Viva la muerte!
Η παρέα του παππούλη Χαμενεΐ στον Παράδεισο αυξάνεται. Χθες, στο γνωστό παγκάκι της Πλατείας Μαρτύρων του Ισλάμ, κουβάλησαν τα ματωμένα υπολείμματα του υπουργού Πληροφοριών του Ιράν Ισμαήλ Χατίμπ, τον οποίο καθάρισαν χθες οι Ισραηλινοί. Θα σταθώ λίγο στην περίπτωσή του, διότι επιβεβαιώνει μια υποψία που έχω για τους μουλάδες από την αρχή αυτού του πολέμου. Ο Χατίμπ, πληροφορούμαι από τα ισραηλινά ΜΜΕ, δεν κατέβαλε ιδιαίτερες προσπάθειες για να προστατεύσει τον εαυτό του, δεν κοιμόταν σε σταθμευμένα αυτοκίνητα ή σε σκηνές στο δάσος, όπως ο αρχηγός της πολιτοφυλακής Μπασίτζ. Ακολουθούσε τη ρουτίνα του με λίγες παραλλαγές και γι’ αυτό οι Ισραηλινοί μπόρεσαν να του σερβίρουν σχετικά εύκολα το «γλυκό, αγνό απόσταγμα του μαρτυρίου». Με απλά λόγια, δεν τον πολυένοιαζε αν θα ζήσει ή θα πεθάνει. Και πέθανε.
Υποψιάζομαι, λοιπόν, ότι τα δίποδα όντα που κυβερνούν και έχουν καταστρέψει το Ιράν γουστάρουν τον θάνατο. Τους αρέσει να πεθαίνουν, γιατί η παιδαριώδης ιδεολογία τους εξιδανικεύει τον θάνατο. Τους αρμόζει επομένως το σύνθημα των Φαλαγγιτών από τον ισπανικό εμφύλιο «Viva la muerte», δηλαδή «ζήτω ο θάνατος». Εμπνευστής του συνθήματος, το οποίο ταυτίστηκε με τη φασιστική Φάλαγγα, ήταν ο στρατηγός Χοσέ Μιγιάν-Αστράι, από τον οποίο έλειπαν ένα χέρι (το αριστερό), ένα μάτι (το δεξί) και καμιά δεκαπενταριά δόντια. Είχε επίσης πέντε ουλές στα χέρια ή, μάλλον, στο ένα που του είχε απομείνει, όπως και στα πόδια. Με τέτοια χάλια, ήταν φυσικό να δοξάζει τον θάνατο. Κάτι ανάλογο πρέπει να ισχύει και με τους μουλάδες, γιατί όταν περνάς τη μισή ζωή σου νομίζοντας ότι μιλάς με τον θεό, καλύτερα να πας να τον συναντήσεις αυτοπροσώπως για να τα πείτε. Βέβαια, η απογοήτευση θα ήταν ασύλληπτη αν μετά θάνατον καταλάβαινες ότι δεν υπάρχει θεός. Ευτυχώς, όμως, δεν υπάρχει ούτε μετά θάνατον ζωή…
ΠΗΓΕΣ
Η Λιάνα Κανέλλη έκανε ολόκληρη φασαρία για τις πηγές του Κουτσούμπα. Εννοούσε τις πηγές τής δήθεν πληροφορίας που μας πούλησε ο γενικός γραμματέας του «ιστορικού» από το βήμα της Βουλής ότι τα δύο από τα ντρόουν που κατερρίφθησαν στην Κύπρο είχαν στόχο τη Σούδα. Δεν νομίζω ότι είναι κανένα μυστήριο η προέλευση της «πληροφορίας». Αν δεν την έβγαλε από το κεφάλι του, θα του ζήτησαν οι Ιρανοί να το πει, με την πρεσβεία των οποίων το ΚΚΕ πρέπει οπωσδήποτε να έχει επαφές. Τους ενώνει ο φθόνος για τη Δύση κι ο καημός για τη δική τους αποτυχία. Και πολύ τους πάει να ασχολούμαστε με τους γραφικούς της πολιτικής…
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ
Ο Νίκος Ανδρουλάκης ξεκίνησε τη συνάντηση με την επιτροπή διεύρυνσης του ΠΑΣΟΚ ευχαριστώντας τον Κώστα Σκανδαλίδη, ο οποίος είχε την ευθύνη. Αξιζε τα συγχαρητήρια και με το παραπάνω ο κ. Σκανδαλίδης, διότι δεν ήταν όσο εύκολο φαντάζονται οι τρίτοι να προσελκύσεις κοτζάμ Πελεγρίνη στο ΠΑΣΟΚ. Ηταν αληθινό κατόρθωμα! Θα χρειαζόταν, λοιπόν, κάτι περισσότερο από τις λέξεις. Ισως ένα δώρο; Ας πούμε, ένα ωραίο τάβλι με κοκάλινα πούλια. Από την άλλη πλευρά του θέματος, όμως, δεν θα απέκλεια την περίπτωση η επιλογή Πελεγρίνη να είναι η εκδίκηση του κ. Σκανδαλίδη, διότι εξαιτίας του Νίκου Ανδρουλάκη ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ είναι σήμερα εκτός Βουλής.
Πάντως, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι και στις εκλογές συνέδρων νίκησε κατά κράτος ο κ. Ανδρουλάκης, με τους υπόλοιπους να διαγκωνίζονται για τη θέση του δεύτερου. Αυτό ακριβώς είναι η τραγωδία του ΠΑΣΟΚ. Εχουν έναν αρχηγό που δεν μπορεί να ανταποκριθεί ο άνθρωπος στον ρόλο, παρ’ όλα αυτά όμως «κερδάει» (το λέω στην κοινή πασοκική) τις εσωκομματικές αρχαιρεσίες. Γιατί; Επειδή, πολύ απλά, οι επίδοξοι διάδοχοί του είναι αστείοι. Εν κατακλείδι, με το ΠΑΣΟΚ ως έχει σήμερα, ο Κώστας Σκανδαλίδης θα ήταν μακράν καλύτερος αρχηγός του κόμματος.
ΘΕΛΕΙ ΧΡΟΝΟ
Ο διαγραφείς Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος το σκέφτεται αν θα παραμείνει στην πολιτική. Θέλει χρόνο να το σταθμίσει, είπε, και πολύ καλά θα κάνει. Γιατί ο κ. Κωνσταντινόπουλος δεν έχει μόνο την πολιτική για να γεμίζει τον χρόνο του, είναι ένας επιχειρηματίας με πολυσχιδείς δραστηριότητες. Εχει ένα ξενοδοχείο και επίσης μια αντιπροσωπεία καφέ. Δεν αποκλείεται να έχει επεκταθεί και σε άλλα πεδία, γιατί είναι προκομμένος.