Γιατί η Ευρώπη δεν έχει ελπίδα χωρίς τις ΗΠΑ
Ο γ.γ. του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε, ταυτισμένος με την έννοια «Ενωμένη Ευρώπη» όπως σήμερα νοείται όσο λίγοι, είναι 59 ετών. Από αυτά, τα 14 έχει διατελέσει πρωθυπουργός της Ολλανδίας – χώρας-σημαίας του νυν οικοδομήματος, ενώ, πιο πριν, 4 χρόνια υπουργός και 18 χρόνια ηγέτης του συντηρητικού κόμματος. Επίσης, επί πολλά χρόνια μέλος της νεολαίας, επιτροπών, οργανώσεων κ.ο.κ. με δίκτυα παντού στην ΕΕ. Ενας «άνθρωπος-Ευρώπη» για όλους, πάντα.
Και ξαφνικά, μία τέτοια πορεία χωρίς παρέκκλιση, ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανείς, δεν είναι αυτό το θέμα, βρέθηκε στην πυρά. Εν μία νυκτί έγινε «δούλος του Τραμπ», «τσιράκι των Αμερικανών», περίπου «πουλημένος». Γιατί;
Επειδή αναζητεί έναν ρεαλιστικό τρόπο να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Που τώρα, από τη θέση που βρίσκεται, έχει πλέον περισσότερη γνώση και συνείδηση από κάθε άλλον τι πραγματικά σημαίνει για την Ευρώπη: με μια λέξη, αυτοκτονία. Τίποτα λιγότερο.
Από όσους τον βρίζουν πλέον πατόκορφα περίπου ως… προδότη, ξαφνικά τώρα, της Ευρώπης, ουδείς μπήκε στον κόπο να σκεφτεί τι επιχειρεί να επιτύχει μέσα στον λάκκο των λεόντων που είναι σήμερα οι ευρωατλαντικές σχέσεις, στη μακράν πιο επικίνδυνη περίοδο της ιστορίας τους – επικίνδυνη μόνον για την Ευρώπη… Προ ημερών, μιλώντας στο Ευρωκοινοβούλιο το είπε ωμά: «Οποιος πιστεύει πως η Ευρώπη μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της χωρίς τις ΗΠΑ απλώς ονειρεύεται». Αυτό, ενώπιον των Επιτροπών Ασφάλειας, Αμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων, όπου, θεωρητικά, θα έπρεπε να υπάρχει κάποιο ελάχιστο επίπεδο επάρκειας και υπευθυνότητας. Και πάλι, «κόλακας του Τραμπ». Το αν αυτό που λέει έχει ουσία, δεν απασχολεί κανέναν.
Τους είπε ακόμα ότι αν η Ευρώπη ήθελε να αναλάβει η ίδια μόνη την άμυνά της, θα έπρεπε να εκτοξεύσει αμέσως τις δαπάνες στο 10% του ΑΕΠ. Ούτε κατάλαβαν τι σημαίνει: ήδη η Γερμανία, που όλο φωνάζει «πόλεμος», έχει δηλώσει ότι φέτος δεν είναι σε θέση καν να καλύψει τις υφιστάμενες υποχρεώσεις της στο ΝΑΤΟ και όχι μόνον αυτές. Τι δεν είπε; Τι καταρρεύσεις και εκρήξεις θα έφερνε αυτό στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Αλλά και ότι και αν ακόμα γινόταν, θα ήταν ανεπαρκές: απαιτείται τεράστιος χρόνος, που δεν υπάρχει και πολιτική βούληση πραγματικής ένωσης για τη δημιουργία τέτοιου κοινού στρατού, που δεν υπάρχει ακόμα περισσότερο. Ποιος θα χρηματοδοτήσει τέτοιο στρατό χωρίς πολιτική ένωση; Ποιος θα τον διατάζει; Ποιος θα κηρύττει πόλεμο; Και αν μία χώρα-μέλος με κομβικό ρόλο σε αυτόν κάνει εκλογές και η επόμενη κυβέρνηση έχει αντίθετη ατζέντα, τι θα γίνει; Θα καταρρεύσουν όλα; Στρατός σημαίνει ενιαία τελεσίδικη υπέρτατη απόφαση σκληρής επιβολής πολιτικής. Στην ΕΕ δεν γίνεται, είναι αδύνατον, όλα αυτά είναι τρελά. Ούτε έχουν συμβεί, ούτε θα συμβούν ποτέ.
Προκαλεί συνεπώς εντύπωση η αντίρρηση που εξέφρασε στον Ρούτε ο αμερικανός πρώην ναύαρχος Τζέιμς Σταυρίδης, άνθρωπος με κορυφαίες σχετικές περγαμηνές. Είναι ακατανόητο πώς έλαβε ως δεδομένα τα παραπάνω θεμελιώδη που δεν υφίστανται: μία γνήσια ενωμένη Ευρώπη αποφασισμένη πολιτικά για αληθινά κοινό στρατό, χρόνος που θα κλείσει το τεράστιο χάσμα, χρηματοδότηση που δεν θα δοθεί και όχι μόνον. Είπε επίσης το αδιανόητο ότι ένα αμιγώς «ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ» θα μπορούσε να εντάξει την Ουκρανία. Οταν οφείλει να γνωρίζει πρώτος όλων, ότι αυτό θα οδηγούσε σε σύγκρουση ακόμα και με το… πλήρες ΝΑΤΟ! Μία ανάλυση δραματικά εκτός πραγματικότητος – εκτός βέβαια αν είναι στοχευμένη στην εσωτερική αμερικανική πολιτική σύγκρουση. Στρατηγικά, σε επίπεδο ισχύος και άμυνας, Ευρώπη χωρίς ΗΠΑ, σημαίνει Ευρώπη χωρίς ελπίδα. Και έχει δύο δρόμους: ή θα το κατανοήσει τάχιστα, πριν ο κόσμος ξαναμοιραστεί οριστικά όπως συμβαίνει τώρα και θα βρει άκρη πριν αυτό κατασταλάξει δυσμενώς, ή, στο τέλος, θα το βιώσει πολύ επώδυνα. Ολα τα υπόλοιπα, είναι αυτοκτονικές ονειροφαντασίες ενός ψευδούς, ανύπαρκτου μεγαλείου.