Σταμάτης Φασουλής για Γιώργο Μαρίνο: «Ήθελε βοήθεια κι εγώ δεν μπορούσα να του δώσω άλλη»
Με ένα αφιέρωμα στον αείμνηστο Γιώργο Μαρίνο, ο οποίος έφυγε από τη ζωή την Τρίτη 10 Μαρτίου σε ηλικία 87 ετών ξεκίνησε το Σάββατο (14/3) το J2US, θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη του αγαπημένου καλλιτέχνη, με τον Σταμάτη Φασουλή να αναφέρεται με συγκίνηση στη μακροχρόνια φιλία τους και στις αναμνήσεις που μοιράστηκαν.
«Ο Γιώργος είναι ένα κομμάτι από τη ζωή μου πολύ σημαντικό. Με επηρέασε πάρα πολύ και με καθυστέρησε σε κάποια πράγματα, γιατί αυτό που έκανε ήταν εκρηκτικό και πολλές φορές το ζήλευα, το ζήλευα πάρα πολύ», είπε ο Σταμάτης Φασουλής, περιγράφοντας την επίδραση που είχε ο καλλιτέχνης στη δική του πορεία. Στη συνέχεια πρόσθεσε: «Αυτό που έκανε στη σκηνή ο Γιώργος δεν νομίζω ότι το έχουμε δει αλλού, αλλιώς, ποτέ. Με τίμησε με τη φιλία του. Ήμασταν φίλοι για πολλά χρόνια, τον γνώρισα μόλις έβγαινα στο θέατρο, μόλις πήγα στη σχολή. Κάθε βράδυ μαζί με την Άννα Παναγιωτοπούλου, όταν τελειώναμε τη σχολή, πηγαίναμε στα Ταβάνια όπου τότε τραγουδούσε. Εκεί ήταν όλο νέα παιδιά. Ο Γιώργος έλαμπε και τότε είδα πώς δημιουργείται ένας καλλιτέχνης. Μέχρι να καταλήξει τελικά στη Μέδουσα, είδα όλη την πορεία του. Από ένα σπόρο πώς έγινε ένα τεράστιο δέντρο που ήταν φορτωμένο με λουλούδια. Ήταν ένα πράγμα που δεν πιανόταν στη σκηνή».
Ο ηθοποιός αναφέρθηκε και στη μοναδική σκηνική παρουσία του Γιώργου Μαρίνου: «Δεν ήταν μόνο η λάμψη, ήταν η ευστροφία του, ο τρόπος που εκμεταλλευόταν τα πάντα. Ένα λάθος της ορχήστρας, μέχρι ένα θεατή που άργησε και έπρεπε να τον καλωσορίσει και να τον μαλώσει μαζί, συγχρόνως να μη χάσει τη νότα, να ξέρει όμως και το επίπεδο και πόσα γκαρσόνια δεν έχουν κάνει καλά τη δουλειά τους και πώς αυτός είναι δεμένος μόνο με το κοινό ενώ είχε όλα αυτά τα πράγματα γύρω του. Ήταν ένα αστέρι, ένα supernova. Και τώρα που το λέω συγκινούμαι. Ήταν ένα πλάσμα που δεν έχω ξανασυναντήσει».
Κλείνοντας, ο Σταμάτης Φασουλής σημείωσε: «Κάναμε παρέα από το 1965, μέχρι πριν 4 χρόνια. Στις τελευταίες φορές που τον είδα ήταν σε μια κατάσταση που ήθελε βοήθεια κι εγώ δεν μπορούσα να του δώσω άλλη. Ας κρατήσουμε λοιπόν τα καλά στοιχεία και το χιούμορ που είχε στην παρέα. Ήταν εκρηκτικό. Μπορούσε μες στην παρέα να βρει τον τρόπο να μιλάει για όλους, με όλους και συγχρόνως να λέει αυτά που ήθελε χωρίς να τον παρεξηγήσει κανείς. Ήταν μοναδικό ταλέντο».