«Η τσάντα του Ερμή»
Ασ’ τα. Ασ’ τα. Συνταρακτικά νέα. Σου κόβουν την ανάσα. Σύμφωνα με έρευνα του γαλλικού Glitz, οι υπάλληλοι του οίκου Hermès καταφεύγουν σε ακραία μέτρα προκειμένου μια Birkin να μην πέσει σε κακά χέρια. Εστι δε Birkin μια τσάντα, αλλά τι τσάντα. Tην έφτιαξε ο ίδιος ο οίκος αυτοπροσώπως για την ηθοποιό – τραγουδίστρια Jane Birkin εδώ και καμιά σαρανταριά χρόνια και τώρα διατίθεται σε αναπαλαίωση. Κοστίζει δε από δέκα χιλιάδες (10.000) ευρώ και πάνω. Πολύ πάνω.
Γι’ αυτό και ο Hermès (Ερμής ελληνιστί) τη φυλάει σαν τα μάτια του. Σου λέει, θες να πέσει στα χέρια καμιάς στρίγκλας και το κακοποιήσει το παιδί, τόσα ακούμε, να το σούρει σε τίποτα μωσαϊκά, σε κάνα λαδωμένο νεροχύτη κι άντε να το συνεφέρεις μετά το αξεσουάρ. Γι’ αυτό όποια, όποιος θέλει την Birkin, τη μοναδική, την αξεπέραστη, τη φοβερή, την ιστορική, την ανεπανάληπτη, θα περνάει από οντισιόν. Μάλιστα.
Για έλα εδώ κυρά μου, μου θες και Birkin. Για λέγε, έχεις αγοράσει από τον Hermès τόσα χρόνια τίποτις άλλο ή τώρα σ’ έπιασε ο πόνος για το μαγαζί μας;
– Μάλιστα, ένα καπέλο.
– Και νομίζεις με ένα καπέλο θα τη βγάλεις; Ετσι ξεροσφύρι; Σε γελάσανε. Εξω από ‘δώ, ψιλικατζού. Αν δεν έχεις αγοράσει δικά μας πράγματα πάνω από 20.000, να μη σε ξαναδώ στα μάτια μου.
Αλλά δεν έχουνε μόνο προφορικές εξετάσεις, έχουν και απόκρυφες. Ψάχνουν διευθύνσεις, συνήθειες, μέσω μέσων, σε ξεψαχνίζουνε πού μένεις, πού κοιμάσαι, πού τρως, πού πίνεις, από πού τα παίρνεις, πού τα δίνεις. Τι φωτογραφία έχεις στο κινητό σου; Τι πόζες παίρνεις στο Ινσταγκράμ σου; Τι φοράς στο ΤικΤοκ σου;
Γιατί, σου λέει τώρα ο Hermès, θες να πάρει την Birkin, τη μοναδική, την αξεπέραστη, τη φοβερή, την ιστορική, την ανεπανάληπτη, και να μένει σε κάνα Πέραμα να την κάνει ρεζίλι των ταρσανάδων; «Oh mon Dieu, quel dommage!».
Yστερα τα εστιατόρια. Πού τρως; Δεν μπορείς να μου κρατάς αυτό το κόσμημα, το από δέκα χιλιάδες και πάνω, και να μου το τσικνίσεις στα Βλάχικα της Βάρης. Θέλει κάτι σικ, πιο γκλάμουρ, κάτι σε Εκάλη, Φιλοθέη, κάτι σε Κολωνάκι φάση.
Επίσης ψάχνουν ενδελεχώς μην κι έχεις μεταπουλήσει μέσω Ιντερνετ, εσύ ή άλλος συγγενής έως και δεύτερου βαθμού, κανένα άλλο αντικείμενο της εταιρείας για να σε αποκλείσουν στον αιώνα τον άπαντα.
Κι αφού περάσεις όλες τις παραπάνω εξετάσεις και βρεθείς καθαρός, δεν είναι ότι μπαίνεις στο κατάστημα και λες «μου δίνετε μια Birkin, σας παρακαλώ;». Αν είναι δυνατόν, τι το περάσατε εδώ πέρα, Hondos Center; Λίστα αναμονής. Στην ουρά, παρακαλώ. Και περιμένεις εσύ. Κι όταν έρθει αυτή η ώρα, μη νομίσεις ότι θα διαλέξεις εσύ χρώμα, δέρμα και λοιπά. Αυτή που θα διαλέξουν αυτοί θα σου δώσουνε κι αν δεν σ’ αρέσει, δρόμο.
Αυτά είναι μαγαζά. Οχι, παίζουμε.
Τώρα έχω μάθει ότι όλη αυτή η investigation δεν θα μείνει μόνο στην Birkin, θα προχωρήσει και σε άλλα είδη του οίκου της εποχής, όπως μαντίλια, καπέλα, μπρελόκ και ό,τι άλλο διαθέτει το κατάστημα. Παρ’ όλα αυτά, μια τσάντα την έπαθε. Την άφησε η κυρία της στον καναπέ της, τον Camaleonda, που είχε σχεδιάσει με τα ίδια του τα χέρια ένας Mario Bellini, κι όπως ήτανε απέναντι η τηλεόραση είδε η τσάντα η Birkin έναν εργατοσυνδικαλιστή, ονόματι Ανεστίδη, να λέει ότι «αυτά τα μαρκούτσια θα τα χώσω…» κι έχασε η καημένη η τσάντα το χρώμα της.
Κι ως εκ τούτου και την τιμή της.
Τζάμπα τα λεφτά.
Χαιρετώ.