Μια απλή δέσμευση
Ακουγα χθες τον εκπρόσωπο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Κώστα Ζαχαριάδη, σε μια πρωινή εκπομπή. Μίλησε σκληρά για την κυβέρνηση λέγοντας ότι βουλιάζει στην αναξιοπιστία, στη διαφθορά και στα σκάνδαλα κι ως τέτοιο χαρακτήρισε και την τελευταία νομοθετική ρύθμιση για τη συνεπιμέλεια, την οποία χαρακτήρισε «φωτογραφική» – κάτι σαν δώρο της κυβέρνησης στην Ολγα Κεφαλογιάννη που έσπευσε με προσφυγή στο δικαστήριο να την εκμεταλλευτεί. Ο Ζαχαριάδης θα μπορούσε να βρίσκεται σε οποιοδήποτε από τα κόμματα της ευρείας Κεντροαριστεράς – κι αυτά που υπάρχουν κι αυτά που θα γίνουν. Θα μπορούσε να είναι στο ΠΑΣΟΚ και να αντιπροσωπεύει την αριστερή του τάση. Θα μπορούσε να βρίσκεται στη Νέα Αριστερά ή και στην Πλεύση Ελευθερίας: δεν θυμάμαι να είχε ποτέ του προβλήματα συνύπαρξης με τον Αλέξη Χαρίτση ή τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Δεν τον θυμάμαι να έχει αντιρρήσεις όταν ανέλαβε τον ΣΥΡΙΖΑ ο Στέφανος Κασσελάκης και τον ακούω πάντα να μιλάει με θαυμασμό για τον Αλέξη Τσίπρα.
Δεν τον ειρωνεύομαι: ίσα ίσα. Θεωρώ ότι αν ήταν όλοι σαν αυτόν θα ήταν και πιο εύκολο να δημιουργηθεί ο μεγάλος κεντροαριστερός πόλος, αυτός που στην κετροαριστερή αντιπολίτευση όλοι παραδέχονται ότι είναι απαραίτητος, αλλά κανείς δεν μπορεί να τον φτιάξει. Γιατί; Μια απάντηση την έδωσε ο ίδιος ο Ζαχαριάδης χωρίς επί της ουσίας να τη δώσει. Οταν του επισημάνθηκε πως αυτά που λέει για την κυβέρνηση είναι τα ίδια που λέει κι ο Νίκος Ανδρουλάκης και ρωτήθηκε γιατί αφού όλοι λένε σε γενικές γραμμές τα ίδια δεν μπορούν να δημιουργήσουν έναν ενιαίο φορέα, άρχισε να λέει διάφορα για «αντιπολιτική», «κατακερματισμούς», «σενάρια πολιτικής συνεργασίας των κοινωνικών και πολιτικών προοδευτικών δυνάμεων» – πράγματα ακαταλαβίστικα από έναν τηλεθεατή που δεν έχει πιει ακόμα καφέ. Ο άνθρωπος έδινε την εντύπωση πως ήταν σαν να έψαχνε διαφορές για να σε πείσει ότι υπάρχουν, ενώ καλά καλά αυτές πλέον δεν τις καταλαβαίνει ούτε ο ίδιος.
Το ίδιο ακριβώς κάνουν όλοι σχεδόν οι ηγετίσκοι του χώρου. Οταν μετά την κριτική μπαίνει στο τραπέζι η ερώτηση για την αδυναμία των συνεργασιών όταν δεν ακούγονται αερολογίες, όλοι δηλώνουν πως περιμένουν οι άλλοι να ‘ρθουν σε αυτούς. Ο Ανδρουλάκης γιατί «το ΠΑΣΟΚ θα είναι πρώτο κόμμα έστω και με μία ψήφο». Η Κωνσταντοπούλου γιατί είναι «η προετοιμαζόμενη πρωθυπουργός». Ο Σωκράτης Φάμελλος γιατί στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν δεύτερο κόμμα κι έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται από όλους. Κι ο Τσίπρας γιατί είναι ο Τσίπρας. Και έχει κάποιου τύπου αριστερό κληρονομικό δικαίωμα να είναι ισοβίως ένα είδος ηγέτη, ειδικά τώρα που βρήκε την Ιθάκη του. Δηλαδή μπορεί να ταξιδεύει στη Βουδαπέστη να δει τον ΠΑΟ με τη Φερεντσβάρος χωρίς γκρίνιες.
Η συζήτηση αυτή φθείρει εντελώς κάθε δυνατότητα συναίνεσης. Γνωρίζοντας κάτι λίγα από επικοινωνία θα πρότεινα σε όλους να δίνουν την ίδια απάντηση: τα γεγονότα και όχι οι προσδοκίες δημιουργούν στην πολιτική τις συναινέσεις, όπου αυτές είναι αναγκαίες. Σήμερα, ακόμα κι αν όλοι λένε τα ίδια πράγματα, μοιάζει αδύνατον να συνεννοηθούν γιατί όλοι κουβαλάνε το πρόβλημα του μικρομέγαλου: δεν βλέπουν το πραγματικό τους πολιτικό μέγεθος παίζοντας κρυφτούλι από την πραγματικότητα. Θα ήταν καλύτερο όλοι να έλεγαν πως θα περιμένουν το αποτέλεσμα των εκλογών κι αν από αυτές δεν προκύπτει κυβέρνηση θα συστρατευθούν όλοι, χωρίς αστερίσκους μάλιστα, πίσω από το πρώτο κεντροαριστερό κόμμα, ώστε στις επόμενες εκλογές να δημιουργηθεί αυτός ο απαραίτητος πόλος. Μια τέτοια δέσμευση θα ήταν ένα πρώτο βήμα. Και θα έδειχνε αληθινό σχέδιο νίκης απέναντι στον Μητσοτάκη.
Τον οποίο δεν αποκλείω εξαιτίας της διάθεσης να κρατήσουν όλοι τα μικρά τους κομματικά φέουδα, να τον ψηφίσουν προσωπικά και να βγει πάλι αυτοδύναμος ώστε να τους βγάλει από τη δύσκολη θέση να συνεννοηθούν…