Η σωτηρία της Greece-λανδίας
Δεν ζούμε το τέλος της Ιστορίας αλλά μάλλον την αιματηρή της γελοιοποίηση. Από δω και πέρα (και δεν ξέρουμε για πόσο) θα πεθαίνει κόσμος για φαιδρούς λόγους που άλλοι θα τους θεωρούν ιερούς και για αδιανόητες αιτίες που άλλοι θα τις θεωρούν λογικότατες. Και πλέον δεν θα ξέρει κανείς να ιεραρχήσει τους συσχετισμούς και την αναλογική σχέση των πραγμάτων ενώ η τρέλα θα λάβει το μέγεθος της Γροιλανδίας. Αρκεί να μείνει η Greece-λανδία απέξω, έστω κατ’ εξαίρεση.
Ακόμα και η διπλωματία θα πρέπει να έχει τρελαθεί και να μην ξέρουμε πια με ποιον πρέπει να είμαστε και με ποιον όχι και μέχρι πότε θα παριστάνουμε τον σύμμαχο του ενός ή του άλλου – αν και η τρέλα (που πάντα προϋπήρχε σε χαμηλή φωτιά) δεν άρχισε με τον Τραμπ, αλλά με τον Πούτιν. Που αρχικά πήγε να μας πείσει πως δεν εισβάλλει στην Ουκρανία, μετά ότι δεν θα κάνει πόλεμο αλλά μια απλή επιχείρηση υποστηρίζοντας πως οι Ουκρανοί είναι ζόμπι, ναζί του 1941 και ο Ζελένσκι μετεμψύχωση του Γκουντέριαν.
Απ’ την άλλη, κατά Τσίπρα, δεν φταίνε οι Ρώσοι αλλά εμείς που μας έχει πιάσει «αντιρωσική υστερία». Κατά το, δεν φταίει η ισλαμική τρομοκρατία, αλλά εμείς που πάσχουμε από ισλαμοφοβία. Δεν φταίει ο ξένος που εισβάλλει παράνομα στο σπίτι σου αλλά εσύ που πάσχεις από ξενοφοβία. Κι ούτε ο βιαστής ευθύνεται αλλά η γυναίκα που υποφέρει από βιαστο-φοβία.
Ολο το κόλπο είναι να μεταφέρεις την ενοχή από τον θύτη στο θύμα, το οποίο οφείλει να υφίσταται τα δεινά χωρίς διαμαρτυρία και φόβο. Κι αν βάλεις το συνθετικό «-φοβικός» στον εκάστοτε πάσχοντα, τότε αναποδογυρίζονται τα πάντα. Ισλαμο-φοβικός. Ξενο-φοβικός κ.λπ. – δηλαδή ευθύνεται όποιος την πληρώνει, αυτό είναι το συμπέρασμα. Πρέπει να κάθεσαι αδιαμαρτύρητα να σε ληστεύουν αλλιώς είσαι ληστο-φοβικός. Που σημαίνει ότι πάντα φταις κι από πάνω, σε κάθε περίπτωση.
Παντού παράνοια – εδώ, στην παρουσίαση του βιβλίου του Τσίπρα κάποιοι φώναζαν… «να τος, να τος, ο πρωθυπουργός». Το επιπλέον δηλαδή είναι πως έχουμε γεμίσει πρωθυπουργούς, υπάρχει συνωστισμός πρωθυπουργών, κάτι που πρέπει κάπως να αντιμετωπίσουμε. Διότι είναι και ο Κασσελάκης που θα γίνει κι αυτός πρωθυπουργός, είναι και ο Λαφαζάνης. Τώρα πάλι είναι και ο Τσίπρας, αν δεν γίνει πρωθυπουργός η Καρυστιανού, κι εφόσον, βέβαια, προλάβει τη θεία μου την κουφή που κι αυτή διεκδικεί με αξιώσεις την ίδια θέση.
Η γελοιοποίηση της Ιστορίας. Διότι λέμε, μεν, για τον Τραμπ, αλλά εμείς έχουμε προηγηθεί κατά πολύ και συνεχίζουμε ενδοξότεροι του αμερικανού προέδρου – σκέψου δηλαδή, τι έχει προηγηθεί και το ότι κάποιοι θέλουνε συμμάχους τους πιο λούζερ του κόσμου να μας βοηθήσουνε αν χρειαστεί με την Τουρκία. Θέλουνε συμμάχους τους Παλαιστίνιους που δεν μπορούν να προασπίσουν ούτε καν τον ίδιο τους τον πισινό. Θέλουνε τη Χεζμπολάχ και τους αγιατολάδες που δεν μπορούν να υπερασπίσουν ούτε καν τις μπούργκες τους. Αυτοί οι γενναίοι θα μας βοηθήσουνε σε έναν πόλεμο με τους γείτονες. Είναι μια πολιτισμένη επιλογή – διότι τι να μας πει η βάρβαρη, θεοκρατική Βιέννη μπροστά στην εκλεπτυσμένη, ουμανιστική Τεχεράνη;
Γελοιοποίηση της Ιστορίας. Μάθαν πως πλενόμαστε πλακώσαν κι οι αθίγγανοι. Ξεχάστε, πια, ό,τι ξέρατε, μιας και από εδώ και πέρα συναξάρεται όλη η προηγούμενη πολιτική παράνοια συν την καινούργια, την καινοφανή, που δεν έχει πλέον όρια και κανόνες – μα μήπως υπάρχει κάτι λογικό στην καθημερινή κοινωνία; Οταν ο άλλος, άγνωστος, τηλεφωνεί και λέει στην κυρία ότι είναι του ΔΕΔΗΕ και υπάρχει διαρροή αερίου και βάλε τα χρυσαφικά σου σε μια κατσαρόλα και βγάλτα στην αυλή να τα σώσεις κι εκείνη τα βγάζει, ε, τότε, υπάρχει σωτηρία; Ναι, υπάρχει, αν ψηφίσεις Καρυστιανού. Τότε θα σωθούμε όλοι – θα απαγορευτούν μεν οι αμβλώσεις αλλά θα επαινείται η αμβλύνοια.
Βέβαια υπάρχει και ο Λαφαζάνης που θα κατεβεί στις εκλογές και είναι άλλη μια σοβαρή εκδοχή σωτηρίας της Greece-λανδίας. Μην τον ξεχνούμε. Διότι είναι και ο μόνος που θα επιστρατεύσει τη Ζαχάροβα, αν αίφνης ο Τραμπ δείξει ότι άρχισε να χαλβαδιάζει και τη Μύκονο. (Την Ιθάκη την άφησε στον Τσίπρα). Και υπάρχουνε κι άλλοι υποψήφιοι στο salting που κυκλοφορούν ανάμεσά μας και ακόμα δεν το έχουνε δείξει – κάτι που θα φανεί, πλησιάζοντας οι εκλογές. Θα έχουμε γερό κάστινγκ.
Δηλαδή, από κβαντική θεραπεία μέσα πάμε καλά κι έξω ακόμα καλύτερα. Για ποια πολιτική μιλάμε, πια, με τόσο κυρίαρχο τον ανορθολογισμό, με αγιατολάδες, ρωσοψέκ, τρακτερόφρονες και κλαρινοφραπέδες – ποιος θεωρητικός μπορεί να βγάλει άκρη και να διατυπώσει πολιτικές θεωρίες για κοινωνίες όπου ούτε καν οι ψυχίατροι δεν μπορούνε; Κι άραγε, έτσι ήτανε πάντα; Ναι, λίγο ως πολύ. Απλώς τώρα όλα γίνονται φανερά πιο γρήγορα και είναι πιο πολλά κι αβάσταχτα. Κι εγώ δεν ξέρω, πια, τι να κάνω. Δεν έχω καν έναν πνευματικό σε μοναστήρι, στα Μετέωρα, να μου δείξει πολιτικώς το καλώς πορεύεσθαι. Καμιά γριά στη Συρία. Δεν έχω έναν αγράμματο τενεκετζή-ινστρούχτορα του κόμματος, να με καθοδηγήσει. Πού πας, ρε, Καραμήτρο;