Κερδοσκόποι του πόνου
Ο Πάνος Ρούτσι είναι ένας από τους γονείς που έχασαν τα παιδιά τους στο τρομερό δυστύχημα των Τεμπών. Τον γνωρίσαμε πριν από λίγο καιρό, όταν έκανε απεργία πείνας στην πλατεία Συντάγματος απευθυνόμενος στο συναίσθημα των πολιτών που συμμερίζονται τον πόνο των γονιών, με αίτημα την εκταφή του γιου του για να διερευνηθεί αν ήταν σωστή η ιατροδικαστική έκθεση για τα αίτια του θανάτου του. Τελικά, η πολιτεία υποχώρησε στο αίτημά του. Δόθηκε άδεια εκταφής η οποία ναι μεν οδήγησε τον άνθρωπο αυτόν να διακόψει την απεργία πείνας, ωστόσο το διάστημα που μεσολάβησε έκτοτε εκταφή δεν έγινε. Κι αυτό κάνει αλγεινή εντύπωση σε πολλούς συμπαραστάτες του αγώνα του. Αν, με ρίσκο για την υγεία σου, παλεύεις για μια επιθυμία, όταν η επιθυμία σου γίνεται εφικτή είναι περίεργο να μην την υλοποιείς.
Παρότι ασυνεπής με τον εαυτό του, όμως, ο Πάνος Ρούτσι εμφανίστηκε προχθές σε συναυλία στο Γκάζι και με έναν πύρινο λόγο κάλεσε τον κόσμο σε 48ωρη απεργία που έχει προγραμματιστεί, όπως είπε, «για τις 27 και 28 Φλεβάρη», την επέτειο του δυστυχήματος, και σε μεγάλη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, όχι μόνο για «το έγκλημα των Τεμπών», όπως συνεχίζει να ισχυρίζεται παρότι έχει καταρρεύσει η μυθολογία των ξυλολίων και των μπαζωμάτων, αλλά και για μια σειρά άλλα ζητήματα: για το ναυάγιο της Πύλου, για τη Χρυσή Αυγή, για «την Ευρώπη-φρούριο» στο Μεταναστευτικό, για «να μπορούμε να ζούμε και να δουλεύουμε με αξιοπρέπεια». Και διάφορα άλλα. Είναι ενδιαφέρον ότι ο Πάνος Ρούτσι βγαίνει μπροστά με την αριστερή ατζέντα, την οποία έχει εγκαταλείψει οριστικά όπως φαίνεται η έως προχθές αδιαφιλονίκητη ηγέτις του κινήματος των Τεμπών, η Μαρία Καρυστιανού. Η επιλογή της οποίας να εμφανίζει ως σοφή τη Μαρία Νεγρεπόντη-Δεληβάνη της δραχμής και να κινείται στα ιδεολογικά όρια που καταλαμβάνει η Νίκη προφανώς απελευθερώνει ψηφοφόρους που κινούνται στην περιοχή της συνωμοσιολογίας και του προσοδοφόρου αντισυστημισμού, τους οποίους θα μπορούσε να διεκδικεί ο Πάνος Ρούτσι.
Μα έως πρόσφατα ήταν ένας πονεμένος γονιός. Τώρα έγινε πολιτικός; Φαίνεται ότι η συναναστροφή του με τη δικηγόρο του, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, είναι ένα καλό κίνητρο για να μάθει τη γλώσσα του αριστερού (και αριστερίστικου) ακτιβισμού. Εν προκειμένω, η Αριστερά του κινήματος των Τεμπών κερδίζει ένα σύμβολο, πιθανόν απαραίτητο αξεσουάρ στο πολιτικό σχέδιο της κομματάρχου δικηγόρου του. Και η Μαρία Καρυστιανού αποκτά ακόμα ένα εμπόδιο στο σχέδιό της να παίξει ρόλο στην πολιτική ζωή, που μπορεί να τη σπρώξει στην περιθωριοποίηση.
Τέτοιες φιλοδοξίες από πρόσωπα που, στο όνομα του προσωπικού πόνου, διεκδικούν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και, πιθανότατα, αύριο, την ψήφο των ελλήνων πολιτών, το μόνο βέβαιο είναι ότι γεννούν αθέμιτο ανταγωνισμό. Κι αυτός ο ανταγωνισμός θα εκδηλωθεί στη δίκη για τα Τέμπη, που θα αρχίσει να διεξάγεται τον επόμενο Μάρτιο, πιθανόν εις βάρος της ακροαματικής διαδικασίας.
Αν υπάρχουν υπεύθυνοι συγγενείς νεκρών του δυστυχήματος των Τεμπών θα ήταν χρήσιμο να δηλώσουν την παρουσία τους και την πρόθεσή τους να προασπίσουν το κύρος της δίκης από προσωπικές ιδιοτέλειες. Είναι ο μόνος τρόπος να μην πεθάνουν δεύτερη φορά οι άνθρωποί τους, να μη μείνουν ανυπεράσπιστοι απέναντι σε αδίστακτους κερδοσκόπους του ανθρώπινου πόνου.
Μέχρι τη διάσπαση του ατόμου
Η Νέα Αριστερά, ένα από τα κόμματα που έχουν προκύψει από τη σταδιακή διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ με κεντρικό κορμό το παλιό ΚΚΕ εσωτερικού Ανανεωτική Αριστερά, κατάφερε να ολοκληρώσει το συνέδριό της χωρίς μια καινούργια διάσπαση – η οποία αποφεύχθηκε στο παρά πέντε. Διάβασα την Πολιτική Απόφαση του Συνεδρίου αλλά δεν έγινα σοφότερος. Διαμαρτύρεται π.χ. για την ακρίβεια και κάνει λόγο για αναξιοπρεπείς μισθούς, εργασιακή επισφάλεια και υποαπασχόληση, αλλά δεν κάνει τον κόπο να συγκρίνει τους σημερινούς δείκτες με εκείνους της δικής τους διακυβέρνησης. Αυτοί δεν ήταν τότε εκεί.
Εν πάση περιπτώσει, το κόμμα που έχει προκύψει από διασπάσεις, παραλίγο να διασπαστεί ξανά επειδή μια άποψη στο εσωτερικό του, η κυρίαρχη, είναι υπέρ ενός Λαϊκού Μετώπου. Να ξαναβρεθούν δηλαδή με κάποιους με τους οποίους χώρισαν για να ρίξουν τη Δεξιά. Τελικά, στο κείμενο επελέγη μια νερόβραστη φρασεολογία επ’ αυτού, που καλεί τη «διάσπαρτη, ανένταχτη, και ριζοσπαστική Αριστερά», την «πολιτική οικολογία», την «αριστερή σοσιαλδημοκρατία» να ανασυγκροτήσουν ένα μεγάλο κόμμα. Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης πρέπει να είναι ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα, αλλά δεν είναι ο Νίκος Μπίστης, που όπως δήλωσε ήδη αισθάνεται ότι βρίσκεται «σε έναν πολτό».
Τελικά, αντί για διεύρυνση εδραιώθηκε ένα κλίμα εσωκομματικού διχασμού. Θα είναι σαν να έχουν διασπαστεί αλλά θα είναι ενωμένοι. Ως τη διάσπαση του ατόμου.