Σκοπός

Για να είμαι ειλικρινής, δεν μου αρέσουν καθόλου τα καουμποϊλίκια. Χωρίς όμως να σας πω ότι στενοχωρήθηκα για τον Μαδούρο και την κυρά του.

Διότι δεν στενοχωρήθηκα. Κι ας άνοιξαν «οι πύλες της κόλασης» που λένε καταστενοχωρημένοι μερικοί στη γειτονιά μας («Η Εφημερίδα των Συντακτών», 3/1).

Η αλήθεια είναι ότι δεν αγιάζει κάθε σκοπός τα μέσα.

Το 1804, άνθρωποι του Βοναπάρτη απήγαγαν και εκτέλεσαν με συνοπτικές διαδικασίες τον νεαρό δούκα του Ενγκιέν, απόγονο ενός οίκου που ήταν παρακλάδι των μισητών Βουρβόνων.

Μπροστά στις αντιδράσεις που προκλήθηκαν, ο αυτοκράτορας Ναπολέων αναρωτήθηκε:

– Ηταν έγκλημα;

– Οχι, μεγαλειότατε. Χειρότερο από έγκλημα, ήταν λάθος, του απάντησε ο Ταλλεϋράνδος.

Προφανώς. Κανείς δεν μπουκάρει να απαγάγει όποιον δεν γουστάρει απλώς επειδή μπορεί και το κάνει.

Δεν υπάρχει αμφιβολία φυσικά πως όταν διάφοροι δικτάτορες κι εγκληματίες ξεφεύγουν από το απυρόβλητο της προστασίας τους, δεν είναι κάτι απαραιτήτως δυσάρεστο για την ανθρωπότητα. Το επεσήμαναν όλοι οι ευρωπαίοι δημοκρατικοί ηγέτες.

Είναι όμως λύση; Θα λυθούν όλα αν τους μαζέψουν οι καουμπόηδες χωρίς στοιχειώδεις εγγυήσεις νομιμότητας;

Οχι, δεν είναι λύση. Ούτε θα τους μαζέψουν όλους. Ούτε θα λυθούν τα πάντα αν μαζέψουν τον ένα ή τον άλλο.

Από την άλλη πλευρά κι έως ότου κάποιο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο επεκτείνει αμερόληπτα κι αποτελεσματικά τη δικαιοδοσία του στα απανταχού της υφηλίου καθάρματα, είναι άξιοι της μοίρας τους όποια μοίρα κι αν τους περιμένει.

Δεν θα βάλουμε λοιπόν τα κλάματα που αναχώρησαν εσπευσμένα για τα ουρί του Παραδείσου ο Σαντάμ κι ο Καντάφι κι ο Μπιν Λάντεν κι ο αλ Μπαγκντάντι κι ο Νασράλα κι η παρέα της Χαμάς. Δεν θα λείψουν.

Απλώς το πρόβλημα τελικά με τα μέσα δεν είναι μόνο ότι σπανίως αγιάζουν από τον σκοπό. Αλλά ότι υπάρχουν και φορές που τον μουτζουρώνουν.

Είναι αλήθεια επίσης πως με τον Τραμπ, τα κριτήρια και τις μεθόδους του δεν είναι εύκολο να βγάλεις άκρη.

Από τη μία τα βρίσκει κυνικά με τον Πούτιν παρ’ όλο που εκείνος έχει μπουκάρει στην Ουκρανία. Κι από την άλλη πλακώνει τον Μαδούρο για τον οποίο ο Πούτιν εξίσου κυνικά θεωρεί ότι κακώς μπούκαραν οι Αμερικανοί στη Βενεζουέλα.

Πού θα σταματήσει αυτή η επίδειξη παντοδυναμίας και μεγαλομανίας; Αγνωστο. Ιδίως όταν δεν είναι σαφές τι, ποιος και γιατί θα ακολουθήσει.

Τα υπόλοιπα αφήνω να τα βρείτε μόνοι και φυσικά τη συνέχεια θα τη δούμε.

Να μην ξεχνάμε μόνο πως υπάρχουν φορές που ακόμη κι όταν ο σκοπός επιτυγχάνεται, τα μέσα εκδικούνται.