Είδα τη Λώρα κάποτε
Το πρόσωπό της κυριαρχεί εδώ και, δύο, σχεδόν, εβδομάδες σε όλων των ειδών τις οθόνες που στοιχειώνουν τη ζωή μας. Πρόσωπο ανοιχτόχρωμο, βόρειο (ουκρανικής καταγωγής είναι άλλωστε) χωρίς την ένταση που μπορούν να αποτυπώσουν τα δικά μας, μεσογειακά χαρακτηριστικά, ακόμη και όταν δεν υπάρχει λόγος, έτσι, για την πόζα. Μοιάζει απαθές αλλά ξέρουμε πια ότι η φαινομενική απάθεια μπορεί να κρύβει πάθη πολύ ισχυρά, ακριβώς επειδή δεν διοχετεύονται σε εκφράσεις και γκριμάτσες. Είναι δεκαέξι ετών, αλλά σε κάποιες φωτογραφίες φαίνεται μεγαλύτερη λόγω μακιγιάζ. Ωστόσο, απ’ όσο θυμάμαι, σε καμία φωτογραφία δεν γελάει όπως γελάνε τα κορίτσια στην ηλικία της. Σε κάποιες απλά χαμογελάει με αυτό το μισό, υπαινικτικό, σχεδόν «τζοκοντικό» χαμόγελο.
Είναι η Λώρα και έφυγε από το σπίτι της στο Ρίο, την πρώτη ημέρα που άνοιγαν τα σχολεία μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων. Φυγή ή απόδραση; Μάλλον το δεύτερο διότι δεν επρόκειτο για εσπευσμένη κίνηση αλλά για μια πολύ καλά μελετημένη και σχεδιασμένη επιχείρηση. Τόσο καλά που όταν ακούω ρεπορτάζ για την «εξαφάνιση της 16χρονης», αισθάνομαι ότι γλιστράω σιγά σιγά σε ένα μυθιστόρημα της νέας σκανδιναβικής αστυνομικής λογοτεχνίας, εκεί όπου το μυστήριο δεν λειτουργεί «εντός τειχών», αλλά βγαίνει έξω, κυκλοφορεί στους δρόμους, συνδιαλέγεται με τους κρατικούς θεσμούς και τα κοινωνικά στερεότυπα. Ή ξαναθυμάμαι τη μυθική ταινία της Ανιές Βαρντά «Δίχως στέγη, δίχως νόμο» (Χρυσός Λέοντας, 1985) με την ηρωίδα της να αποτελεί συγχρόνως το μυστήριο (τη δολοφονία της προσπαθεί να εξιχνιάσει η αστυνομία), αλλά και τη λύση του.
Γιατί η Λώρα δεν είναι, απλά, ένα κορίτσι που έφυγε από το σπίτι της, κάτι που συνέβαινε και συμβαίνει συχνά. Η Λώρα μοιάζει περισσότερο με μια ηρωίδα της λογοτεχνίας ή της δραματουργίας. Ενας χαρακτήρας δηλαδή που αξίζει να διηγηθείς την ιστορία του. Απλός φαινομενικά, αλλά όλο και πιο σύνθετος όσο «προχωράει η ιστορία», «σκηνοθετημένος» θαρρείς, όπως σκηνοθέτησε η ίδια την απόδρασή της. Καλύτερα και από τις σχετικές ιδέες που δίνει το ChatGPT. Μάζευε χρήματα με μεθοδικότητα και σταχανοβίτικη προσήλωση. Ακόμη και το ένα ευρώ που έπαιρνε όταν δάνειζε κάποιο βιβλίο δεν ήταν περιττό. Το ότι δε μία έφηβος, στην εποχή μας, έπλεκε και πουλούσε τα πλεκτά της, είναι κάτι που μόνο σε κινηματογραφική σκηνή μπορώ να το φανταστώ.
Και μετά έφυγε, κατορθώνοντας το, σχεδόν, ακατόρθωτο στις μέρες μας, να εξαφανίσει το ηλεκτρονικό της αποτύπωμα. Εφυγε για να αφήσει κάτι οριστικά πίσω της, για παράδειγμα ένα καταπιεστικό οικογενειακό περιβάλλον, ή για να πάει κάπου συγκεκριμένα; Δεν έχει σημασία. Είναι όμως αυτό το ροζ σακίδιο με τα σχολικά της είδη που φαίνεται να άφησε επιδεικτικά έξω από το Νοσοκομείων Παίδων. Μια λεπτομέρεια που σε ένα μυθιστόρημα, θα μπορούσε να αναχθεί σε κυρίαρχο στοιχείο το οποίο συμβολίζει τη διάθεση απόδρασης από το σύμπαν της παιδικής ηλικίας.
Τρέξε, Λώρα, τρέξε
Η υπόθεση αυτή έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που προκαλούν το ενδιαφέρον και την, με κάποιο τρόπο, συμμετοχή του τηλεοπτικού κοινού. Δεκάδες οι μαρτυρίες που φτάνουν κάθε μέρα σε αστυνομικά τμήματα και εκπομπές. Η Λώρα μπήκε στο λεωφορείο, η Λώρα βγήκε από το σουπερμάρκετ, η Λώρα πέρασε από εκείνη την πλατεία, μπήκε σε αυτήν την πολυκατοικία, κάθισε στο παραδίπλα παγκάκι, φορούσε τζιν, δεν κρατούσε τσάντα, είχε κατεβασμένη κουκούλα, όχι καπέλο ήταν. Μοιάζει σαν ένα διαδραστικό σίριαλ που έχουμε αγωνία για το τι θα γίνει στο επόμενο επεισόδιο και συγχρόνως θέλουμε να μπούμε μέσα στο πλάνο και να διαμορφώσουμε την υπόθεση.
Ισως λοιπόν να είναι η «απόδραση» που δεν τολμήσαμε ποτέ εμείς που κάνει τη Λώρα τόσο συμπαθή καθώς έχω την αίσθηση ότι οι περισσότεροι θέλουν να μη βρεθεί, να πετύχει σε αυτό που άλλοι απέτυχαν. Και είναι σαν να ακούω να την εμψυχώνουν, να της φωνάζουν «Τρέξε, Λώρα, τρέξε».