Είκοσι και βάλε χρόνια μετά

Προκαλεί σίγουρα θλίψη το γεγονός ότι τέσσερις πρώην σημαντικοί παράγοντες της ΕΠΟ καταδικάστηκαν χθες από το Εφετείο για την παλιά εκείνη ιστορία που αποκαλούσαμε «Υπόθεση Κάρτας Υγείας».

Οι Βασίλης Γκαγκάτσης, Γιάννης Οικονομίδης, Σοφοκλής Πιλάβιος και Γιώργος Γκιρτζίκης είχαν καταδικαστεί πρωτόδικα με πέντε χρόνια και μετά την έφεση οι ποινές μειώθηκαν: οι δυο πρώτοι καταδικάστηκαν με 40 μήνες φυλάκιση και οι δυο άλλοι με 48. Ο πέμπτος πρωτόδικα καταδικασμένος ο Γιώργος Σιντόρης, απλό μέλος των τότε ΔΣ, απαλλάχτηκε.

Οι τέσσερις κατείχαν αξιώματα: ο Γκαγκάτσης ήταν πρόεδρος της ΕΠΟ μέχρι το 2009 και ο Πιλάβιος τον διαδέχτηκε.

Κομψά

Προσωπικά παρακολουθούσα αυτή την ιστορία από το 2005 όταν και ξεκίνησε. Είναι μια τυπική ιστορία παραγοντικής έλλειψης μέτρου – για να το πω κομψά. Με τα ταμεία της ΕΠΟ γεμάτα μετά την κατάκτηση του Euro 2004 η ομοσπονδία θέλησε να δημιουργήσει σε όλη την Ελλάδα ιατρεία στα οποία νέα παιδιά θα μπορούσαν να περνάνε τις ιατρικές εξετάσεις για να βγάλουν δελτία σε ποδοσφαιρικές Ακαδημίες και ερασιτεχνικά σωματεία.

Για ποιο λόγο μια διαδικασία που γίνεται σε οποιοδήποτε νοσοκομείο της χώρας έπρεπε να περάσει σε νεοσύστατα κέντρα που θα έπρεπε μάλιστα να προμηθευτούν και τα κατάλληλα ιατρικά μηχανήματα ήταν εξαρχής ακατανόητο. Μέρος των μελών του ΔΣ της ΕΠΟ διαφωνούσε: πολλοί δεν καταλάβαιναν καν γιατί έπρεπε να υπάρξει και πρόσληψη ειδικής εταιρείας με την οποία υπήρξε σύμβαση παροχής υπηρεσιών κ.λπ. Ο λόγος ήταν απλός: υπήρχαν χρήματα και μεγαλόπνοα σχέδια για το ξόδεμά τους.

Υπήρξε όμως και οσμή σκανδάλου. Η ιστορία έφτασε στον εισαγγελέα και γιατί η ΕΠΟ, αν και ιδιωτικός φορέας, παίρνει μέσω κρατικών χρηματοδοτήσεων και χρήματα από το κράτος.

Το σχέδιο έμεινε σχέδιο, αλλά κάποια χρήματα βγήκαν από το ταμείο. Η εισαγγελική έρευνα φρέναρε το σχέδιο της τότε διοίκησης Γκαγκάτση (μέλη της οποίας ήταν ο αντιπρόεδρος Οικονομίδης και ο ταμίας Γκιρτζίκης) και όλοι κατέληξαν στο να προσπαθούν να εξηγήσουν τι ήθελαν, τι είχαν οραματιστεί κ.λπ. Στη συνέχεια ανέλαβε ο Πιλάβιος που είναι το θύμα της ιστορίας: για να μην πάθει ζημιά η ΕΠΟ από τη ματαίωση του σχεδίου (θα έχανε τα χρήματα που είχε ήδη ξοδέψει) ανανέωσε την αμαρτωλή (με βάση την απόφαση του δικαστηρίου) σύμβαση. Κι έμπλεξε κι αυτός. Οι μεγάλοι οραματιστές και ο Πιλάβιος που απλά δεν ήθελε περαιτέρω ζημιά της ομοσπονδίας κάθισαν στο εδώλιο. Και καταδικάστηκαν για δεύτερη φορά.

Υπουργός

Τίποτα από αυτά δεν θα είχε συμβεί αν μετά την κατάκτηση του Euro 2004 κάποιοι δεν θεωρούσαν τον εαυτό τους ανέγγιχτο από τη δικαιοσύνη και υπεράνω ελέγχων. Ο Βασίλης Γκαγκάτσης ένιωθε τότε ότι είχε όλο τον κόσμο στα πόδια του. Πρόεδροι Ενώσεων συνωστίζονταν στο γραφείο του, ιδιοκτήτες ομάδων τον έτρεμαν, μεγαλοδημοσιογράφοι τον εξυμνούσαν κ.λπ. Δεν θέλει και πολύ για να πιστέψεις ότι μπορείς να γίνεις κάτι σαν υπουργός Υγείας – πάλι καλά που δεν πίστεψε ότι έγινε υπουργός Εθνικής Άμυνας: μπορεί και να άρχιζε να ψάχνει τρόπους συμμετοχής της ομοσπονδίας σε εξοπλιστικά προγράμματα.

Η ιστορία πρέπει να είναι διδακτική για όλους: κανείς που αναλαμβάνει κάτι που μοιάζει με δημόσιο αξίωμα δεν πρέπει να ξεχνά ότι ελέγχεται. Κάποτε ο Γκαγκάτσης θύμωνε που του υπενθύμιζα ότι είναι υπόδικος. Τώρα μπορεί να νοσταλγεί εκείνες τις ωραίες μέρες. Δεν είναι πια υπόδικος: έχει δυο καταδίκες για την ίδια μεγάλη ιδέα.

Μάκης

Όταν η υπόθεση έφτασε στο δικαστήριο αρχικά και στο Εφετείο στη συνέχεια, άκουγα παντού να λέγεται ότι η ΕΠΟ δεν θα στηρίξει την υπόθεση και ότι ο υιός Μάκης Γκαγκάτσης θα βρει τρόπο να βοηθήσει τον πατέρα Βασίλη κ.λπ. κ.λπ. Όλα αποδείχτηκαν μπούρδες. Και γιατί όπως φάνηκε η υπόθεση ήταν καλά «δεμένη» από τους ανακριτές και γιατί ο Μάκης είναι έξυπνος άνθρωπος και δεν θα έμπλεκε σε μια ιστορία που θα μπορούσε να δυσκολέψει και τη δική του παρουσία στην ομοσπονδία.

Το «αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα» ισχύει μόνο για τις περιπτώσεις που τα τέκνα δεν έχουν μυαλό. Ο Μάκης είναι άλλος και ο Βασίλης είναι άλλος. Στον Μάκη η ιστορία είναι διδακτική: πρέπει πάντα να προσέχει πού βάζει την υπογραφή του. Στον Βασίλη και στους συν αυτώ εύχομαι καλά ξεμπερδέματα στον Άρειο Πάγο…

Γιαννάκης

Χαίρομαι πάρα πολύ όταν σε μεγάλες κοινωνικές εκδηλώσεις άνθρωποι του αθλητισμού κάνουν σπουδαίες τοποθετήσεις και σεμνές εμφανίσεις, όπως συνέβη με τον Παναγιώτη Γιαννάκη που χθες είδα από μακριά στην κηδεία της Μαρινέλλας. Έδωσε το παρών διακριτικά, μίλησε πολύ ωραία, τίμησε με τον τρόπο του τη μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού χωρίς υπερβολές. Μετά την ωραία δήλωση του Νίκου Γκάλη την ημέρα που έγινε γνωστή η είδηση του θανάτου, η εμφάνιση και η τοποθέτηση του Γιαννάκη μας θύμισε πως υπάρχει κι αυτό το ελληνικό μπάσκετ.

Που καμία σχέση δεν έχει με βαρβαρότητες σε γήπεδα, τοποθετήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γεμάτες από τοξικότητα και άλλα πολλά που είδαμε και στο τελευταίο ντέρμπι του πρωταθλήματος ανάμεσα στον ΠΑΟ και στον Ολυμπιακό τη Δευτέρα. Οι άνθρωποι κάνουν τη διαφορά: ο Γιαννάκης την έκανε πάντα προς το καλύτερο.

Διόρθωση

Επί της ευκαιρίας θέλω να κάνω μια μικρή διόρθωση για όσα είχα γράψει στο φύλλο της περασμένης Δευτέρας για τα κάποτε γλέντια της Μαρινέλλας με την ομάδα του Άρη στο Ακρόαμα της Θεσσαλονίκης τη δεκαετία του ’80. Το λάθος μου ήταν ότι έγραψα πως η Μαρινέλλα εμφανιζόταν εκεί και τραγουδούσε και η ομάδα του Άρη το γνώριζε και γιόρταζε εκεί τις νίκες της. Το σωστό είναι ότι η Μαρινέλλα όντως εμφανιζόταν αλλά σαν πελάτισσα του μαγαζιού!

Ήταν μια εποχή που δεν εμφανιζόταν σε κέντρα. Έπαιρνε λοιπόν την παρέα της από την Αθήνα κι ανέβαινε στη Θεσσαλονίκη για να δει τα ματς του Άρη στην Ευρώπη – τον καιρό εκείνο αυτά ήταν εθνικό θέμα. Οταν ο Άρης πήγαινε στο μαγαζί η Μαρινέλλα έπαιρνε το μικρόφωνο και ως πελάτισσα ξεσήκωνε το μαγαζί αποθεώνοντας την ομάδα.

Να σημειώσω ότι αυτά κι άλλα πολλά θα τα διαβάσετε σε ένα αφιέρωμα που έρχεται στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο». Απλά εγώ αποκατέστησα ένα λάθος ασυγχώρητο: όφειλα να θυμάμαι πως το ζεστό αλλά μικρό Ακρόαμα δεν μπορούσε να χωρέσει και να φιλοξενήσει το πρόγραμμα μιας τόσο μεγάλης σοουγούμαν…