Ο αόρατος πόλεμος στη Μέση Ανατολή: Πώς CIA και Μοσάντ «κυνηγούν» την ηγεσία του Ιράν

Στους σύγχρονους πολέμους, η αθέατη ισχύς συχνά βαρύνει περισσότερο από την εμφανή υπεροπλία – πολλώ μάλλον όταν η τελευταία δεν εξασφαλίζει απαραίτητα την τελική έκβαση.

Τούτων δοθέντων, οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και του Ισραήλ είχαν υφάνει ένα αόρατο πλέγμα παρακολούθησης πάνω και γύρω από την ηγεσία της Τεχεράνης – θρησκευτική, πολιτική και στρατιωτική – πολύ πριν από την έναρξη της από κοινού στρατιωτικής επέμβασης κατά του θεοκρατικού Ιράν.

Απώτερος στόχος τους: η σταδιακή εξόντωσή της, προλειαίνοντας το έδαφος για καθεστωτική αλλαγή με εξωδικαστικές δολοφονίες. Με προεξάρχουσες τη Μοσάντ και τη CIA, οι αμερικανικές και ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών κατέγραφαν και συνεχίζουν να καταγράφουν κάθε κίνηση, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή. Δεν βασίζονται μόνο σε δίκτυα πρακτόρων και πληροφοριοδοτών επί ιρανικού εδάφους, που ειδικά ως προς το Τελ Αβίβ υπερβαίνουν de facto σε επίπεδα διείσδυσης τα όρια της «παραδοσιακής» κατασκοπείας.

Xάκαρε κάμερες

Εδώ και καιρό η Μοσάντ, το Ινστιτούτο Πληροφοριών και Ειδικών Αποστολών του Ισραήλ, χάκαρε κάμερες κυκλοφορίας και συστήματα επικοινωνίας στην Τεχεράνη. Από πέρυσι κιόλας – σύμφωνα με τον Economist – οι ΗΠΑ παρέχουν στον ισραηλινό στρατό άμεση πρόσβαση στους αμερικανικούς δορυφόρους επιτήρησης, σε πραγματικό χρόνο.

Η τεχνητή νοημοσύνη – κάθε άλλο παρά αλάνθαστη, όπως καταδεικνύει η πολύνεκρη αμερικανική πυραυλική επίθεση στο ιρανικό σχολείο θηλέων – δεν χρησιμοποιείται απλώς ως εργαλείο ανάλυσης δεδομένων. Γίνεται πολλαπλασιαστής ωμής ισχύος.

Εγινε εμφανής από το πρώτο λεπτό του τρίτου πολέμου στον Κόλπο. Καίριο το πρώτο πλήγμα από τις ισραηλινές δυνάμεις το κρίσιμο πρωινό της 28ης Φεβρουαρίου, που βύθισε τη Μέση Ανατολή (και όχι μόνο) στο άγνωστο, ισοπέδωσε το αυστηρά φρουρούμενο συγκρότημα στην οδό Παστέρ της Τεχεράνης, όπου ο επί 37 χρόνια ανώτατος ηγέτης του Ιράν Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ και ανώτεροι πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι της χώρας είχαν μια σπάνια συγκέντρωση στον ίδιο χώρο.

Αν και το Ισραήλ οργάνωνε την εξόντωση του Αλί Χαμενεΐ εδώ και 25 χρόνια, η πληροφορία για την εν λόγω επιχείρηση αναφέρεται ότι τελικά προήλθε από τη CIA. Εκτοτε, έχει ακολουθήσει σειρά νέων δολοφονικών πληγμάτων κατά κορυφαίων στελεχών του ιρανικού καθεστώτος, με τη λίστα των στόχων να είναι ανοιχτή.

Μετά και τον Αλί Λαριτζανί – τον «γκρίζο καρδινάλιο» της Τεχεράνης, που λειτουργούσε ως «γέφυρα» ανάμεσα στα πιο σκληροπυρηνικά στρατιωτικά στελέχη και τις πιο μετριοπαθείς πολιτικές φατρίες – επόμενος υψηλός στόχος παραμένει ο νέος ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ.

Φέρεται να γλίτωσε παρά τρίχα τον θάνατο από την εναρκτήρια ισραηλινή επιδρομή, έχοντας υποστεί σοβαρά τραύματα και παραμένοντας άφαντος από τη δημόσια θέα, ακόμη και μετά την – κόντρα στα ειωθότα της Ισλαμικής Δημοκρατίας – ανάδειξή του ως διαδόχου του πατρός του. «Δεν γνωρίζουμε για τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, δεν τον ακούμε, δεν τον βλέπουμε, αλλά μπορώ να σας πω ένα πράγμα: θα τον εντοπίσουμε, θα τον βρούμε και θα τον εξουδετερώσουμε», τόνισε ο εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού, ταξίαρχος Εφι Ντεφρίν.

Ισως όσο ποτέ άλλοτε, οι υπηρεσίες πληροφοριών έχουν γίνει ο αποφασιστικός παράγοντας στην εξέλιξη ενός πολέμου, η νομιμότητα ή και η στρατηγική του οποίου αμφισβητείται διεθνώς, πέραν της σχεδόν γενικής παραδοχής ότι – εν μέσω γεωπολιτικών και μικροπολιτικών υπολογισμών – στοχοθετείται ένα αυταρχικό καθεστώς, που μόλις πρόσφατα έπνιξε άλλη μια διαμαρτυρία πολιτών του στο αίμα. Η HUMINT – ήτοι η στρατολόγηση πηγών μέσα στο ίδιο το σύστημα – αναδεικνύεται καθοριστική, εν μέσω των υφιστάμενων «ρωγμών» στη διχασμένη ιρανική κοινωνία.

Ο παράγοντας του ψυχολογικού πολέμου της Μοσάντ σε στοιχεία του ίδιου του καθεστώτος είναι επίσης κομβικός, όπως τον σκιαγράφησε τις προάλλες βάσει ιδίας πληροφόρησης η «Wall Street Journal».

Στον αντίποδα, η Ρωσία και η Κίνα φέρονται να παρέχουν – μεταξύ άλλων – στην Τεχεράνη πληροφορίες στόχευσης στρατιωτικών στόχων και ηλεκτρονικού πολέμου. Ο αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έσπευσε πάντως να υποβαθμίσει το θέμα, ενόσω ο ίδιος αμφισβητεί κατά το δοκούν τις υπηρεσίες πληροφοριών της δικής του χώρας και κάνει συσχετισμούς στο Ιρανικό με το Ουκρανικό με μια προσέγγιση τύπου «Realpolitik», όπου οι μεγάλες δυνάμεις λειτουργούν με βάση τα συμφέροντά τους.

«Ναι, τους βοηθάμε κι εμείς [το Κίεβο], και έτσι λέει κι αυτός [ο ρώσος πρόεδρος Πούτιν], η Κίνα θα έλεγε το ίδιο πράγμα», είπε στο δίκτυο FOX News. «Είναι φάση «ε, το κάνουν αυτοί, το κάνουμε κι εμείς»», αποφάνθηκε. Και όλα, προσώρας, μέλι γάλα…