Το μεροκάματο της πολιτικής
Από τον Κώστα Μπακογιάννη δεν περίμενα ποτέ τέτοια αναλγησία! Με απογοήτευσε οικτρά… Μιλώντας στο δημοτικό συμβούλιο, χθες, ο κ. Μπακογιάννης κατηγόρησε τον δήμαρχο Χάρη Δούκα ότι «δεν παίρνει καθόλου σοβαρά την Αθήνα» και ότι οι προτάσεις που παρουσιάζει διακρίνονται για την προχειρότητα και την επιπολαιότητά τους. Σε γενικές γραμμές, ο τέως δήμαρχος έχει δίκιο και η κριτική που ασκεί στον διάδοχό του είναι εύστοχη. Του διαφεύγει όμως κάτι ουσιώδες, ότι ο καημένος ο Χάρης δεν έχει την πολυτέλεια της μιας δουλειάς στην πολιτική, όπως ο κ. Μπακογιάννης. Ο Χάρης τρέχει όλη μέρα σαν τον Βέγγο για το μεροκάματο της πολιτικής. Γι’ αυτό και είναι υποχρεωμένος να έχει δύο δουλειές και του δημάρχου, αλλά και του παράγοντα και επίδοξου προέδρου στο ΠΑΣΟΚ. Για καβάτζα, δε, έχει και μια τρίτη, εκείνη του καθηγητή στο ΕΜΠ, για την περίπτωση που οι άλλες δύο ναυαγήσουν. Ενδεχομένως, στις ελεύθερες ώρες του, αν έχει, να δουλεύει incognito και ντιλίβερι. Δεν ξέρω, αλλά έτσι προκομμένο και φιλόπονο όπως τον βλέπω δεν θα το απέκλεια.
Θα περίμενα, λοιπόν, από τον κ. Μπακογιάννη να είχε λάβει υπ’ όψιν, στην κατά άλλα εύστοχη κριτική του, τον αγώνα του Χάρη για το μεροκάματο της πολιτικής. Οχι να μετριάσει την κριτική του, δεν ζητώ κάτι τέτοιο· θα μπορούσε, όμως, να θέσει ευθέως το ζήτημα ότι, με δύο δουλειές, ο σημερινός δήμαρχος δεν μπορεί να ανταποκριθεί επαρκώς και, επομένως, πρέπει να διαλέξει τη μία από τις δύο. Ξέρω, όμως, γιατί δεν το κάνει ο κ. Μπακογιάννης. Καταλαβαίνω την πονηριά του. Εχει επίγνωση, προφανώς, ότι, αν κάποιος δουλεύει αποτελεσματικότερα όλων για τη δική του επανεκλογή, αυτός είναι ο Χάρης Δούκας…
REBRANDING
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο, κατά την κρίση μου, από την πρόσφατη δημοσκόπηση της Interview είναι η διαπίστωση ότι υπερδιπλάσιο είναι το ποσοστό εκείνων που θεωρούν ότι η Μαρία Καρυστιανού μπορεί να νικήσει στις εκλογές τον Κυριάκο Μητσοτάκη, έναντι των άλλων που επιλέγουν τον Αλέξη Καραμήτρο. Συγκεκριμένα το 34% επιλέγει την κ. Καρυστιανού και μόλις το 13% τον Αλέξη. Χρειάζεται, λοιπόν, ισχυρότερη απόδειξη της αποτυχίας του περίφημου «rebranding»; Τόση φασαρία για το τίποτα; Αν εξαιρέσουμε, βέβαια, τη στήριξη του κ. Σαουλίδη, που δεν της λες τίποτα σε καμία περίπτωση… Πάντως, τα αποτελέσματα του εγχειρήματος είναι πενιχρά. Φυσικά, αφού το προϊόν είναι το ίδιο. Μεταξύ μας, αρχίζω να αναρωτιέμαι κι εγώ μήπως θα πρέπει να επαναφέρω σε χρήση το παλιό του επίθετο, αφού το «rebranding» ήταν νούλα…
Το άλλο από την ίδια δημοσκόπηση, που τράβηξε την προσοχή μου, είναι οι κρίσεις για την καταλληλόλητα (αν είναι αυτή η σωστή λέξη) της κ. Καρυστιανού. Το 70% την απορρίπτει, αφού κρίνει ότι είναι λίγο ή καθόλου έτοιμη για την πολιτική, ενώ το 27% την καλωσορίζει, καθώς τη βρίσκει πολύ ή αρκετά έτοιμη. Επειδή το ποσοστό των ικανοποιημένων σχεδόν συμπίπτει με το καταγεγραμμένο σε παλαιότερες μετρήσεις ποσοστό εκείνων που πιστεύουν ότι μας ψεκάζουν, θα είχε ενδιαφέρον να ερευνηθεί ο βαθμός κατά τον οποίο ταυτίζονται αυτές οι δύο μερίδες του πληθυσμού. Αν και προσωπικά δεν έχω αμφιβολία ότι μιλάμε για τα ίδια μυαλά…
ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ
Διάβασα και έφριξα, στη χθεσινή στήλη του Ηλία Κανέλλη, ότι κάποιοι «καθηγητές» ετοίμαζαν δημόσια εκδήλωση σε αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων υπέρ του Ιράν και του παρεξηγημένου στη Δύση καθεστώτος τους. Θα μιλούσε, λέει, ο πρεσβευτής του Ιράν και χαιρετισμό θα απηύθυνε ο πρεσβευτής της Βενεζουέλας. Ματαιώθηκε με κάποια δικαιολογία από πλευράς του Πνευματικού Κέντρου, μόλις διαπιστώθηκε περί τίνος επρόκειτο. Πολύ σωστά! Γιατί με τόσους φίλους της Ελλάδας στην εκδήλωση (Ιράν, Ισλάμ, Βενεζουέλα κ.λπ.) θα ήταν ντροπή να απουσιάζει ο πρεσβευτής της Ρωσίας! Θα υπήρχε, βέβαια, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης να εκπροσωπεί τις θέσεις της Ρωσίας, αλλά δεν είναι το ίδιο.