Ασυμμετρίες στα πολιτικά
Το είπε στοχευμένα ο Ευάγγελος Βενιζέλος στην παρουσίαση του βιβλίου του δημοσιογράφου και μεταπολιτευτικού στελέχους σε πολλά ΜΜΕ Θόδωρου Καλούδη και κοιτώντας προς τον παριστάμενο υπουργό Υγείας Aδωνη Γεωργιάδη: «Δεν έχουμε ανάγκη εναλλακτικής λύσης. Eχουμε ανάγκη λύσης». Προφανώς, το είπε για τη χώρα. Και λογικά αναλογιζόμενος πως σήμερα η κυβέρνηση δεν συνιστά λύση.
Εδώ το σημείο που ενδιαφέρει είναι πως ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και διαπρεπής συνταγματολόγος δεν οριοθέτησε τα πράγματα όπως συχνά οι εραστές του αυτονόητου πράττουν: Πως το πολιτικό σύστημα είναι ασύμμετρο μόνο στη μία του πλευρά, δηλαδή προς εκείνη της μείζονος και ελάσσονος αντιπολίτευσης και ενός τυπικού δικομματισμού. Αλλά είναι ελλιπές και ως προς τη διακυβέρνηση. Αν θυμηθούμε δε το νεότερο σκεπτικό Βενιζέλου, το πρόβλημα είναι της χώρας. Κι αυτό γιατί έχει καταστεί μη διακυβερνήσιμη. Οχι με τη λογική πως δεν υπάρχει νόμιμη θεσμική και πολιτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά ως προς τις μεγάλες αποφάσεις και τομές που μια κυβέρνηση μπορεί να χαράξει. Ακόμη – θα προσθέταμε – και η υπό συζήτηση συνταγματική αναθεώρηση που σχεδιάζει η κυβερνητική πλειοψηφία περισσότερο υπαγμένη μοιάζει σε μια μικροπολιτική πίεση των αντιπάλων της και κυρίως του ΠΑΣΟΚ παρά έχει τα στοιχεία μιας μακράς πνοής τομής συνδεδεμένης με τα επίδικα της χώρας του 2030-35.
Κι όμως θα έλεγε κάποιος, σε σχέση με τα τρέχοντα πολεμικά γεγονότα, ιδού: Η κυβέρνηση πήρε πρωτοβουλίες, έστειλε πλοία στην Κύπρο, ενεργοποίησε το Αμυντικό Δόγμα. Εδώ είναι και αποφασίζει σθεναρά. Ακόμη και τη συσπείρωσή της λόγω ταραγμένων καιρών προβλέπουν αναλυτές. Τους διαφεύγει πως η εύκολη επιλογή για την Ελλάδα είναι να δεθεί στο άρμα του ΝΑΤΟ.
Να υπακούσει στα κελεύσματα Ισραήλ και ΗΠΑ. Να μην αναλύσει αν ο πόλεμος είναι επιθετικός ή άδικος. Να αγνοήσει πως κουρελιάζει κάθε δεσμευτικό διεθνή κανόνα. Αυτά ως προς τα διπλωματικά και προς το παρόν. Ως προς το εσωτερικό, η ακρίβεια, που μοιάζει να έχει προσθέσει άτυπα έναν φόρο σε κάθε νοικοκυριό, στέκει ακάθεκτη και επελαύνουσα. Η προοπτική του νέου εξαντλείται σε αλυσιδωτές σπουδές που καταλήγουν σε συμπιεσμένους μισθούς ή σε brain drain.
H στεγαστική επισφάλεια εντείνει τους όρους της μη σταθερότητας. Η κυβέρνηση ολοκληρώνει τον κύκλο της παραδίδοντας (;) μετέωρα και μεγεθυσμένα τα ερωτήματα μιας όντως επαρκούς διαβίωσης και ζωής για τον μέσο πολίτη. Στα θεσμικά της, τα σύννεφα είναι ακόμη μεγαλύτερα με υποκλοπές επί ημερών της και με τη δικαστική βούλα πια.
Η δίκη των Τεμπών θα αναβιώσει πολιτικές και επιχειρησιακές ευθύνες. Το διάστημα που απομένει για την κυβέρνηση απλώς θα «γεμίσει» με την καλύτερη στόχευσή της σε εκλογικά κοινά και την ανακοπή των διαρροών της, ταυτίζοντας το νομοθετικό έργο με την εκλογική στρατηγική. Τα προβλήματα θα επισωρεύονται.
Ακροβασίες
Μοιάζει με ακροβάτη. Και άτυπος ηγέτης του μουσουλμανικού κόσμου και μέλος του ΝΑΤΟ – φίλος του προέδρου Τραμπ. Ο Ταγίπ Ερντογάν κατά καιρούς έχει υιοθετήσει τη θέση του «επιτήδειου ουδέτερου». Θα μπορέσει και τώρα να ισορροπήσει στο σχοινί; Μια ανάγνωση θέλει αναπόφευκτη τη σύγκρουσή του με το Ισραήλ. Με αυτό το σενάριο βέβαια, θα πρέπει θα μιλήσουν τα έτερα μέλη του ΝΑΤΟ για μέλος τους που δέχεται επίθεση. Μια άλλη, πως θα περάσει και αυτόν τον κάβο ιεραρχώντας πως θέλει διακαώς τα F-35 και άρα την αμερικάνικη φτερούγα.
Εγρήγορση
Τώρα που τελεσίδικα η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση και βαρύνεται με σωρεία αδικημάτων που και ατομικά θα αποδοθούν, απαιτείται μια σοβαρή συζήτηση για το φαινόμενο της οργάνωσης αυτής. Πώς από την εποχή που ήμουν μαθητής και ήταν ένα περιοδικό και με λιγοστά και περιθωριακά μέλη έφτασε να προσεγγίζει δυναμική αξιωματικής αντιπολίτευσης με κοινοβουλευτική έκφραση και γιατί μόνο ένα στυγερό έγκλημα έμελλε να την ανακόψει. Τι ακριβώς θεσμικά προγεφυρώματα έχουμε ώστε να μη συμβεί κάτι αντίστοιχο; Κυρίως και πέραν των νόμων, τι πολιτικό και πολιτισμικό περιβάλλον ενθαρρύνουμε ώστε πολύς λαϊκός κόσμος να μην καταφύγει στις μισητές αυτές ιδέες; Προς σκέψη και προς εγρήγορση.