Ελληνες της Βενεζουέλας αποκαλύπτουν: «Είναι σαν να μην έχει συμβεί απολύτως τίποτα»

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 3ης Ιανουαρίου οι Ελληνες του Καράκας ξύπνησαν από το θέαμα και τον ήχο εκρήξεων που φώτιζαν τον ορίζοντα. Μέσα σε λίγες ώρες, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ επιβεβαίωνε ότι αμερικανικές δυνάμεις είχαν πραγματοποιήσει αεροπορικές επιδρομές στην πρωτεύουσα της χώρας και είχαν συλλάβει έπειτα από στρατιωτική επιχείρηση τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο. Η ανασφάλεια κυριαρχούσε.

Η Ελληνική Κοινότητα αντιμετώπιζε τις καταιγιστικές εξελίξεις με αγωνία για την επόμενη μέρα, όπως και οι υπόλοιποι στη χώρα, παρότι οι περισσότεροι ομογενείς συντάσσονταν με την πλευρά που ζητούσε πολιτικές αλλαγές.

Εναν μήνα μετά, όπως εξηγούν στα «ΝΕΑ» Ελληνες που ζουν στο Καράκας, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Η ζωή στη Βενεζουέλα συνεχίζεται κανονικά και οι Ελληνες περιμένουν πλέον καλύτερες μέρες, οι οποίες όμως, όπως λένε, δεν θα έρθουν από τη μια στιγμή στην άλλη.

«Η καθημερινότητα στη Βενεζουέλα είναι σαν να μην έχει συμβεί απολύτως τίποτα. Τα πάντα συνεχίζονται πλέον με τους κανονικούς ρυθμούς τους» λέει στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Βενεζουέλας, Θεόδωρος Μαραγγέλης. «Εχουν όλοι επιστρέψει στις δραστηριότητές τους – αυτή τη στιγμή που μιλάμε, έξω στους δρόμους η κίνηση είναι μια κανονική κίνηση Φεβρουαρίου και η αγορά συνεχίζει κανονικά. Η μοναδική αλλαγή που υπάρχει είναι ότι τώρα δουλεύουμε με την ελπίδα να βγούμε κάποια στιγμή από αυτή την κρίση.

Παλιά δεν βλέπαμε φως στο τούνελ» προσθέτει. Εξηγώντας τι εννοεί, ο κ. Μαραγγέλης λέει ότι «εξακολουθεί να υπάρχει ακρίβεια, όμως η ισοτιμία με το αμερικανικό δολάριο έχει σχετικά σταθεροποιηθεί. Σκεφτείτε ότι τον Δεκέμβριο η ισοτιμία της Κεντρικής Τράπεζας ήταν ένα δολάριο ίσο με 320 μπολιβάρ και στη μαύρη αγορά έφτανε τα… 900 μπολιβάρ. Είχαμε τρελαθεί. Λέγαμε: “Τι θα κάνουμε; Πού θα πάει αυτό το πράγμα;”. Αυτή τη στιγμή, υπάρχει ακόμη μαύρη αγορά, αλλά έχει σταθεροποιηθεί η ισοτιμία στα περίπου 440 μπολιβάρ».

Τα πετρέλαια

Ο ίδιος μιλάει και για τους υδρογονάνθρακες, ένα σημείο-κλειδί για τις τελευταίες εξελίξεις. «Υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για το πετρέλαιο. Πριν από την επίθεση των ΗΠΑ, οι πολιτικοί πουλούσαν με χαμηλές τιμές και τα χρήματα δεν πήγαιναν στον λαό. Η διαφορά είναι ότι τώρα πωλούνται σε κανονική τιμή και οι εισπράξεις μπαίνουν στο σύστημα, βέβαια αυτό δεν θα φανεί αμέσως, χρειάζονται μήνες.

Γενικά φαίνεται να υπάρχει μια σταθερότητα» υποστηρίζει. «Παρότι, βέβαια, στην κοινωνία η καθημερινότητα έχει ξαναβρεί τους καθημερινούς της ρυθμούς, στα υψηλά πολιτικά κλιμάκια υπάρχουν μεγάλες αντιπαραθέσεις. Θέλω να τονίσω πως παρά την κατάσταση ο Ελληνισμός της Βενεζουέλας δεν είναι ανακατεμένος σε πολιτικά θέματα, υπάρχουν βέβαια συμπάθειες και αντιπάθειες, και αυτό είναι λογικό, αλλά δεν έχουμε ενεργό ρόλο, δεν είμαστε “μπλεγμένοι”, να το πω έτσι» λέει ο Θεόδωρος Μαραγγέλης, ο οποίος γεννήθηκε στη Βενεζουέλα με καταγωγή από τη Λέσβο και ασχολείται με επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Η Ελληνική Κοινότητα στη Βενεζουέλα μετρά σήμερα λιγότερα από 3.500 άτομα. Πολλοί έφυγαν τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της βαθιάς οικονομικής κρίσης που ταλανίζει τη χώρα, ενώ σημείο αναφοράς για όσους έμειναν είναι η Κοινότητα και η Ελληνόρθοδοξη Εκκλησία. Η πρεσβεία της Ελλάδας έχει κλείσει από το 2023.

Η ελληνική πρεσβεία

«Είναι επιτακτική ανάγκη για εμάς το να ανοίξει πάλι η ελληνική πρεσβεία» λέει ο Θεόδωρος Μαραγγέλης. «Γίνονται κάποιες κινήσεις τον τελευταίο καιρό και ελπίζουμε την 25η Μαρτίου να μπορέσουμε να γιορτάσουμε την επέτειο στην πρεσβεία. Σκεφτείτε ότι μας στέλνουν να εξυπηρετηθούμε στην πρεσβεία της Βραζιλίας, η οποία απέχει από τη Βενεζουέλα με το αυτοκίνητο έξι μέρες και μιλάμε για μια διαδρομή μέσα από τον Αμαζόνιο. Απευθείας πτήση δεν υπάρχει παρά μόνο μέσω Ρίο Ντε Τζανέιρο, Σάο Πάολο ή Λίμα, δηλαδή 7 ώρες σε κάθε στάση. Είναι φοβερό».

Οι πρώτοι Ελληνες έφτασαν στη Βενεζουέλα το 1922 – ανάμεσά τους κάποιος με το επίθετο Καλιμιός, ο οποίος ίδρυσε αργότερα την εταιρεία φέρι μποτ στη λίμνη Μαρακαΐμπο. Η μαζική μετανάστευση των Ελλήνων ξεκίνησε μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου στην Ελλάδα και κορυφώθηκε τις δεκαετίες 1950 έως 1980.

Σε αντίθεση με τις περισσότερες χώρες του κόσμου που δέχτηκαν μετανάστες από την Ελλάδα, οι ομογενείς της Βενεζουέλας δεν ασχολήθηκαν με τον κλάδο της εστίασης αλλά με το εμπόριο, και κυρίως με το εμπόριο στον τομέα της ένδυσης και της υπόδησης.

«Η χώρα της ευκαιρίας»

Ο Θεόδωρος Μαραγγέλης πιστεύει ότι τα επόμενα χρόνια η Βενεζουέλα θα γίνει «η χώρα της ευκαιρίας». «Αν τα πράγματα πάνε όπως νομίζουμε, η Βενεζουέλα θα γίνει η χώρα της ευκαιρίας και ίσως επιστρέψουν και Ελληνες που ζούσαν εδώ και έφυγαν για την Ελλάδα. Λέω η χώρα της ευκαιρίας διότι εδώ τα πάντα είναι διαλυμένα, οπότε το παραμικρό επιχειρηματικό ενδιαφέρον σε κάθε τομέα, όπως στη γεωργία ή οπουδήποτε αλλού, θα αποκτήσει αξία.

Ηδη αρχίζουν και ακούγονται ναυτιλιακές εταιρείες οι οποίες είχαν φύγει, ότι έρχονται πάλι στη Βενεζουέλα. Θα χρειαστεί μία πενταετία για να αλλάξει η εικόνα, αλλά θεωρώ ότι θα υπάρξουν πολλές ευκαιρίες» σημειώνει.