Το χρώμα του μεταλλίου

Η αρχή ήταν εντυπωσιακή. Με συνεχείς νίκες. Και στα ημιτελικά το τετ-α-τετ με τους Ούγγρους. «Αμυνα μηδέν», όμως, σύμφωνα με όσα  είπε ο κόουτς ως ο πλέον ειδικός. Τα κεφάλια μέσα,  ήττα από τους Μαγυάρους και στον μικρό τελικό η εθνική ομάδα του πόλο. Παρηγοριά στον άρρωστο;

Οπως θέλει το αντιλαμβάνεται ο οποιοσδήποτε. Η χθεσινή κατάκτηση της τρίτης θέσης στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Υδατοσφαίρισης συνιστά το πρώτο μετάλλιο σε ανάλογο τουρνουά για την εθνική μας ομάδα. Και βέβαια οι πολίστες του Βλάχου και του Σχίζα, αποχωρούν από το Βελιγράδι με χαμόγελα – άλλωστε οι νικητές των δύο τελικών είναι αυτοί που γιορτάζουν και όχι ο δεύτερος-ηττημένος. Από τα παράδοξα τέτοιων διοργανώσεων.

Ωστόσο, το μεγάλο ερώτημα αφορά το εξής: μπορούσε αυτή η τόσο ταλαντούχα εθνική ομάδα να φτάσει πιο μακριά, με απλά λόγια να εμφανιστεί στο ματς για την πρωτιά; Αναμφίβολα ναι. Και αυτό κάνει όσους αγαπούν το σπορ να έχουν μια πίκρα, γιατί ναι μεν καλό το χάλκινο μετάλλιο, κάποτε όμως πρέπει να τρυπάμε το ταβάνι μας και να φτάνουμε εκεί που η μοίρα θέλει. Αυτό το γκρουπ με την πληρότητα σε κάθε γραμμή, τους υπέροχους φουνταριστούς, το εξαιρετικό δίδυμο των γκολκίπερ, τα δυνατά παιδιά σε άμυνα και περιφέρεια, μάλλον έπαθε μπλακάουτ το απόγευμα της Παρασκευής. Οταν είπε ο Βλάχος πως η άμυνα δεν ήταν καλή, εννοούσε πως ούτε μπλοκ γίνονταν ούτε τίποτα. Δηλαδή οι παίκτες άφηναν τους αντιπάλους να σουτάρουν ανενόχλητοι, δυσκολεύοντας ακόμη περισσότερο την κατάσταση για τους Ζερδεβά ή Τζωρτζάτο. Οι Ούγγροι τα έβαζαν με άνεση στον παίκτη παραπάνω, εμείς είχαμε 5/12 και με τέτοιο ποσοστό πώς να νικήσεις, αλήθεια;

Ο μικρός τελικός ήταν μια άλλη ιστορία. Το άγχος του ημιτελικού έφυγε. Εκείνο το «πρέπει» δεν υπήρχε πλέον στο μυαλό προπονητή και παικτών. Για δεύτερη φορά  στο ίδιο τουρνουά υψηλών απαιτήσεων νικήσαμε τους Ιταλούς του παλιόφιλου Καμπάνα και ήρθε ένα μετάλλιο, το χάλκινο εν προκειμένω, που παλεύαμε να φορέσουμε στον λαιμό μας δεκαετίες. Ας είναι η αρχή για τη συγκεκριμένη «χρυσή» γενιά του πόλο.

Αλλά αν δούμε την πραγματικότητα με κάθε ειλικρίνεια, για ένα παιχνίδι που ξέφυγε μέσα από τα χέρια μας, για ένα τετ-α-τετ που φανήκαμε κατώτεροι των προσδοκιών, δεν προέκυψε η ευκαιρία να διεκδικήσουμε κάτι αληθινά σπουδαίο που η ελληνική ομάδα «το έχει και με το παραπάνω».

Τα λόγια του Κάκκαρη για το πού στόχευε η εθνική του πόλο, λένε τα πάντα. Είναι η πλήρης αλήθεια. Καλό το χάλκινο, αλλά την κορυφή ζητά όποιος έχει απαιτήσεις από τον εαυτό του και γνωρίζει τις δυνατότητές του.