Δύο απλές ιδέες για το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ
Βαδίζουμε προς το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, το οποίο αρχικά είχε εξαγγελθεί να είναι Οργανωτικό αλλά βεβαίως οι πολιτικές εξελίξεις και η πίεση της κοινωνίας, ή μάλλον οι ανάγκες της κοινωνίας, υποχρεωτικά θα το κάνουν να είναι ένα έντονο πολιτικό συνέδριο. Ο κόσμος περιμένει να ακούσει από αυτό προτάσεις, θέσεις και δεσμεύσεις. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να κάνουμε πρώτα το Οργανωτικό και μετά να ξανακάνουμε άλλο ένα πολιτικό συνέδριο, όπως προτείνουν μερικοί. Μία και καλή θα είναι. Διότι από εκεί και πέρα θα μείνουν μήνες μόνο μέχρι τις εκλογές, οι οποίοι θα είναι λίγοι, πυκνοί και απαιτητικοί. Αρα ό,τι κάνουμε, θα το κάνουμε στο επερχόμενο συνέδριο. Στο πλαίσιο αυτό, προτείνω ένα οργανωτικό μέτρο και μετά μια πολιτική πρόταση.
Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται επειγόντως να ιδρύσει ένα Γραφείο Τεκμηρίωσης. Οπου ό,τι λέει στα οικονομικά, θα το δουλεύουν τρεις-τέσσερις εμπειρογνώμονες και θα βγάζουν την πραγματική απόδοση που θα έχει το μέτρο αυτό, υπολογίζοντας δημοσιονομικό κόστος, ωφέλεια κ.τ.λ. Διότι διαφορετικά, η Νέα Δημοκρατία θα φροντίσει να μας πλευροκοπήσει σε αυτό το θέμα, όπως φρόντισε και στις προηγούμενες εκλογές. Θα αξιοποιήσει αντιφάσεις μεταξύ του ενός ομιλητή στην τηλεόραση και του άλλου, μα είπε ο ένας αυτό, εσείς τι λέτε και ούτω καθεξής. Αυτό θα το προλάβουμε αν έχουμε μία ακλόνητη γνωμοδότηση του Γραφείου Τεκμηρίωσης. Είναι εύκολο, μπορεί να λειτουργήσει αμέσως και θα αποτελέσει μία σφραγίδα αξιοπιστίας απέναντι στον ελληνικό λαό.
Αντιλαμβάνομαι ότι στο ΠΑΣΟΚ υποβόσκει μία διαφορετική οπτική για τη στρατηγική την οποία πρέπει να ακολουθήσει προς τις εκλογές. Αυτό βέβαια δεν είναι καινοφανές για το ΠΑΣΟΚ, πάντα υπήρχαν ρεύματα, ιδέες και αντιπαλότητες, ενίοτε μάλιστα πολύ πιο σοβαρές. Αυτό το οποίο υποβόσκει σήμερα, είτε ομολογείται είτε όχι, είναι με ποια ακριβώς στρατηγική θα πάμε στις εκλογές και τι θα κάνουμε μετά τις εκλογές. Θα πάμε μόνοι μας, θα πάμε με συμμαχίες, θα πάμε με διάλογο κ.τ.λ. κ.τ.λ.
Πιστεύω ότι υπάρχουν δύο επιλογές: Τι θα κάνουμε πριν τις εκλογές και τι θα κάνουμε μετά. Πρέπει ρητά να διακρίνουμε τις δύο αυτές φάσεις πριν και μετά. Πιστεύω ότι αν πάμε σε συνεργασίες και μέτωπα πριν τις εκλογές, θα προκαλέσουμε μία σύγχυση και αντιπαλότητα σε τόσο μεγάλο βαθμό που μπορεί να το εισπράξουμε αρνητικά.
Θα φέρω ένα προσωπικό παράδειγμα: Τον Νοέμβριο του 1974 βρισκόμουν στα Χανιά και είχα πολύ ενεργό συμμετοχή στην προεκλογική εκστρατεία με την Ενωμένη Αριστερά, έναν συνασπισμό μεταξύ ΕΔΑ, ΚΚΕ Εσωτερικού και ΚΚΕ. Θυμάμαι ότι η περισσότερη ενέργεια και των τριών κομμάτων, μηδενός εξαιρουμένου, αναλισκόταν στο πώς θα υπονομεύσει τον υποψήφιο του άλλου κόμματος έτσι ώστε να βγάλει τους δικούς του. Αυτή η συμπεριφορά είναι guarantee, δεν υπάρχει αμφιβολία σε αυτό. Οπότε μετά τις εκλογές θα είναι τόσο πολύ τσακωμένοι οι σύμμαχοι που δεν θα θέλει ο ένας τα χνότα του άλλου.
Αντίθετα, προτείνω το εξής, περίπου όπως το έχει διατυπώσει και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Θεωρώ ότι τα πράγματα πριν τις εκλογές θέλουν αυτονομία, έτσι ώστε καθένας να μεγιστοποιήσει τις δυνάμεις του, να δράσει όπως αυτός κρίνει ότι είναι προς το συμφέρον του, και ποτέ δεν υπάρχει καλύτερος κριτής του συμφέροντός κάποιου από τον εαυτό του. Μετά τις εκλογές, θα είμαστε ανοιχτοί σε διάλογο, συνεργασίες και προοπτικές ανάλογα με τις θέσεις και τις δυνάμεις μας.
Πιστεύω ότι αυτή η πρόταση μας ξεμπλοκάρει από ένα σωρό διλήμματα, δύσκολες σκέψεις, αδιέξοδα κ.τ.λ., στα οποία χαραμίζουμε χρόνο και ενέργεια χωρίς κανένα πολιτικό όφελος.
Ο Νίκος Χριστοδουλάκης είναι πρώην υπουργός