Θόρυβος
Ξεφύλλιζα χθες τις εφημερίδες, της δικής μας περιλαμβανομένης. Πολύ ΠΑΣΟΚ. Δεν μιλάω τόσο για την ειδησεογραφική πλευρά – πόσες ειδήσεις πια να παράγει αυτό το κόμμα; – όσο για τη σχολιαστική. Πολλοί αρθρογράφοι ασχολούνται με το ΠΑΣΟΚ, σε βαθμό πολλές φορές δυσανάλογο με την πραγματική του επιρροή. Δεν έχει σημασία αν επαινούν, επικρίνουν ή κοροϊδεύουν. Σημασία έχει ότι το ΠΑΣΟΚ κάνει θόρυβο. Πάντα έκανε.
Το κόμμα αυτό ζει μια μεγάλη αντίφαση. Ιδέες έχει. Προτάσεις έχει. Στελέχη έχει. Δουλειά κάνει. Η εμπειρία δεν του λείπει. Αντίθετα με τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν κουβαλάει ένα ένοχο παρελθόν, αντιθέτως όταν κλήθηκε να βάλει πλάτη για να σωθεί η χώρα το έκανε, γνωρίζοντας ότι θα πληρώσει το κόστος. Αλλά είναι προφανές ότι δεν τραβάει. Κι όταν δεν τραβάει ένα κόμμα, γίνεται ό,τι και με τις ποδοσφαιρικές ομάδες: η ευθύνη βαραίνει τον εξουσιοδοτημένο με τη χάραξη της στρατηγικής, εκεί τον προπονητή, εδώ τον πρόεδρο.
Το πιο αποκαλυπτικό εύρημα μιας σειράς πρόσφατων δημοσκοπήσεων είναι ότι στην υποθετική περίπτωση που το ΠΑΣΟΚ έχει άλλο αρχηγό, η πρόθεση ψήφου εκτοξεύεται. Δημοσκόπηση της RealPolls για το Protagon, για παράδειγμα, δίνει στο ΠΑΣΟΚ 15,7% αν κατέβαινε στις εκλογές με άλλο αρχηγό, έναντι 7,8% που θα έπαιρνε αν γίνονταν εκλογές την ερχόμενη Κυριακή (τα αντίστοιχα ποσοστά για τη ΝΔ είναι 22,6% και 24,4%). Η ερώτηση είναι βέβαια αυθαίρετη και η απάντηση όχι πολύ πειστική: στο κάτω-κάτω κανείς δεν μας λέει ότι ένας άλλος αρχηγός θα ακολουθούσε μια διαφορετική πολιτική από τον σημερινό. Παρ’ όλα αυτά, είναι φανερό ότι για ένα μέρος του εκλογικού σώματος ο Νίκος Ανδρουλάκης αποτελεί λόγο για να μην ψηφίσουν το ΠΑΣΟΚ.
Εδώ υπάρχει μια δεύτερη αντίφαση. Με εξαίρεση ίσως τον Παύλο Γερουλάνο, όποιος από τους υπάρχοντες διεκδικητές της ηγεσίας έπαιρνε τυχόν το τιμόνι θα έπρεπε να καταβάλει μεγάλη προσπάθεια για να αποτρέψει διάσπαση του κόμματος. Ο Ανδρουλάκης κρατά (προς το παρόν) το ΠΑΣΟΚ ενωμένο, έστω και μόνο επειδή οι δελφίνοι διατηρούν ζωντανές τις ελπίδες τους ότι μια μέρα θα πάρουν τη θέση του.
Η τρίτη αντίφαση αφορά το μέλλον. Ενα κόμμα με κυβερνητική εμπειρία λογικά αγωνίζεται για να επανέλθει μια μέρα στην εξουσία. Στις σημερινές συνθήκες, κάτι τέτοιο προϋποθέτει μια συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία, έστω και με τον όρο της αλλαγής αρχηγού και/ή πολιτικής. Αλλά αυτό θεωρείται ταμπού στο ΠΑΣΟΚ. Ο Χάρης Δούκας, μάλιστα, θέλει να αποκλειστεί ρητά και διά ψήφου αυτό το ενδεχόμενο πριν ακόμη από τις εκλογές, υποστηρίζοντας τη συγκρότηση μιας «προοδευτικής διακυβέρνησης» που κανείς δεν μπορεί να σκιαγραφήσει ούτε ιδεολογικά ούτε αριθμητικά.
Tουλάχιστον ο δήμαρχος αφαίρεσε από τους προοδευτικούς τη Μαρία Καρυστιανού. Οταν το κάνει και με τη Ζωή και τον Βαρουφάκη, θα μπορούμε να μιλάμε για ένα αποφασιστικό βήμα μπροστά.