Εξεγέρσεις

«”Επανάσταση” ή “ξένη συνωμοσία”;» τιτλοφορούσε στην πρώτη της σελίδα χθες καθημερινή εφημερίδα της Αριστεράς το θέμα της για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών στο Ιράν. Τα εισαγωγικά ήταν βαλμένα για να αποδώσουν σε άλλους τα δύο «εκ διαμέτρου αντίθετα αφηγήματα» που, κατά τον αρθρογράφο, «είναι ασφαλώς προπαγανδιστικά και πρέπει να αντιμετωπίζονται ως τέτοια». Η αλήθεια, την οποία αποκρύπτουν από σκοπιμότητα ή αφέλεια τα περισσότερα ελληνικά ΜΜΕ, είναι ότι το Ιράν αποτελεί στόχο λόγω των πετρελαίων, του ισχυρού οπλοστασίου και της στήριξής του στον παναραβικό «Αξονα της Αντίστασης».

Παραλίγο να αναφωνήσω «έρμη Αριστερά!», αλλά θα ήταν άδικο, ως ισοπεδωτικό. Στο κάτω – κάτω, η Νέα Αριστερά εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία καταδικάζει «τη χρήση θανατηφόρας βίας εναντίον άοπλων πολιτών», επισημαίνοντας ταυτόχρονα ότι «οι ΗΠΑ οφείλουν να απέχουν από κάθε μορφή στρατιωτικής κλιμάκωσης ή εργαλειοποίησης της κρίσης στο Ιράν», ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ διακηρύσσει ότι «ο ίδιος ο λαός του Ιράν πρέπει να ορίσει το μέλλον του και όχι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ». Οι σύντροφοι φαίνεται να αγνοούν ότι το εγκληματικό καθεστώς της Τεχεράνης έχει αποδυναμωθεί ακριβώς λόγω της δράσης των ΗΠΑ και του Ισραήλ, και να πιστεύουν ότι η κρίση θα εκτονωθεί κατά κάποιον τρόπο από μόνη της, αλλά τουλάχιστον δεν καλλιεργούν θεωρίες συνωμοσίας. Ούτε καταγγέλλουν προκαταβολικά, όπως η ημερησία του ΚΚΕ, τα επιθετικά σχέδια ΗΠΑ – Ισραήλ «με υποκριτικό πρόσχημα τα ανθρώπινα δικαιώματα», όταν είναι γνωστός «ο σφοδρός ανταγωνισμός του ευρωατλαντικού στρατοπέδου με το υπό διαμόρφωση ευρασιατικό για τις πηγές ενέργειας»…

Θυμάμαι τις διαδηλώσεις της Αραβικής Ανοιξης. Και τότε κυριαρχούσαν στις αναλύσεις του στρατοπέδου της «διαρκούς ευαισθησίας» η συνωμοσιολογία, η καχυποψία, ο αντιδυτικισμός. Το χειρότερο είναι ότι η θλιβερή κατάληξη εκείνου του ξεσηκωμού θεωρήθηκε δικαίωση όσων εξέφραζαν εξ αρχής τις επιφυλάξεις τους όχι μόνο για το κατά πόσον οι εξεγέρσεις ήταν «αυθεντικές», αλλά και για το αν οι διαδηλωτές ήταν «έτοιμοι» για τη δημοκρατία. Δεν θα ήταν καλύτερα – λένε – να είχαν καθίσει οι Αραβες με τον Μουμπάρακ, τον Καντάφι και τον Ασαντ, από το να βρεθούν σήμερα με δικτάτορες και ισλαμιστές; Δεν θα ήταν καλύτερα να συμβιβαστούν οι Πέρσες με τους μουλάδες, από το να βρεθούν αντιμέτωποι με τον γιο του σάχη ή, ακόμη χειρότερα, το χάος;

Ο συλλογισμός επεκτείνεται και εκτός της Μέσης Ανατολής: δεν θα ήταν καλύτερα οι Ουκρανοί να τα έχουν βρει κάπως με τους Ρώσους, έστω παραδίδοντάς τους το ένα τρίτο της χώρας τους, από το να κινδυνεύουν σήμερα να χάσουν τα πάντα;

Οχι, δεν θα ήταν. Η ενθάρρυνση του Ομπάμα στους άραβες διαδηλωτές ήταν αφελής. Η ενθάρρυνση του Τραμπ στους ιρανούς διαδηλωτές είναι ιδιοτελής. Αλλά οι άνθρωποι που μάχονται για την ελευθερία τους χρειάζονται κάτι παραπάνω από υψηλές αναλύσεις και δωρεάν αλληλεγγύη.