Γονάτισε ο πλανήτης για μια τρέλα…
Ωραία τα… καταφέραμε λοιπόν. Για να διώξουμε τους μουλάδες, αυτούς που καταπιέζουν τον κόσμο τους, βασανίζουν τα κορίτσια, φυλακίζουν για ψύλλου πήδημα, σκοτώνουν τους αντιφρονούντες, πλουτίζουν εις βάρος του λαού, αιματοκυλίσαμε τον μισό πλανήτη! Σήμερα λοιπόν συμπληρώνεται ένας μήνας από την επίθεση στο Ιράν και το συμπέρασμα από την επιχείρηση κάθαρση – αλήθεια, έτσι τη λένε – είναι ότι όλοι πρέπει να υποφέρουν εξαιτίας αυτού του πολέμου που από την αρχή φάνηκε ότι είχε άλλα κίνητρα. Δεν τους πήρε ο πόνος για τα βασανισμένα κορίτσια, ας είμαστε ειλικρινείς.
Και δεν είναι μόνο οι εκατοντάδες νεκροί, ανάμεσά τους και πολλοί αθώοι από τυφλά χτυπήματα, στην αποθέωση της θεωρίας «τι να κάνουμε, ο πόλεμος έχει και παράπλευρα θύματα». Είναι η τρομερή κρίση που δημιούργησε αυτή η ιστορία, μια κρίση που αντανακλά στην τσέπη του κόσμου που παρακολουθεί μουδιασμένος, στο παρόν και το μέλλον του, φυσικά και πάνω απ’ όλα στην ασφάλειά του.
Στα ύψη λοιπόν – ξανά – το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, το ρεύμα με όλα τα… συμπαρομαρτούντα (ντόμινο το λένε), κι αυτά τα πληρώνει ο κόσμος, όχι οι ηγέτες που πατάνε τα κουμπιά στέλνοντας πυραύλους. Μαζί με όλα αυτά, πολιτικές και εμμονές, έρχεται η τεράστια βεβαιότητα, επειδή ακριβώς κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να φέρει η επόμενη μέρα. Οταν η τιμή του βαρελιού πετρελαίου έφτασε ακόμα και τα εκατόν είκοσι δολάρια, γιατί να μη φτάσει και εκατόν σαράντα με ένα επόμενο δυνατό πυραυλικό μπαράζ, διαλύοντας έτσι τα νοικοκυριά;
Ο Τραμπ έλεγε την 1η Μαρτίου ότι ο πόλεμος θα διαρκέσει το πολύ τέσσερις εβδομάδες. Οκτώ μέρες μετά είπε ότι ο πόλεμος έχει ολοκληρωθεί! Στις 20 Μαρτίου είπε ότι η Αμερική βρίσκεται κοντά στην επίτευξη των στόχων της και εξετάζει σταδιακή μείωση των στρατιωτικών επιχειρήσεων.
Το ίδιο απόγευμα πρόσθεσε ότι δεν θέλει κατάπαυση του πυρός γιατί… «αδέλφια νικάμε!» Μετά είπε ότι θέλει συνομιλίες με το Ιράν, ύστερα ότι δεν θέλει. Είπε ότι έχουν ξεκινήσει συνομιλίες, το Ιράν το διέψευσε. Εδωσε τελεσίγραφα, τα πήρε πίσω, όλα μια απίστευτη θολούρα, με τους μουλάδες να χτυπάνε τα γειτονικά κράτη και μάλιστα σε καίριες εγκαταστάσεις τους.
Και δεν χτύπησαν μία χώρα αλλά δέκα! Οι ιρανικοί πύραυλοι λοιπόν απάντησαν με χτυπήματα στο Ισραήλ, στο Μπαχρέιν, στο Κατάρ, στο Ομάν, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στην Ιορδανία, στο Κουβέιτ, στη Σαουδική Αραβία, στη Συρία και στο Ιράκ, φυσικά και στις αμερικανικές εγκαταστάσεις στις συγκεκριμένες χώρες. Επιπλέον να μην ξεχάσουμε τις απειλές προς την Ευρώπη και κυρίως τις τρεις βασικές χώρες. Τη Γερμανία, τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, τις οποίες το Ιράν προειδοποιεί να μην εμπλακούν στρατιωτικά στο πλευρό της Αμερικής και του Ισραήλ. Οι πύραυλοι μπορούν να φτάσουν παντού…
Αν όλο αυτό δεν είναι τρέλα, τότε τι είναι; Οπως βέβαια και η κατάσταση που υπάρχει στα Στενά του Ορμούζ, με τεράστια στρατηγική σημασία. Οσο παραμένουν κλειστά, πιθανόν και παγιδευμένα με νάρκες, εκτοξεύονται στα ύψη οι τιμές των καυσίμων. Ηδη έχει προκληθεί ένα παγκόσμιο σοκ με τις τιμές της ενέργειας, κάτι που θα επηρεάσει σαφέστατα πολλά καταναλωτικά αγαθά. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την εξέλιξη.
Θα πάνε στο Ιράν χερσαίες δυνάμεις; Θα συνεχιστούν μόνο χτυπήματα από αέρος; Θα γίνει κραχ με το Ορμούζ; Θα τελειώσει το πετρέλαιο; Θα εμπλακούν κι άλλοι; Θα διαλυθούν οι οικονομίες; Κανείς δεν είναι σε θέση να δώσει μια απάντηση. Ούτε καν ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος συχνά διαψεύδει τον εαυτό του. Οσοι κατηγόρησαν τον Τζορτζ Λούκας για υπερβολές, χαμηλώνουν το κεφάλι. Γιατί η πραγματικότητα ξεπέρασε ακόμα και την επιστημονική φαντασία…