Κι αν η Γροιλανδία ήταν… Κρήτη ή Κύπρος;

Η εντυπωσιακή επίδειξη δύναμης την οποία έκανε ο Φρίντριχ Μερτς στους παγετώνες της Γροιλανδίας μοιάζει να αποτρέπει, για την ώρα τουλάχιστον, τον Ντόναλντ Τραμπ από το να δώσει το «πράσινο φως» για την αμερικανική εισβολή. Όπως αποδείχθηκε, αρκούσαν 44 ώρες παρουσίας μόλις 13 (15 κατ’ άλλους) Γερμανών στρατιωτών στην επίμαχη περιοχή για να αλλάξουν τα δεδομένα και ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών να ζητά επειγόντως διαπραγμάτευση με την Ευρώπη.

Σε αυτό βοήθησε, φυσικά, η γενναία στάση του έτερου Ευρωπαίου «Καππαδόκη»: του προέδρου της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος κάλεσε τις Βρυξέλλες και τους εταίρους του να ενεργοποιήσουν το «μπαζούκα» των οικονομικών αντιμέτρων. Δεν πρόλαβε να το πει, άλλωστε, και στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού σήμανε συναγερμός, καθώς ο Λευκός Οίκος κατάλαβε πως οι Ευρωπαίοι δεν αστειεύονται και είναι αποφασισμένοι να γονατίσουν την οικονομία των ΗΠΑ – όπως έκαναν και την πρώτη φορά που ο Τραμπ ανακοίνωσε δασμούς σε βάρος της ΕΕ.

Καταλύτης υπήρξε και ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ και πρώην πρωθυπουργός της Ολλανδίας, Μαρκ Ρούτε. Όπως είχε κάνει και πριν την σύνοδο κορυφής της Συμμαχίας το περασμένο καλοκαίρι, επικοινώνησε με τον Τραμπ και του έτριξε τα δόντια – τόσο πολύ που κινδύνευσε να του φύγουν τα… σάλια από το στόμα και να παρεξηγηθεί. Ο σκοπός, όμως, επετεύχθη και τα σενάρια υπονόμευσης του ΝΑΤΟ και της ευρωατλαντικής σχέσης μπήκαν πάλι στο συρτάρι.

Το αεροπλανοφόρο και ο πύργος

Μετά από όλα αυτά, πρέπει να θεωρείται μάλλον δεδομένο ότι η Ουάσιγκτον όχι απλώς θα εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες της για τη Γροιλανδία, αλλά δεν θα τολμήσει να κάνει σχέδια για άλλες περιοχές που πιθανώς να της είχαν μπει στο μάτι και θα μπορούσαν μελλοντικά να τύχουν της μεταχείρισης που έχει σήμερα η Γροιλανδία. Όπως, για παράδειγμα, η Κρήτη και η Κύπρος που εύκολα θα μπορούσαν να βρεθούν σε αυτή τη θέση.

Η πρώτη επειδή είναι γνωστό ότι χαρακτηρίζεται ως το «αβύθιστο αεροπλανοφόρο της Μεσογείου». Κάτι που σημαίνει ότι οι Αμερικανοί και ο πρόεδρός τους, για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο μια για πάντα και να μην αναγκάζονται να διαπραγματεύονται την εκχώρηση της βάσης της Σούδας ούτε να στέλνουν εκεί τα παραδοσιακά αεροπλανοφόρα και πλοία τους, δεν αποκλείεται να εκτιμήσουν τελικώς ότι τους συμφέρει περισσότερο να την… αγοράσουν ολόκληρη ή να την νοικιάσουν για ένα αιώνα – και μετά βλέπουμε.

Από τη στιγμή δε που θα αποφάσιζαν να κινηθούν έτσι, θα είχαν τη δυνατότητα να αξιοποιήσουν την πολύτιμη εμπειρία του «Υπερταμείου», ώστε όλα να γίνουν ομαλά και συναινετικά, χωρίς να χαλάσουν καρδιές.

Όσο για την Κύπρο, δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός στη γεωπολιτική και τη γεωγραφία για να καταλάβει ότι η θέση της είναι στρατηγική και ότι όποιος την ελέγχει αποκτά ένα τεράστιο προνόμιο στην καρδιά της νοτιοανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Γι’ αυτό και οι Βρετανοί έχουν «κατσικωθεί» στις βάσεις τους στο Ακρωτήρι, γι’ αυτό οι Γάλλοι παζαρεύουν με την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας την άδεια να φτιάξουν δική τους βάση, γι’ αυτό ο Ερντογάν έχει στόχο να μετατρέψει τα κατεχόμενα σε μια απέραντη τουρκική βάση.

Αυτό σημαίνει πως εάν ο Τραμπ την έβαζε στο μάτι και τη διεκδικούσε, θα το έκανε για να πετύχει με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια: Αφενός, να διασφαλίσει έναν απόρθητο πύργο στην «καυτή» αυτή περιοχή. Αφετέρου, να είναι σε θέση να απαιτήσει από όλους τους άλλους να φύγουν από εκεί.

Βρε και αν;

Προφανώς, όλα αυτά δεν πρόκειται πλέον να γίνουν, για τους λόγους που παρουσιάστηκαν στην αρχή. Η Ευρώπη δεν είναι προς πώληση κύριε Τραμπ, τελεία και παύλα. Μην τολμήσεις, γιατί θα σπάσεις τα μούτρα σου!

Και ένα αναγκαίο υστερόγραφο – πέρα από τα προφανή.

Οποιοσδήποτε δικαιούνται να ισχυριστεί ότι όλα τα παραπάνω είναι όνειρα θερινής νυκτός και ευφάνταστα σενάρια δημοσιογραφικής φαντασίας. Πόσα, όμως, δεν ήταν κάτι αντίστοιχο μέχρι ο Τραμπ να αποδείξει σε όσους σκέφτονταν έτσι πως δεν τον έχουν καταλάβει και ψυχολογήσει καλά