Λίγο πιο αριστερά, λίγο πιο δεξιά

«Εδώ καλά είναι;». «Μου φαίνεται πολύ αριστερά;». «Να το πάω προς το κέντρο; Ταμάμ κεντροαριστερά;». «Ναι, αλλά από εδώ φαίνεται κεντροδεξιά». «Να το βάλω λίγο πιο πάνω;». «Ετσι δεν κάνει ούτε αριστερά ούτε δεξιά». «Λίγο πιο κάτω;». «Και τι θα βάλουμε πιο πάνω;». «Νομίζω το καλύτερο είναι στα αριστερά και προς τα πάνω». «Και γιατί όχι στα δεξιά και προς το κάτω;». «Και το κέντρο θα το αφήσουμε άδειο;». «Σωστό κι αυτό».

Ωρες ώρες έχω την εντύπωση ότι, σε όλο το πολιτικό και κομματικό φάσμα, οι πολιτικές ζυμώσεις, μετακινήσεις, συζητήσεις, διαβουλεύσεις γίνονται με όρους χωροταξικούς. Σαν να κρεμάνε τους πίνακες για κάποια έκθεση σε μία γκαλερί. Σαν το θέμα να είναι σε ποιο χώρο νομίζουν ότι υπάρχει κενό εκπροσώπησης και σπεύδουν να το μπαζώσουν. Η ιδεολογία μοιάζει να έχει παραμεριστεί. «Ποια ιδεολογία;» μου λέει, τραβώντας με απ’ το μανίκι ο άλλος μου εαυτός. «Δεν ξέρουμε τι είναι η Αριστερά, τι το Κέντρο και τι η Δεξιά;». Ξέραμε. Πριν από πενήντα τόσα χρόνια, στη Μεταπολίτευση. Και τότε ακόμη, με δύναμη από το παρελθόν μας. Εν τω μεταξύ, έχουν αλλάξει και αναθεωρηθεί τα πάντα σε αυτόν τον κόσμο. Οι «σύντροφοι οικοδόμοι» της «Συγκέντρωσης της ΕΦΕΕ» του Σαββόπουλου έχουν γίνει μεγαλοεργολάβοι και μπράβο τους. Και οι «φοιτητές», καθηγητές πανεπιστημίων που οι σημερινοί φοιτητές κάνουν κατάληψη των γραφείων τους και τους κρεμάνε ταμπέλες. Ο υπαρκτός σοσιαλισμός έχει καταρρεύσει και τη θέση του πήραν εξουσίες ολιγαρχών. Ο λεγόμενος Ψυχρός Πόλεμος δεν πουλάει πια ούτε ως κινηματογραφικό σενάριο. Και στα καθ’ ημάς η «αριστερή σκέψη», στη μαζική της έκφραση τουλάχιστον, συμπυκνώνεται σε μια φράση. «Με τον άνθρωπο». Κι αυτό με περιοριστικούς όρους.

Μέχρι να έρθει η Εφη Αχτσιόγλου για να δώσει μια νέα διάσταση στο πώς εκφράζεται σήμερα η αριστερή σκέψη σε αντιδιαστολή με τον τραμπισμό. Σε δήλωσή της στο ethnos.gr δήλωσε μεταξύ άλλων: «Η επιλογή της χορτοφαγίας απορρέει από τη συνεχή προσπάθεια να μπούμε στη θέση του άλλου, να δούμε τον κόσμο με τα δικά του μάτια, να νιώσουμε τον δικό του πόνο. Υπ’ αυτό το πρίσμα, πράγματι, βιγκανισμός και τραμπισμός δεν πάνε μαζί. Οσο ενισχύεται ο δεύτερος, θα μειώνεται η επιρροή του πρώτου». Πάμε για βρούβες σύντροφοι, για βρούβες.

Κατά τα άλλα, το στίγμα της Αριστεράς, της Δεξιάς και των ακραίων εκφάνσεών τους αποτυπώνεται στις μετακινήσεις. Κάπως σαν το τραγούδι του Λουκιανού Κηλαηδόνη «Πού βαδίζουμε κύριε» που έλεγε: «Τα ‘φτιαξε ο Μηνάς με την Ανέτα / Που τα είχε με τον Δήμο τον τρελό / Χώρισε ο Χρηστάκης με την Τέτα / Και τα ‘φτιαξε ξανά με τη Ζωζώ». Εφυγε ο Μπίστης από τη Νέα Αριστερά και κάνει ματάκια στον Τσίπρα, η Κασιμάτη θέλει να φύγει από το πρώην κόμμα του Τσίπρα και θέλει να πάει στο ΠΑΣΟΚ από το οποίο είχε φύγει επί Παπανδρέου, από τον Κασσελάκη νομίζω έφυγαν όλοι, τα έσπασε η Καρυστιανού με την Κωνσταντοπούλου και ο Καραχάλιος λέει ότι φλερτάρει πολιτικά με τον Παύλο Ντε Γκρες, ο Καραμανλής τα βρήκε με τον Σαμαρά, ο Χάρης Δούκας φλερτάρει – πολιτικά μιλάω πάντα – μόνος του και, γενικώς, πού βαδίζουμε κύριοι;

Κι αυτοί χτενίζονται

Δούκας είπα και θυμήθηκα ότι όσο πιο μικρή είναι η περιουσία τόσο περισσότερο τσακώνονται οι κληρονόμοι. Επίσης και κακό χωριό τα λίγα σπίτια. Και τα δύο συμβαίνουν στο ΠΑΣΟΚ. Πριν από ενάμιση χρόνο οι ψηφοφόροι και οι φίλοι του Κινήματος ανέδειξαν, για δεύτερη φορά, πρόεδρο τον Νίκο Ανδρουλάκη αλλά οι επίδοξοι δελφίνοι συνεχίζουν τα ταρατατζούμ. Πάρτι, συνεστιάσεις, «το κοπή την πίτα», ποιος θα αμφισβητήσει περισσότερο και η βελόνα μετακινείται προς τα κάτω.

Εν τω μεταξύ όλο αυτό μοιάζει με αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Κάποιοι θέλουν το ΠΑΣΟΚ δικό τους κι ας είναι και τοσοδούλι.