Λιονέλ Μέσι: Ξεχνιούνται οι παλιές αγάπες;

Θα μπορούσε να ξαναπαίξει στην Μπαρτσελόνα; Υποθετικό το ερώτημα – έτσι συμβαίνει πάντα. Ενα ουτοπικό σενάριο που αναζωπυρώθηκε με βάση μια δημοσκόπηση που θέλει τους Καταλανούς αρνητικούς σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο

Ο νέος βασιλιάς είναι ο Γιαμάλ

του Κώστα Κοφινά 

Αν η ζωγραφική είναι ποίηση που σωπαίνει και η ποίηση είναι ζωγραφική που μιλάει, τότε αυτό ταιριάζει γάντι στον Μέσι. Με τον τρόπο που κινείτο στον αγωνιστικό χώρο άφηνε άναυδους τους αντιπάλους λες και έκανε σχέδια στο χορτάρι. Το δε κοινό στις εξέδρες, σκάρωνε ποιητικές συλλογές και τραγουδούσε με στόχο να αποδώσει τα όσα επιχειρούσε στον αγωνιστικό χώρο ο αργεντινός σταρ.

Μα, για σταθείτε. Μήπως γι’ αυτό η πλειονότητα των φιλάθλων δεν θέλει να τον ξαναδεί με τα μπλε – μπορντό να αγωνίζεται; Προφανώς προτιμά να ζει με τις αναμνήσεις. Να είναι ο θεός όλων στη Βαρκελώνη που δεν θα αποκαθηλωθεί ποτέ και όχι ένας ποδοσφαιριστής-ημίθεος που βγάζει το ψωμί του στις ΗΠΑ. Γιατί τα χρόνια κυλούν για όλους.

Ο Μέσι έφτασε στα 39 του, κατακτά τίτλους στο MLS, εμφανίζεται προκειμένου να τον τιμήσει ο Τραμπ και ελάχιστα νιώθει την ανάγκη να πει το παραμικρό, ετοιμάζεται και νιώθει αδηφάγος για ακόμη ένα Μουντιάλ, αλλά αλίμονο αν κάποιος τον θεωρεί τόσο επιδραστικό όσο τα χρόνια που έστελνε οπαδούς για πανηγυρισμούς στη Ράμπλα. Η αποκαθήλωση δεν ταιριάζει σε κανένα. Το βιβλίο γύρισε ήδη σελίδα και τα πισωγυρίσματα ταιριάζουν σε άλλες περιπτώσεις.

Το σκάφος ταρακουνήθηκε λίγο στα νερά της Μεσογείου, απέκτησε όμως ικανό καπετάνιο. Τον «πολύ» Γιαμάλ, έναν νέο φαινόμενο που ετοιμάζεται να κατακτήσει τον κόσμο όπως έκανε κάποτε ο προκάτοχός του. Στον αθλητισμό και δη στο ποδόσφαιρο, ζεις για το σήμερα. Το τώρα. Κανείς δεν γνωρίζει το αύριο και το χθες δεν αλλάζει, πέρασε.

Απόλαυσε τη στιγμή και ο Γιαμάλ το κάνει με τη δεξιοτεχνία ενός Σαλβαδόρ Νταλί. Κι αν ο διάσημος ισπανός ζωγράφος δημιούργησε κάποτε την εμβληματική «Εμμονή της μνήμης», η ρευστότητα του χρόνου επιτρέπει ακόμη και κάτι που για ορισμένους θεωρείται «αμαρτία», ουσιαστικά όμως είναι η απουσία κάθε εμμονής με τους αστέρες όσο χαρισματικοί κι αν είναι. Ερχονται και φεύγουν. Μένει η ομάδα. Το όνομα. Και ο καλπασμός προς το νήμα.

Γιατί η Μπαρτσελόνα οδεύει προς έναν ακόμη τίτλο πρωταθλήματος και σχεδιάζει να φτάσει έως το τέρμα στο Τσάμπιονς Λιγκ. Ο δε Γιαμάλ, δεν έχει συμπληρώσει ακόμη τα 20 χρόνια του και μπήκε στο κλαμπ των μεγάλων. Χωρίς να ακολουθεί τον δρόμο κανενός. Ανοίγει τη δική του λεωφόρο δόξας.

Οταν ανατρίχιασαν τα τσιμέντα

του Γιώργου Νασμή

Την περασμένη δεκαετία, τη χρυσή δεκαετία της Μπάρτσα, η Βαρκελώνη παρουσίασε έκρηξη αφίξεων και τουριστικών εσόδων. Επίκεντρο αυτού του φαινομένου ήταν το Καμπ Νου και ο βασιλιάς του, ο Λιονέλ Μέσι. Ο Αργεντινός είχε μετατραπεί σε έναν παγκόσμιο μύθο, σε έναν Μεγαλέξανδρο του ποδοσφαίρου. Ανθρωποι από κάθε γωνιά της Γης, την Ιαπωνία, τη Νότια Αφρική, την Αυστραλία, ταξίδευαν στη Βαρκελώνη για να παρακολουθήσουν ιδίοις όμμασι τον Μιχαήλ Αγγελο να ζωγραφίζει την Καπέλα Σιστίνα στον χλοοτάπητα του Καμπ Νου.

Στο μουσείο της Μπαρτσελόνα που είχε ξεπεράσει σε δημοτικότητα ακόμα και αυτό του Πικάσο, οι ουρές έφταναν μέχρι την Travessera de les Corts, για να απολαύσουν οι θαυμαστές του Μέσι τα προσωπικά του τρόπαια που εκτίθεντο σε έναν χώρο 70 τετραγωνικών μέτρων στον πρώτο όροφο.

Στο Καμπ Νου η ιαχή «Μέεεεεεσι, Μέεεεεεσι» ακουγόταν σαν ψαλμός κι εκείνος τους ράντιζε με μαγεία.

Ο Αργεντινός δεν ήταν ένας απλός παίκτης. Ηταν ο Μάικλ Τζόρνταν της Βαρκελώνης, ένας ημίθεος τον οποίον προσκυνούσαν και οι τελευταίοι άπιστοι αυτού του κόσμου. Ηταν μια εποχή ονειρική για την Μπαρτσελόνα που ίσως δεν πρόκειται ποτέ να ζήσει ξανά. Ηταν τα χρόνια που από μια μεγάλη ομάδα μετατράπηκε σε Σαγράδα Φαμίλια, χάρη στη διάνοια του μικρόσωμου Αργεντινού.

Για να έρθει ύστερα από κάποια χρόνια μια σφυγμομέτρηση του καταλανικού TV3 σύμφωνα με την οποία μόνο το 10% επιθυμεί να επιστρέψει ο Μέσι ως ποδοσφαιριστής, ένα 6% του στέλνει μήνυμα να παραμείνει στο Μαϊάμι και ένα 55% επιθυμεί να τον καλωσορίσει αλλά μόνο για ένα αποχαιρετιστήριο παιχνίδι, έτσι για να θυμηθούν τα παλιά.

Το πρώτο που σκέφτεσαι διαβάζοντας αυτά τα αποτελέσματα είναι πως στο γκάλοπ συμμετείχαν οπαδοί της Ρεάλ Μαδρίτης. Ακόμα και να μη θες να επιστρέψει ο Μέσι στην Μπάρτσα δεν τολμάς να κάνεις το κλικ πάνω στο σχετικό ερώτημα. Απέχεις ως ένδειξη σεβασμού στον ιδρυτή του ποδοσφαιρικού μεσσιανισμού στη Βαρκελώνη. Το πόσο αληθινά μπορεί να είναι τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης μπορείς να το μάθεις ρωτώντας τα τσιμέντα που ανατρίχιασαν όταν ο Μέσι, μια νύχτα χωρίς αστέρια που είχαν αποσυρθεί οι Καταλανοί στα κρεβάτια τους και κυκλοφορούσαν μόνο ερωτευμένα ζευγάρια αγκαλιασμένα, επισκέφτηκε το Καμπ για να ακούσει ξανά το «Μέεεεεσι». Γιατί οι παλιές αγάπες πάνε πάντα στον παράδεισο.