Καλά η Δεξιά, αλλά και η Αριστερά;
Η πραγματικότητα και το πιο στενό της παρακολούθημα, η επικαιρότητα, είναι αμείλικτες. Με συνέπεια ακόμη και οι πλέον εσωστρεφείς και νουνεχείς άνθρωποι να ενεργούν, να συμπεριφέρονται και να αντιδρούν σαν να μην υπάρχει τίποτε άλλο παρά μονάχα ό,τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή γύρω τους αλλά και στον κόσμο ολόκληρο. Είναι τόσο σκληρός και ανελέητος αυτός ο συνδυασμός πραγματικότητας και επικαιρότητας, ώστε παραμερίζει έως ακυρώσεως σκέψεις, ψυχικές διαθέσεις, ιδεολογίες – αυτές οι τελευταίες δέχονται το πλέον καίριο πλήγμα.
Πώς αλλιώς να εξηγήσουμε ένα γεγονός – μήπως σύμπτωμα; – με όλα τα στοιχεία ενός τερατουργήματος, όπως παρουσιάζεται στις μέρες μας, και συνοψίζεται σε έναν απλό προβληματισμό και σε μια απλή διερώτηση: Πώς είναι δυνατόν όταν οι συνέπειες του πολέμου που έχει ξεσπάσει, εδώ και μερικές εβδομάδες, θα έπρεπε να κοστολογούνται με βάση τις εκατοντάδες και τις χιλιάδες των θυμάτων, είτε πρόκειται για σκοτωμένους είτε για τραυματίες και κάθε μορφής δοκιμαζόμενους ανθρώπους, το ενδιαφέρον μας αντί να το μονοπωλεί αυτή η «εκδοχή» του πολέμου, να στρέφεται αποκλειστικά ή, αν όχι αποκλειστικά, κατά κύριο λόγο, κατά πόσα λεπτά έχει αυξηθεί η τιμή της βενζίνης και του πετρελαίου;
Αν και φαίνεται πως έχουμε να κάνουμε με μια – πιο χαρακτηριστική δεν γίνεται – περίπτωση αναισθησίας, στην πραγματικότητα πρόκειται για κάτι ακόμη πιο επικίνδυνο, για έναν παραλογισμό. Μέσα, δηλαδή, σε έναν κόσμο που λειτουργεί ως ένα σύστημα «συγκοινωνούντων δοχείων», να επιμένουμε να θεωρούμε πως υπάρχουν ακόμη τόσο προστατευμένες περιοχές ώστε τίποτε δεν θα μπορούσε να τις πλήξει. Και αν η παραδοχή της αναισθησίας μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε κατάθλιψη, η αναγνώριση του παραλογισμού ως κάτι το αναπόφευκτο, καταργεί κάθε προοπτική να αποκατασταθεί έστω και μια στοιχειώδης ισορροπία έτσι ώστε το προβλεπόμενο πια «τέλος» για όλους μας να είναι ορατό για τον καθένα.
Οταν, όσο «μέλλον» μπορεί να επιφυλάσσεται σε μια ανθρωπότητα σε τόσο κακά χάλια, όπως αυτά που βιώνουμε σήμερα, υποθηκεύεται σε μια ζοφερή πραγματικότητα όπως αυτή του παραλογισμού, είναι σαν να προεξοφλούμε πως οι όποιοι, κατά διαστήματα, επιχειρούμενοι απολογισμοί της ανθρωπότητας δεν θα μπορεί να γίνονται παρά μόνο με αναφορά σε καταστροφές και σε ερείπια.
Ενας ασύνειδος συμβιβασμός με αυτήν την προοπτική, έχει ως συνέπεια να μην μπορούμε να δημιουργήσουμε στο παρόν τις απαραίτητες δικλίδες ασφαλείας προκειμένου να μας εξασφαλιστεί ένα μικρό περιθώριο να ανασαίνουμε ελεύθερα και προπαντός να καταλαβαίνουμε τι ακριβώς συμβαίνει.
Την ιταμότητα, για να μη γράψουμε τη χυδαιότητα, να σκοτώνονται άνθρωποι και η τιμή της βενζίνης και του πετρελαίου να αποτελεί, χωρίς ένα ελαφρό κοκκίνισμα, την προτεραιότητά μας ως η κυριότερη συνέπεια του πολέμου, θα μπορούσε ενδεχομένως να την ισορροπήσει αν έστω οι κατ’ επάγγελμα, ή λόγω ιδεολογίας, ευαίσθητοι στα προβλήματα των πάσης φύσεως ανισοτήτων, φορείς, κόμματα, σύλλογοι, οργανώσεις, αντιτείνονταν σ’ αυτήν τη σχεδόν καθολικά αποδεκτή συνθήκη ενός κοντόφθαλμου συμφέροντος. Αντίθετα ακούσαμε έναν βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ να ψέγει την κυβέρνηση, ότι αν πραγματικά ενδιαφερόταν να μη θιγεί λόγω του πολέμου, το πορτοφόλι των καταναλωτών, θα έπρεπε ήδη να έχει μεριμνήσει, στην ουσία δηλαδή να έχει προσχωρήσει η Αριστερά σε μια συνθήκη καθολικής αναισθησίας αντί να την καταγγέλλει συγκροτώντας μια παρήγορη εξαίρεση.