Ο Τραμπ ωθεί τη Βρετανία πιο κοντά στην ΕΕ
Θα πάτε κάπου ωραία αυτό το καλοκαίρι; Οχι; Ούτε εγώ, κρίνοντας από την προειδοποίηση του επικεφαλής της Ryanair, Μάικλ Ο’Λίρι ότι η παγκόσμια έλλειψη καυσίμων αεροσκαφών που προκλήθηκε από τον πόλεμο στο Ιράν μπορεί σύντομα να οδηγήσει σε ακυρώσεις πτήσεων.
Καθώς ο Ντόναλντ Τραμπ ετοιμάζεται να φύγει από τη φωλιά των σφηκών που τόσο απερίσκεπτα χτύπησε, ο υπόλοιπος κόσμος ετοιμάζεται τώρα για τα αναπόφευκτα τσιμπήματα.
Δεν υπάρχει τίποτα το αστείο στην προοπτική η αμερικανική αλαζονεία στον Κόλπο να προκαλέσει παγκόσμια οικονομική κρίση. Μόνη ακτίνα φωτός στο σκοτάδι ήταν το επιχείρημα του πρωθυπουργού Κιρ Στάρμερ – που επαναλαμβάνει αυτό που διατύπωσε πρόσφατα η υπουργός Οικονομικών Ρέιτσελ Ριβς – ότι οι ασταθείς καιροί σημαίνουν ότι στενότερη συνεργασία με την Ευρώπη είναι σταθερά προς το εθνικό συμφέρον της Βρετανίας. Ο πραγματικός πατριωτισμός αφορά την υπεράσπιση της χώρας από τις αυξανόμενες απειλές που αντιμετωπίζει, σε έναν κόσμο που έχει γίνει πολύ επικίνδυνος για να ενδίδει πλέον στις φαντασιώσεις των απομονωτιστών.
Αν υπήρχε δημοψήφισμα αύριο, το 63% των Βρετανών θα ψήφιζε την επανένταξη στην ΕΕ, σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση της YouGov. Επίσης η κρίση της Γροιλανδίας δίδαξε στους ευρωπαίους ηγέτες ότι όχι μόνο είναι απίθανο οι ΗΠΑ να τους σώσουν σε μια κρίση, αλλά όλο και περισσότερο μπορεί να αποτελούν οι ΗΠΑ την κρίση. Τώρα, η απειλή μιας αποσταθεροποιητικής ύφεσης που διατυπώθηκε στην Ουάσιγκτον είναι πιθανό να ενθαρρύνει περαιτέρω αλλαγή πλεύσης.
Στη Βρετανία μακροπρόθεσμα η καλύτερη ελπίδα των Εργατικών είναι σχεδόν σίγουρα η χαλάρωση του σκληρού Brexit που πιστεύεται ότι έχει μειώσει έως και 8% στο ΑΕΠ και κατά 18% τις επενδύσεις. Αν ο Περσικός Κόλπος παραμείνει αποκλεισμένος, τότε χώρες σε όλο τον κόσμο μπορεί σύντομα να ανταγωνίζονται για τρομακτικά σπάνιους πόρους, από πετρέλαιο μέχρι φάρμακα, και όποιος παρακολούθησε τους αγοραστές να τσακώνονται για ρολά τουαλέτας την παραμονή του lockdown ξέρει ότι αυτό σπάνια αναδεικνύει τον καλύτερο εαυτό κάποιου. Αλλά όπως ανακαλύπτει κάθε οικογένεια, μια κρίση μπορεί είτε να φέρει κάποιους πιο κοντά είτε να τους απομακρύνει περισσότερο και μέχρι στιγμής η Ευρώπη φαίνεται να επιλέγει την ενότητα.
Δυστυχώς, η Βρετανία δεν πρόκειται να επανενταχθεί στην ΕΕ αύριο: Η ένωση όπως την αφήσαμε δεν υπάρχει πλέον καν, έχοντας προχωρήσει χωρίς εμάς. Αλλά η ιδέα της οικοδόμησης κάτι νέου, με ταχύτητα, δεν φαίνεται πλέον μη ρεαλιστική. Η θέληση υπάρχει, αν όχι ακόμη ο τρόπος. Αυτό που χρειάζεται είναι λίγο πολιτικό θάρρος. Σαν έναν απατηλό σύντροφο που μετανιώνει για τη σχέση τη στιγμή που τον πιάνουν, η Βρετανία έχει μάθει με τον σκληρό τρόπο ότι ήμασταν ανόητοι που θεωρούσαμε αυτή τη σχέση δεδομένη. Αν τα αστέρια έχουν ευθυγραμμιστεί για να μας δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία, δεν έχουμε την πολυτέλεια να την πετάξουμε.