Το αδηφάγο τέρας της δημοσιότητας

Τι ακριβώς είναι η δημοσιότητα, για την οποία πολλοί θα έδιναν τη μισή τους ζωή για να την αποκτήσουν ή και θα πουλούσαν την ψυχή τους στον διάβολο;

Μα ειπώθηκε καθαρά στο Παγκόσμιο Συνέδριο Ψυχιατρικής. Οτι είναι ένα παράξενο και αδηφάγο θηρίο που από ευλογία μετατρέπεται σε κατάρα και τελικά ρουφάει τα πάντα. Κι αυτή η δημοσιότητα που δημιουργεί τη φήμη, επηρεάζει κυρίως την ψυχική υγεία. Οδηγεί στην απώλεια της κανονικότητας με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Αλλά δεν χρειαζόμαστε τους ψυχιάτρους για να κατανοήσουμε ότι αυτό το παιχνίδι της δημοσιότητας είναι πολλές φορές καταστροφικό, διαλύοντας κάθε μέτρο.

Ισως θα μπορούσε κάποτε να απαντήσει σ’ αυτό με το χέρι στην καρδιά ο Στέφανος Κασσελάκης! Αγνωστος στους περισσότερους, έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στην ελληνική πραγματικότητα και σε χρόνο μηδέν μπήκε σε όλα τα σπίτια! Πρωί – μεσημέρι – βράδυ «έπαιζε» παντού, αφού ο ίδιος σταματούσε παντού για να κάνει δηλώσεις επί παντός επιστητού. Μπήκε σε ένα παιχνίδι που προφανέστατα του άρεσε πολύ.

Και πέρα από τον σύντροφό του και αργότερα σύζυγό του, τον Τάιλερ ΜακΜπεθ, τον βλέπαμε στο γυμναστήριο, στις βόλτες του με το σκυλί του, τη Φάρλεϊ, στα μπαράκια που σύχναζε, στα εστιατόρια που έτρωγε, στα σπίτια του στο Κολωνάκι και στις Σπέτσες, μα παντού, ακόμα και στο γήπεδο.

Κι έπαιζε στα πρωινάδικα, στα μεσημεριανά, σε εκπομπές life style, στα δελτία ειδήσεων, παντού.

Ναι, τον κυνηγούσαν οι κάμερες, αναμφισβήτητα. Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι αν δεν το επιθυμούσε κι αν δεν του άρεσε, θα φρέναρε αυτή τη φρενίτιδα.

Το πράγμα ξέφυγε, φτάνοντας στο σημείο να πει δημόσια ότι θα γίνει πρωθυπουργός και μάλιστα με αυτοδυναμία!

Λίγους μήνες μετά, σαν να μπήκε σε μια μαύρη τρύπα που τον κατάπιε, κανείς δεν ασχολήθηκε μαζί του, αφού προηγουμένως τον άδειασε το κόμμα του. Κι αυτό που δημιούργησε μετά, το Κίνημα Δημοκρατίας, πέρασε εντελώς απαρατήρητο.

Για εντελώς διαφορετικούς λόγους αλλά με τον ίδιο παρονομαστή, την πολιτική και γιατί όχι την πρωθυπουργία, η Μαρία Καρυστιανού, εκούσα άκουσα μπήκε σε ένα τέτοιο παιχνίδι δημοσιότητας αφότου προανήγγειλε την κάθοδό της στις εκλογές.

Προφανώς με τους συμβουλάτορές της ξεκίνησε να τοποθετείται για διάφορα θέματα. Μετά τη σοβαρά ατυχή πρώτη φορά για το θέμα των αμβλώσεων, οδηγήθηκε σε άλλη πίστα. Τα εθνικά θέματα και δη το πλέον καυτό, τα ελληνοτουρκικά.

Πέρα από τα πομπώδη (η άσκηση των δικαιωμάτων της χώρας από το διεθνές δίκαιο είναι αδιαπραγμάτευτες και οποιαδήποτε απεμπόλησή τους είναι εθνική προδοσία), έφτασε στο σημείο να ρωτήσει τον Πρωθυπουργό ποια είναι τα θέματα συζήτησης με τον Ερντογάν ώστε οι έλληνες πολίτες να κρίνουν την ανάγκη ή μη διενέργειας της συνάντησης αυτής.

Δηλαδή σε ποια χώρα του κόσμου οι πολίτες αποφασίζουν αν ο Πρωθυπουργός της θα συναντήσει έναν ξένο ηγέτη; Εκείνοι θα κρίνουν αν πρέπει να γίνει ή όχι; Σε ποια κοινοβουλευτική δημοκρατία θα μπορούσε να γίνει;

Η δημοσιότητα που λέγαμε πριν λειτουργεί πολλές φορές αρνητικά – πάντα με βάση τα λεγόμενα του καθενός – εφόσον αυτός που την επιζητά δεν είναι απολύτως προετοιμασμένος για όσα θα πει. Κι αυτό αποτυπώθηκε δημοσκοπικά από την Interview, με το 70% των ερωτηθέντων να απαντά ότι η Μαρία Καρυστιανού είναι «λίγο ή καθόλου έτοιμη να ενεργοποιηθεί πολιτικά», ενώ μόλις το 27% θεωρεί ότι είναι «πολύ ή αρκετά έτοιμη».

Με τον αρχικό στόχο της, τη δικαίωση των τραγικών θυμάτων των Τεμπών, απέκτησε τεράστια δημοφιλία. Από τη στιγμή που άλλαξε πίστα, άλλαξαν πολλά. Κι αν δεν της το πουν οι συνεργάτες της, οφείλει να το δει η ίδια. Οτι η δημοσιότητα και τα λεγόμενα είναι δίκοπο μαχαίρι.