Το μάθημα από τη Μινεσότα
Από την υπόθεση που εκτυλίσσεται στη Μινεσότα, από την προσπάθεια δηλαδή των αμερικανικών Αρχών να σαρώσουν τους παρανόμως εισελθόντες και διαμένοντες στη συγκεκριμένη Πολιτεία, προκύπτει ένα πολύ χρήσιμο μάθημα σχετικά με το Μεταναστευτικό και την αντιμετώπισή του. Προκύπτει αβίαστα από την αλληλουχία των γεγονότων, γι’ αυτό και πρέπει να τα πάρουμε από την αρχή.
Επί προεδρίας Μπάιντεν, ουσιαστικά, άνοιξαν τα σύνορα και όποιος ήθελε περνούσε. Η απότομη εισροή μεταναστών προκάλεσε αναστατώσεις στις κοινωνικές ισορροπίες, τις οποίες ο Τραμπ εκμεταλλεύτηκε και εξελέγη πρόεδρος, υποσχόμενος έλεγχο των συνόρων και μαζικές απελάσεις μεταναστών. Υποτίθεται ότι ήταν ζήτημα πολιτικής βούλησης, την οποία ο ίδιος είχε, εν αντιθέσει με τον προκάτοχό του. Πράγματι, το ένα σκέλος της υπόσχεσης τηρήθηκε, ο έλεγχος των συνόρων αποκαταστάθηκε, τα καραβάνια σταμάτησαν και οι παράνομες είσοδοι σχεδόν μηδενίστηκαν. Το άλλο σκέλος, των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων στις πόλεις και των μαζικών απελάσεων, εξελίσσεται σε φιάσκο.
Οι δολοφονίες των δύο ακτιβιστών είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Η όλη επιχείρηση εξελίσσεται σαν πογκρόμ των αρχών του περασμένου αιώνα. Συλλαμβάνουν πεντάχρονα παιδιά, με τις σχολικές τσάντες τους. Συλλαμβάνουν ανθρώπους με κριτήρια το χρώμα του δέρματος και την προφορά τους – δηλαδή, με καθαρά ρατσιστικά κριτήρια. Συλλαμβάνουν μετανάστες που είναι ήδη σε διαδικασία νομιμοποίησης, με εφόδους που πραγματοποιούν σε αίθουσες αναμονής δημοσίων υπηρεσιών. Εν ολίγοις, πρόκειται για κάτι απάνθρωπο, βαθύτατα αποκρουστικό και προσβλητικό για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Το νιώθει αυτό ο κόσμος που παρακολουθεί και η αποστροφή του αντανακλάται στη δημοτικότητα του Τραμπ, η οποία κατακρημνίζεται. Είναι χαρακτηριστικό ότι, σε μια από τις τελευταίες μετρήσεις, καταγράφεται πτώση 50 εκατοστιαίων μονάδων στη δημοτικότητά του, στην ηλικιακή κατηγορία 18-29, μέσα στον πρώτο χρόνο της θητείας του.
Η πολιτική αυτή αποτυγχάνει, επειδή από την ώρα που οι μετανάστες βρίσκουν τη θέση τους στον κοινωνικό ιστό, δεν υπάρχει πια τρόπος να τους απομακρύνεις – εκτός, βέβαια, αν δεν έχεις πρόβλημα με τις μεθόδους των ναζιστικών Ταγμάτων Εφόδου. Η σωστή οργάνωση μιας παρόμοιας επιχείρησης προϋποθέτει τόσο μεγάλο κόστος, ώστε να καθίσταται απαγορευτική. Χρειάζεται πολύ προσωπικό και καλά εκπαιδευμένο προσωπικό, για να σαρώσεις μια πόλη.
Ακόμη και οι ΗΠΑ, με τις τεράστιες δυνατότητές τους στον τομέα της ασφάλειας, αποτυγχάνουν οικτρά. Και τούτο, παρότι ο Τραμπ ενίσχυσε με ένα αστρονομικό ποσό τον προϋπολογισμό του υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας. Εντούτοις, δεν μπορούν να στρατολογήσουν ικανό αριθμό κατάλληλων ατόμων, οπότε χαμηλώνουν τα κριτήρια, σε βαθμό ώστε να προσελκύουν σκοπίμως εκείνους που είναι πρόθυμοι να κυνηγήσουν μελαψούς για σπορ, δηλαδή μέλη ρατσιστικών και ακροδεξιών οργανώσεων, όπως τα Περήφανα Αγόρια (Proud Boys) – που εμένα, να με συγχωρείτε, μου κάνει περισσότερο για όνομα gay club, παρά ακροδεξιάς οργάνωσης. Τους κάνουν μια εκπαίδευση στα γρήγορα (έξι εβδομάδων) και τους αμολάνε στους δρόμους με συγκεκριμένους αριθμητικούς στόχους συλλήψεων, τους οποίους έχουν υποχρέωση να πετύχουν! Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίον τα γομάρια του ICE βουτάνε αδιακρίτως όποιον τους γυαλίσει.
Το μάθημα από αυτή την ιστορία είναι ότι, αν οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτυγχάνουν σε αυτό το έργο, δεν υπάρχει περίπτωση να μπορεί να το πετύχει άλλη χώρα. Με πολιτισμένο τρόπο δεν μπορείς να απομακρύνεις τους παράνομους μετανάστες από την ώρα που έχουν τρυπώσει στον κοινωνικό ιστό και κάπως βολεύτηκαν. Επομένως, ο μόνος τρόπος για να ελέγξεις την παράνομη μετανάστευση είναι να μην τους επιτρέψεις να περάσουν τα σύνορα, δηλαδή αυτό ακριβώς που κάνει η Ελλάδα. Τους προλαβαίνεις στα σύνορα και απαγορεύεις την είσοδο. Αν προλάβουν εκείνοι και περάσουν, τίθενται υπό κράτηση.
Συγκρίνετε την κατάσταση εδώ με τη Βρετανία, όπου τους δέχονται, τους εγκαθιστούν σε ξενοδοχεία και τους συντηρούν με επιδόματα. Ενώ σε εμάς το Μεταναστευτικό έχει σχεδόν εκλείψει από τον πολιτικό διάλογο, στη Βρετανία είναι ο κύριος λόγος που ωθεί στην εξουσία το κόμμα Reform του ακροδεξιού Νάιτζελ Φαράζ. Εκεί, η πόλωση γύρω από το θέμα έχει φτάσει σε σημείο, ώστε να διατυπώνονται απόψεις στη Βουλή των Λόρδων, και μάλιστα από την πλευρά των Εργατικών, υπέρ της παρέμβασης του Βασιλικού Ναυτικού στη Μάγχη, για να εμποδίζει τις βάρκες. Λοιπόν, ξέρω ότι ακούγεται πολύ περίεργα, σαν κάτι εξωπραγματικό, αλλά στο Μεταναστευτικό έχουμε τη σωστή πολιτική.