Το αίνιγμα των εκλογών
Καταλαβαίνεις ότι έρχονται κάλπες, εννοούμε πιο σύντομα από τις χρονικά προσδιορισμένες, όταν… ακούς για σταθερότητα. Και ο κυβερνήτης ψάχνει μέτρα ευνοϊκά για τον κόσμο. Πάμε στο πρώτο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επαναλαμβάνει τη σταθερότητα και τη στερεοτυπική φράση της σταθερότητας και της θεσμικότητας απέναντι στον λαό. Εκλογές με την εξάντληση της τετραετίας, νέα κυβέρνηση και προεδρία της χώρας στην ΕΕ. Ολος ο χρονικός διάδρομος του επιτρέπει και ανάταξη από όψεις της φθοράς του, και το επιχείρημά του να είναι πιο πειστικό. Αντεπιχείρημα βέβαια εδώ είναι το κλιμακούμενο σκάνδαλο των υποκλοπών (τώρα επανεκκινείται η σοβαρή διερεύνησή του) και εκείνο του ΟΠΕΚΕΠΕ που έχει επίδραση στην περιφέρεια. Τα δύο μαζί συν μια αδυναμία να αντιμετωπίσει τη σισύφεια ακρίβεια ταυτίζουν σε ένα μέρος του ακροατηρίου τη μητσοτακική σταθερότητα με μια αποτυχημένη διαχείριση που επιπροσθέτως έχει στο κέντρο της και το ηθικό ζήτημα. Ταυτόχρονα, ο ορίζοντας μέχρι τον Απρίλη του 2027 δίνει τη δυνατότητα σε ανταγωνιστικό πόλο να λάβει πιο σοβαρά χαρακτηριστικά ακριβώς ως υποδοχέας της δυσαρέσκειας.
Πάμε στο δεύτερο. Ρωτήστε έναν μέσο πολίτη. Τι κατάλαβε από την προηγούμενη ΔΕΘ. Τι μέτρο πάρθηκε που όντως είχε θετική επενέργεια στο πορτοφόλι του. Οι περισσότεροι θα σας πουν πως με τον ελέφαντα της ακρίβειας στο δωμάτιο τα μέτρα εκείνα, ακόμη κι αν είχαν θετικές όψεις, εξανεμίστηκαν πριν ακόμη αφομοιωθούν.
Αν το μέσο είναι το μήνυμα, η ΔΕΘ του 2025 δεν υπήρξε για τον Ελληνα. Αρα, τι έχει μεγαλύτερο υψηλό πολιτικό συμβολισμό; Ενα μέτρο που παίρνεται και γρήγορα εξαερώνεται – δηλαδή αναιρείται ως προς τη σημασία του – ή ένα μέτρο που προαναγγέλλεται και δημιουργεί μια θετική προσδοκία; Ενα τέτοιο θα ήταν επί της ουσίας, για παράδειγμα, ο 13ος μισθός. Ή μια σοβαρή εξαγγελία στα βασικά είδη διατροφής. Ή ένα σοβαρό πλαφόν στα καύσιμα. Κάτι που όντως να μεταβάλλει την πραγματικότητα του εξασθενημένου νεόπτωχου.
Στο δεύτερο σκέλος του σημερινού μας σκεπτικού, οι κάλπες θα μπορούσαν να έλθουν αμέσως μετά τη ΔΕΘ του 2026. Το στρατηγικό μούδιασμα των αντιπάλων, μια θεαματική εξαγγελία και ένα δίλημμα που θα τίθεται ακόμη πιο ζωηρά θα ήταν σύμμαχοι της σημερινής κυβέρνησης.
Κάτι ακόμη: από τον Οκτώβρη του 2026 και μετά, κανείς δεν μπορεί να στηλιτεύσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως μη θεσμικό αν επιλέξει κάλπη. Εξάλλου, οι αντίπαλοί του είναι που θα ζητούν άμεσα ετυμηγορία τού μόνου κριτή σε μια δημοκρατία: του λαού. Οι μετρήσεις αποτυπώνουν σταθερά επίσης το αίτημα μιας πολιτικής αλλαγής. Τα επιχειρήματα για τη σημερινή κυβερνώσα παράταξη είναι πιο απλά από της αντιπολίτευσης. Το θέμα είναι πως και αυτά συναρτώνται με τον χρόνο.
Ο απόηχος μιας διαγραφής
Αφησε ανοιχτό το πότε θα φύγει και από την πολιτική. Είχε αιχμές για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Και έπειτα από δεκαεπτά χρόνια δεν θα είναι βουλευτής. Οι περισσότεροι είχαν κάτι κολακευτικό να πουν για τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο και για το γεγονός πως άφησε την έδρα του. Λογικό το τελευταίο. Σε ένα αμοράλ τοπίο, δεν είναι και το πιο σύνηθες. Το θέμα είναι αν πλήρωσε μια επίδειξη πυγμής από τον Ανδρουλάκη ή αν με τη στάση του έθετε όντως σε αμφισβήτηση τη στρατηγική του κόμματος. Μπορούσε πάντως ό,τι είχε να το θέσει εντός συνεδρίου.
Ανωριμότητες
Φαίνεται πως οι εσωκομματικοί αντίπαλοι του Νίκου Ανδρουλάκη θα πάνε στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ με το αίτημα ενός ψηφίσματος για μη συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία. Εμμέσως πλην σαφώς θα προεξοφλούν πως το ΠΑΣΟΚ είναι μόνον συμπληρωματική δύναμη και άρα πρέπει απλώς να μη συμπληρώσει την κυβερνησιμότητα της Δεξιάς. Μα σήμερα, το εν λόγω κόμμα, μια στρατηγική έχει και πρέπει να έχει: να είναι ο ανταγωνιστικός έτσι κι αλλιώς πόλος στη ΝΔ. Να βάζει στόχο να τη νικήσει; Δύσκολο, αλλά ποιος πάει στις εκλογές για να χάσει ή για να κατοχυρωθεί ως ΔΗΜΑΡ του Κέντρου; Μάλλον να το ξανασκεφτούν.