Πώς γίνεσαι αντισυστημικός

Ηρθε στον ύπνο μου η μαμά μου. «Καιρό έχουμε να πιούμε καφεδάκι…» μου είπε κάπως παραπονεμένα. Προτού ξυπνήσω το αποφάσισα. Να πάω στο μνήμα της. Να ακουμπήσω στο μάρμαρο τον εσπρέσο μου – θα χαιρόταν που δεν βάζω πια ζάχαρη, που δεν ανάβω τσιγάρο. «Θες μια γουλιά;» να κάνω μαύρο χιούμορ.

«Δεν έχει ταξί… Ούτε σήμερα ούτε αύριο, ίσως ούτε και μεθαύριο…» «Σπάνια την ονειρεύομαι. Θα με έχει πολύ πεθυμήσει!» «Δεν θα έχει ενημερωθεί για την απεργία. Την επισκέπτεσαι από βδομάδα». «Είσαι με τα καλά σου; Θα με εμποδίσουν οι ταρίφες να βρεθώ με τη μαμά μου;» «Μάλλον έχεις κέφι για ταλαιπωρία…»

Το είχα πάρει – είναι αλήθεια – εντελώς αψήφιστα. Το κατάλαβα καθ’ οδόν. Για να μεταβείς από την Ευελπίδων στο Νεκροταφείο Νέας Σμύρνης, πρέπει να αλλάξεις τρία λεωφορεία. Με το 224 φτάνεις στην οδό Αμερικής. Από εκεί παίρνεις το Α2 που σε αφήνει στη Συγγρού, στα παλιά γραφεία της Ολυμπιακής. Εν συνεχεία μπαίνεις στο 136 και φτάνεις, είκοσι στάσεις αργότερα, στον προορισμό σου. Η εφαρμογή στο Διαδίκτυο που συμβουλεύτηκα – αν δεν υπήρχε κι αυτή, πώς θα έβρισκα τον δρόμο μου; – έδινε συνολικό χρόνο διαδρομής σαράντα οχτώ λεπτά. Πρόσθεσε την αναμονή στις στάσεις. Και το περπάτημα. Ξεκίνησα από το σπίτι στις δώδεκα και έφτασα στον τάφο στις δύο παρά είκοσι. Μαζί με την επιστροφή, η εκδρομή στη μαμά διήρκεσε τεσσερισήμισι ώρες. Μισό μεροκάματο γεμάτο. Πεταμένο στους δρόμους!

Τι κάνεις άμα μένεις στην Πεύκη και εργάζεσαι στη Βούλα; Στο Νέο Ηράκλειο και χτυπάς κάρτα στον Ταύρο; «Εχεις αυτοκίνητο!» θα μου απαντήσετε. Κι αν για οποιονδήποτε λόγο δεν οδηγείς; Ή σου έχουν πάρει το δίπλωμα επειδή ένα βράδυ ήπιες δυο ποτά και έπεσες σε μπλόκο; «Ας πρόσεχες…» θα σηκώσετε το φρύδι. Τρεις μήνες στέρηση διπλώματος και επτακόσια ευρώ πρόστιμο, δεν το βρίσκετε κάπως δρακόντειο; Η ίδια ποσότητα αλκοόλ στο αίμα που πριν από δέκα χρόνια θα προκαλούσε μια ελαφρά επίπληξη από τον τροχαίο, σήμερα σε στέλνει στη φυλακή. «Ετσι εκπαιδεύεται ο κόσμος – όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος! Ετσι μειώνονται τα δυστυχήματα». Ορθά.

Σκέφτομαι τις μυριάδες που πηγαίνουν κάθε στιγμή πέρα – δώθε με το μετρό, τα λεωφορεία, τα τρόλεϊ, τα τραμ. Που ξεροσταλιάζουν στην αναμονή. Που ανεβοκατεβαίνουν φορτωμένοι, που έχουν μαζί τους βρέφη ή νήπια, που σφίγγονται από τις ράμπες ή στηρίζονται στα μπαστούνια τους. «Και να μην απεργούσαν τα ταξί, θα τα άντεχε το πορτοφόλι τους; Σαράντα ευρώ θα πλήρωνες την επίσκεψη στη μαμά σου!» «Για τα μέσα μαζικής μεταφοράς μιλάω». «Θες συχνότερα δρομολόγια; Καθαρότερα οχήματα;»

Για την καθαριότητα δεν χωράει παράπονο. Λαμπίκο τα κρατάνε δεδομένων των συνθηκών. Και κλιματισμό βάζουν το καλοκαίρι και οι οδηγοί – πλην εξαιρέσεων – είναι τύποι και υπογραμμοί. Πώς περνάει όμως τόσος χρόνος;

Επιμορφώνεσαι κοινωνικά. Χαζεύεις φάτσες, ακούς συζητήσεις, τηλεφωνήματα – μια κοπέλα ενημέρωσε καταλεπτώς τη φίλη της αλλά και τους μισούς συνεπιβάτες της για τα γκομενικά της, όταν εδέησε να το κλείσει, κρατήθηκα για να μην της δώσω συμβουλή. Διαβάζεις, άμα δεν ζαλίζεσαι. Ακούς μουσική, πόντκαστ. Ετσι και έχεις λίγη άπλα, μπορείς να βγάλεις και το λάπτοπ. Το λεωφορείο ακινητεί. Για πέντε, δέκα, είκοσι λεπτά. Κάποιος αχαρακτήριστος έχει παρκάρει το μισό του αμάξι στο οδόστρωμα. Θα εμφανιστεί για να ακούσει τα σχολιανά του ή θα έρθει ο γερανός;

Σε πιάνει ξάφνου το παράπονο. Αισθάνεσαι ότι σου αρμέγουν την ψυχή, σου ροκανίζουν το είναι. Ποιοι; Οποιοι κουμαντάρουν! «Πάνω κάτω η Πατησίων. Η ζωή μας είναι η Πατησίων…» γράφει η Κατερίνα Γώγου.

Την επόμενη φορά που ένας επιστήμων ή πολιτευόμενος θα αναλύει εμβριθώς τις εκλογικές τάσεις, θα κρούει κώδωνα για την άνοδο του αντισυστημισμού, θα αναρωτιέται ποιοι αφελείς στηρίζουν Κωνσταντοπούλου ή Καρυστιανού, θα τον προκαλέσω να κινηθεί δύο μέρες με τα μέσα. Αμα δεν λαχταρά έπειτα να βάλει μπουρλότο, θα τον ανακηρύξουμε Βούδα.