεται είχε την υποχρέωση να μας το δείξει. Για να το πω μεταφορικά, η κ. Καρυστιανού φόρεσε το κράνος της και σήκωσε το κεφάλι έξω από το χαράκωμα για να δει την ωραία θέα, για την οποία είχε ακούσει πολλά. Ακολούθησε κόλαση πυρός…

Τον βαθμό της επιτυχίας, που είχε το ξεκίνημά της στην πολιτική, τον μαρτυρά η ποιότητα όσων την υποστήριξαν αμέσως ή εμμέσως. Ηταν ο Δημήτρης Νατσιός της «Νίκης», που χαιρέτισε τη σύμπλευση της κ. Καρυστιανού με το κόμμα του επί του θέματος, ο Φειδίας από την Κύπρο, που θα έβλεπε μια συνεργασία μαζί της στο μέλλον (είναι και γιος παπά, μην ξεχνάμε…) και, τέλος, η Θεοδώρα Τζάκρη, που συμφωνεί με τον Φειδία.

Αν την ίδια ώρα δεν έπαιζε και το εγχείρημα του Καραμήτρου, υποθέτω ότι και ο Απόστολος Γκλέτσος θα είχε εκδηλωθεί ευμενώς. Αξιοσημείωτη επ’ αυτού είναι η σιωπή του ευρωβουλευτή Νικόλα Φαραντούρη, ο οποίος προσφάτως διεγράφη από τον ΣΥΡΙΖΑ λόγω της στήριξής του στην κ. Καρυστιανού. Είναι απίθανο να συμφωνεί με τις σκοταδιστικές θέσεις που προωθούν διάφορες «ιερές μονές» στην πολιτική, γι’ αυτό και κρύβεται. Πρέπει όμως να είναι και πολύ απασχολημένος στο Νταβός, όπου είμαι βέβαιος ότι θα βρίσκεται. Κυκλοφόρησε άλλωστε η φήμη ότι ο πραγματικός λόγος για τον οποίο πήγε ο Τραμπ στο Νταβός ήταν για να συναντήσει τον Νικόλα Φαραντούρη…

Η κ. Καρυστιανού, αν την ερμηνεύω σωστά, φαντάζεται τον εαυτό της σαν μια Μαρίν Λεπέν ελληνικής κοπής, με τις γνωστές ιδιαιτερότητες που συνοδεύουν την ονομασία προελεύσεως. Θα έχει τη μοίρα του Στέφανου Κασσελάκη και μάλιστα πολύ πιο γρήγορα, γιατί τουλάχιστον ο κ. Κασσελάκης προσγειώθηκε με το αλεξίπτωτό του σε έτοιμο κόμμα. Αν οι εκλογές γίνουν στο τέλος της κυβερνητικής θητείας, αμφιβάλλω αν η κ. Καρυστιανού θα έχει αντέξει μέχρι τότε.