Μετά τον Χαρίτση, τι;

Η δημοσιογραφική κοινή γλώσσα βρίσκει πολύ συχνά πομπώδεις τρόπους για να κάνει μικρής εμβέλειας ειδήσεις να φαίνονται ευρύτερου ενδιαφέροντος. Οταν μάλιστα η ανθρωπότητα τρέχει γρήγορα και όσα συμβαίνουν δύσκολα προλαβαίνουμε να τα κατανοήσουμε, να τα εμπεδώσουμε και κυρίως να δούμε τις επιπτώσεις τους, ασήμαντα ζητήματα που έχουν να κάνουν με την κοινοτοπία της Μεταπολίτευσης είναι απαραίτητο να δείχνουν κρίσιμα.

Κάπως έτσι μπορώ να εξηγήσω τον δραματικό τόνο που δίνουν τα ΜΜΕ στις εξελίξεις στη Νέα Αριστερά και, ιδίως, στην προαναγγελθείσα από μέρες αποχώρηση του Αλέξη Χαρίτση, του έως προχτές επικεφαλής του μικρού κόμματος που προέκυψε από τα σπαράγματα του ΣΥΡΙΖΑ. Διάβασα ακόμα και τον τίτλο «Ο θάνατος της Νέας Αριστεράς». Η «εισβολή του συμβάντος», που λέει ο Αλέν Μπαντιού, είναι ο μόνος τρόπος να προσεχτούν ζητήματα που στην ουσία απασχολούν μόνο τις μικρές σέχτες – και συγχαίρω τους δημοσιογράφους που κάνουν την τρίχα τριχιά, δίνοντας δραματικό τόνο σε θέματα που θυμίζουν ακριβώς τρικυμία σε καρυδότσουφλο.

Πεθαίνει λοιπόν η Νέα Αριστερά, λίγο καιρό μετά τη σύστασή της; Ηρεμήστε, δεν είναι η ώρα για νεκρολογίες. Η Νέα Αριστερά δεν πεθαίνει· απλώς, έχει επιστρέψει στα μεγέθη της. Αλλωστε ο κορμός του κόμματος είναι το παλαιό ΚΚΕ εσωτερικού Ανανεωτική Αριστερά, ένα τμήμα δηλαδή πρώην ανανεωτών κομμουνιστών που, μετά την κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ, επέμειναν με τα σφυροδρέπανα, αγκαλιάζοντας τα κινήματα και τον αντιπαγκοσμιοποιητικό λόγο. Η κανονικότητα αυτού του χώρου είναι πάντα κάτι μικρό κι αριστερό, κάτι που καταγγέλλει το σύστημα ουσιαστικά ζώντας απ’ αυτό.

Η παρέα του Χαρίτση, βέβαια, και μαζί η Εφη Αχτσιόγλου και ο Δημήτρης Τζανακόπουλος, που την Αριστερά την έχουν χρησιμοποιήσει ως όχημα προσωπικής ανέλιξης, ως ξενιστές, είχαν πιστέψει ότι μέσω της Νέας Αριστεράς θα λάβουν το κάλεσμα της Ιστορίας. Φυσικά, δεν το έλαβαν. Για ποιον λόγο να συμβεί κάτι τέτοιο; Με ποια πολιτική πρόταση; Στην ουσία δεν διακήρυσσαν παρά έναν αριστερό σεχταρισμό που μεταμφιέστηκε στον ρητορικό ριζοσπαστισμό του «λαϊκού μετώπου». Για μήνες, οι παλαιοί συνεργάτες του Πάνου Καμμένου εξυμνούσαν και προσδοκούσαν τη συγκρότηση ενός αντιδεξιού λαϊκού μετώπου. Και, αίφνης, το ξέχασαν!

Μιλάει σήμερα κανείς για «λαϊκό μέτωπο»; Οχι. Σιωπηλά, το αντικατέστησαν από το «αντιφασιστικό μέτωπο» και εδώ και κάποιες μέρες από το «αντιπολεμικό μέτωπο». Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα λανσαρίστηκαν τρία «μέτωπα». Νομίζουν, έτσι, στον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο ότι παρακολουθώντας τη συγκυρία θα «εκφράσουν» το αντισύστημα που τους περιμένει. Τα ίδια πίστευαν και με τις κινητοποιήσεις για τα Τέμπη – αλλά το αντισύστημα προτίμησε την Κωνσταντοπούλου, τον Βελόπουλο, ακόμα και το ΠΑΣΟΚ.

Πίσω από αυτόν τον απολιτικό παρακολουθητισμό δεν βρίσκεται τίποτα άλλο από έναν μικροαστικό κονφορμισμό, μια δημαγωγική τελικά στάση που το μόνο που εκφράζει είναι την αγωνία μιας πολιτικής και διανοούμενης γραφειοκρατίας για την επιβίωσή της. Τι απομένει; Ο μηδενισμός μιας θορυβώδους αλαζονείας. Μηδενισμός αυτοφαγικός, αφού τα πρώτα του θύματα είναι όσοι τον προωθούν, με κατάληξη την πολιτική ανυπαρξία. Κι αν όχι την πολιτική ανυπαρξία, ίσως το κυοφορούμενο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος ξέχασε το ριμπράντινγκ και πλέον επιχειρεί να δώσει νόημα σε στελέχη του παλιού του κόμματος που τον βλέπουν ως σανίδα σωτηρίας ουσιαστικά για την επαγγελματική επιβίωσή τους.

Πολιτικά αστοιχείωτοι που ξέρουν μόνο συνθήματα. Δεν είναι οι μόνοι. Και βέβαια δεν είναι κάτι ξεχωριστό.

Θορυβοποιοί κατά της Δικαιοσύνης

Ας επιστρέψουμε λίγο στη Λάρισα, στη μεγάλη δίκη για τα Τέμπη. Η ανοργανωσιά που επισημάνθηκε προχθές είναι δεδομένη. Και ακριβώς γι’ αυτό, η ανοργανωσιά αυτή επέτρεψε σε όσους είχαν πάει με σκοπό να αμφισβητήσουν τη δυνατότητα του δικαστηρίου να δικάσει να επιδείξουν τον χειρότερο εαυτό τους.

Η δίκη δεν έχει αρχίσει ακόμη αλλά οι παράγοντές της είδαν τι ακριβώς επιδιώκουν όσοι την αμφισβητούν. Ελπίζω ότι όσα συνέβησαν στην πρεμιέρα θα εκληφθούν ως πρόβα τζενεράλε. Οτι το κράτος θα σοβαρευτεί και θα διορθώσει τα λάθη του – θα καλύψει δηλαδή τα κενά που επέτρεψαν σε όσους φωνασκούσαν, προπηλάκιζαν το δικαστήριο, συνθηματολογούσαν και έβριζαν να μπορούν να κανιβαλίζουν.

Ταυτόχρονα, βεβαίως, η Εδρα οφείλει να σταθεί στο ύψος της μεγάλης αποστολής που της έχει ανατεθεί. Στη δικαστική αίθουσα, οι δικαστές έχουν την απόλυτη εξουσία να εφαρμόσουν τον νόμο. Ας το κατανοήσουν κι ας κάνουν τη δουλειά τους. Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι υποχρεωτικό οι παράγοντες αυτής της υπόθεσης να σταθούν στο ύψος τους. Και να στείλουν μήνυμα ότι η αλήθεια θα λάμψει, γι’ αυτό δεν θα ανεχτούν το χάος και τη διάλυση. Δεν θα ανεχτούν τα παιχνίδια με τη Δικαιοσύνη και, τελικά, με τη δημοκρατία.