Το άρμα Τραμπ
H ανησυχία είναι διάχυτη, τόσο στην κυβέρνηση όσο και στην κοινωνία: πώς πρέπει να «το παίξουμε», ως χώρα, με τον Τραμπ, να τον έχουμε σε απόσταση ή να προσπαθούμε με κάθε τρόπο να τον καλοπιάσουμε; Φίλος με κυβερνητική εμπειρία μού έλεγε το Σαββατοκύριακο ότι προβληματίζεται έντονα για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει στα εθνικά συμφέροντα η ευθυγράμμιση της Αθήνας με την ευρωπαϊκή επιλογή αυτονόμησης από την Ουάσιγκτον λόγω της αλλοπρόσαλλης στάσης του αμερικανού προέδρου.
Δύο είναι οι παράγοντες που προκαλούν ανησυχία. Ο πρώτος είναι το ενδιαφέρον του Τραμπ για τη στρατηγική θέση και τον ορυκτό πλούτο της Ανατολικής Μεσογείου. Ο πρόεδρος δεν ενδιαφέρεται για το διεθνές δίκαιο και τους κανόνες: η νέα στρατηγική εθνικής ασφαλείας που δημοσιοποιήθηκε το Σαββατοκύριακο από το Πεντάγωνο αναφέρει ότι η Αμερική σπατάλησε τα τελευταία χρόνια το στρατιωτικό της πλεονέκτημα υποστηρίζοντας αφηρημένες έννοιες όπως η «βασιζόμενη σε κανόνες παγκόσμια τάξη». Αν λοιπόν διαπιστώσει ότι η Αθήνα εμποδίζει τα σχέδιά του επικαλούμενη απεχθή πράγματα όπως οι διεθνείς συνθήκες, θα την απειλήσει ή θα την εκβιάσει για να συμμορφωθεί προς τις επιθυμίες του.
Ο δεύτερος παράγων είναι η προσωπική συμπάθεια του Τραμπ προς τους αυταρχικούς ηγέτες, στους οποίους περιλαμβάνεται ο Ερντογάν. Εδώ δεν χρειάζεται να μιλήσουν οι αναλυτές, μιλάει ο ίδιος ο αμερικανός πρόεδρος, που με κάθε ευκαιρία εκθειάζει τον τούρκο ομόλογό του. Θυσίασε για χάρη του τους Κούρδους της Συρίας. Τον βάζει, έστω και με «πληρεξούσιους», και παρά την αντίδραση του Ισραήλ, στην υπόθεση της ανοικοδόμησης της Γάζας. Του δίνει τα πολυπόθητα F-35. Αύριο θα του προσφέρει στο πιάτο τη μισή Κύπρο;
Με αυτά τα δεδομένα, λένε κάποιοι, μήπως πρέπει να εγκαταλείψουμε τη ζημιογόνα αλληλεγγύη προς τους ευρωπαίους «losers», να απαντήσουμε θετικά στην πρόσκληση για τη συμμετοχή στο «Συμβούλιο Ειρήνης» (τι είναι ένα δισεκατομμύριο δολάρια μπροστά στην αιωνιότητα;) και γενικότερα να προσδεθούμε με αποφασιστικότητα στο άρμα Τραμπ; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διστάζει και αντιπροτείνει μια μεσαία λύση: να ενταχθούν οι Ευρωπαίοι μόνο στο κομμάτι του Συμβουλίου Ειρήνης που αφορά τη Γάζα. Οσο αυτοκτονική όμως είναι η πρώτη επιλογή, καθώς θα στερήσει την Ελλάδα από τους φυσικούς της συμμάχους, τόσο ανεδαφική είναι η δεύτερη, αφού το περίφημο Συμβούλιο επινοήθηκε με σκοπό τον παραγκωνισμό των Ηνωμένων Εθνών και την παγκόσμια κυριαρχία της Αμερικής.
Υπάρχει μια τρίτη λύση: να συνειδητοποιήσει η Αθήνα ότι το status quo στα ελληνοτουρκικά κρύβει θανάσιμους κινδύνους και να επιδιώξει, όσο είναι καιρός, έναν ειλικρινή, ουσιαστικό και ρεαλιστικό διάλογο με την Αγκυρα, χωρίς τεχνητές «κόκκινες γραμμές». Η μονότονη υπενθύμιση από κυβερνητικά χείλη ότι δικαιούμαστε να επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα στα δώδεκα μίλια όχι μόνο δεν είναι πειστική, όχι μόνο δεν σημαίνει τίποτα, αλλά εντείνει μια αντιπαραγωγική δυσπιστία.