Η Ακροδεξιά χτυπά την πόρτα του Μονάχου
Η Αλις Βάιντελ δεν είναι παρούσα στη φετινή Διάσκεψη για την Ασφάλεια, η οποία ξεκίνησε χθες στο Μόναχο. Οι «κακές γλώσσες» αφήνουν δε να εννοηθεί πως η αιτία για την απουσία της συμπροέδρου της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) βρίσκεται στο γεγονός ότι οι πιέσεις που ασκήθηκαν προκειμένου να λάβει επίσημη πρόσκληση, τόσο προς τους διοργανωτές όσο και προς την Ουάσιγκτον, αποδείχθηκαν άκαρπες.
Αυτή, όμως, είναι η μία πλευρά του νομίσματος, που δεν αποκαλύπτει όλη την πραγματικότητα. Κι αυτό διότι στην άλλη θα βρει κανείς τρία κοινοβουλευτικά στελέχη της γερμανικής Ακροδεξιάς, τα οποία διασφάλισαν το μαγικό χαρτάκι και εκπροσωπούν την AfD στη σημαντική αυτή συνάντηση. Καθώς, μάλιστα, αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά ύστερα από τρία χρόνια – η AfD είχε αποκλειστεί την περίοδο 2023-25, λόγω και του χαρακτηρισμού της από τις αρμόδιες Αρχές ως ακραία εξτρεμιστικής και επικίνδυνης για το δημοκρατικό πολίτευμα της Γερμανίας – πρόκειται για μια εξέλιξη η οποία κάθε άλλο παρά ασήμαντη είναι.
Η συνάντηση Βάιντελ και Βανς
Αρκετοί έσπευσαν να την αποδώσουν στην αλλαγή ηγεσίας της Διάσκεψης και την επιστροφή στο τιμόνι του Βόλφγκανγκ Ισινγκερ, στη θέση του Κρίστοφ Χόισγκεν, ο οποίος το είχε πάρει στα χέρια του το 2022. Κι αυτό διότι, όπως υπενθυμίζουν, ο Ισινγκερ είχε επανειλημμένως προσκαλέσει στελέχη της AfD κατά τη διάρκεια της προηγούμενης θητείας του, την περίοδο 2008-2022. «Θα μας ήταν πολύ δύσκολο (…) να αιτιολογήσουμε κατηγορηματικά τον αποκλεισμό του μεγαλύτερου κόμματος της γερμανικής αντιπολίτευσης», είπε ο ίδιος στο Politico.
Η αλήθεια, ωστόσο, είναι πως η AfD δεν έλειψε ποτέ από το Μόναχο. Κυρίως δε πέρυσι, χρονιά κατά την οποία η Διάσκεψη σφραγίστηκε από την ωμή επίθεση που εξαπέλυσε ο τότε νέος αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζέι Ντι Βανς, κατά της ΕΕ, προϊδεάζοντας για όσα επρόκειτο (και πρόκειται) να ακολουθήσουν κατά τη δεύτερη προεδρική θητεία του Ντόναλντ Τραμπ. Ηταν μια ομιλία την οποία η Βάιντελ μπορεί να μην παρακολούθησε διά ζώσης, από το ακροατήριο, βρισκόταν όμως σε γειτονικό ξενοδοχείο, όπου είχε μια εξαιρετικά θερμή συνάντηση με τον Βανς, με την οποία αμφότεροι έστειλαν ένα σαφές πολιτικό μήνυμα.
Το μήνυμα αυτό είχε δύο αποδέκτες. Αφενός, τα όμορα κόμματα της AfD σε όλες τις χώρες της Ευρώπης: οι ΗΠΑ του Τραμπ και του Βανς είναι μαζί σας, σας θεωρούν τους προνομιακούς συνομιλητές τους και θα κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους προκειμένου να ενισχυθείτε περαιτέρω και, αν είναι δυνατόν, να γίνετε κυβέρνηση. Αφετέρου, προς τους εκφραστές του κατεστημένου της «παλιάς Ευρώπης»: Σας θεωρούμε τελειωμένους και το αφήγημά σας χρεοκοπημένο και, για τον λόγο αυτό, δεν σας αντιμετωπίζουμε ως υπολογίσιμους εταίρους.
Ναι μεν, αλλά…
Με την πρώτη ματιά, η συγγένεια του «τραμπισμού» με τους εκφραστές της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς και η συμμαχία μαζί τους μοιάζει αυτονόητη, κυρίως εξαιτίας της ταύτισής τους σε μια σειρά κομβικά ζητήματα: από το Μεταναστευτικό και την κοινότητα των ΛΟΑΤΚΙ+ μέχρι την παγκοσμιοποίηση και τον ρόλο του έθνους – κράτους και της θρησκείας.
Με τη δεύτερη, ωστόσο, μοιάζει να υπάρχει ένα πρόβλημα και μάλιστα πολύ σοβαρό – τόσο, ώστε αρκετά τμήματα της Ακροδεξιάς να επανεξετάζουν τη σχέση τους με τον Τραμπ, φοβούμενα πως από ατού τείνει να μετατραπεί σε βαρίδι.
Καθοριστικό ρόλο φέρεται πως έχουν παίξει οι αλλεπάλληλοι εκβιασμοί και τα τελεσίγραφά του απέναντι στην ΕΕ, είτε με τη μορφή των δασμών είτε με την απειλή για εισβολή στη Γροιλανδία. Κι αυτό διότι αποδεικνύουν πως ενώ προβάλλει το σύνθημα «Κάνουμε Ξανά Μεγάλη την Ευρώπη» (MEGA, αντίστοιχο του MAGA), στην πράξη επιδιώκει μια Ευρώπη μικρή, αδύναμη, κατακερματισμένη και πειθήνια στις απαιτήσεις του. Κάτι που, προφανώς, δεν συνάδει με τα αφηγήματα που προβάλλουν αυτά τα κόμματα στο εσωτερικό των χωρών τους – για την ακρίβεια, τα υπονομεύουν.
Μήπως, λοιπόν, αυτή η σχέση αποδειχθεί τελικώς μπούμερανγκ;