Ποιος φοβάται τη Μαρία Καρυστιανού;
Κράμα χαρακτηριστικής αστικής αισθητικής και ασύντακτης, προσώρας τουλάχιστον, αντισυστημικής ρητορικής, η δημόσια εικόνα της Μαρίας Καρυστιανού παραμένει μέχρι σήμερα ιδεολογικά αταξινόμητη και πολιτικά νεφελώδης.
Ισως μάλιστα να είναι αυτός ένας από τους λόγους της εντυπωσιακής δημοφιλίας της, παρά το γεγονός ότι πολλαπλασιάζονται οσημέραι τόσο οι αναφορές που προδίδουν τις εκλεκτικές συγγένειές της με την εκκλησιαστική Δεξιά, όσο και τα πλήγματα που υφίσταται η εικόνα της ιδιαίτερα μετά τον εξαναγκασμό της σε παραίτηση από τη θέση της προέδρου του Συλλόγου θυμάτων των Τεμπών 28/2/2023. Πράγμα που ωστόσο δεν αποκλείεται να λειτουργήσει υπέρ της στα μάτια ενός κόσμου πρόθυμου να ερμηνεύσει ως στενόκαρδη, πονηρή και κακόβουλη κάθε αμφισβήτηση των προθέσεών της.
Ωστόσο, οι πράγματι θεαματικές δημοσκοπικές επιδόσεις του υπό κατασκευή κόμματός της δεν φαίνεται προς το παρόν να επηρεάζονται αρνητικά. Αντιθέτως μοιάζουν να αποτελούν πρόδρομα σημεία μιας δυναμικής επιστροφής του εκλογικού σώματος στη λογική της αρνητικής ψήφου που κυριάρχησε κατά το μεγαλύτερο μέρος της μεταπολίτευσης.
Σε κάθε πάντως περίπτωση οι δημοσκοπικές επιδόσεις του κόμματος Καρυστιανού οφείλονται πρωτίστως στις εισροές ψηφοφόρων προερχόμενων από τις εκλογικές βάσεις της εκείθεν της ΝΔ Δεξιάς, χωρίς αυτό να μειώνει τη σημασία των δημοσκοπικών ευρημάτων που επιβεβαιώνουν ότι η εκλογική επιρροή του κόμματος Καρυστιανού διαχέεται οριζόντια σε όλο το φάσμα του εκλογικού σώματος.
Εξίσου σημαδιακό είναι άλλωστε και το γεγονός ότι το ενδιαφέρον που εξακολουθεί να δείχνει η κοινή γνώμη βαίνει αυξανόμενο, χωρίς όμως και πάλι αυτό να συνιστά ένα πολιτικό φαινόμενο σαν και αυτό που βιάστηκαν να περιγράψουν ως πραγματικό πολιτικοί σχολιαστές που ξεχνούν την τεράστια απόσταση που χωρίζει τα επιφαινόμενα από τα πραγματικά φαινόμενα.
Οσο πιο εύκολα διανύεται αυτή η απόσταση τόσο πιο πιθανή γίνεται η εξαγωγή, αν όχι παραπλανητικών, σίγουρα πάντως επιπόλαιων συμπερασμάτων με ελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα.
Στην πραγματικότητα, λοιπόν, ενώ το επονομαζόμενο κόμμα Καρυστιανού είναι ένα ακόμα από τα πολλά αγνώστου διάρκειας και αμφιβόλου στρατηγικού βάθους επιφαινόμενα της μακρόσυρτης πολιτικής κρίσης, το πραγματικό πολιτικό φαινόμενο είναι οι πολλαπλές μορφές που προσλαμβάνει κατά καιρούς η εξωθεσμική κοινωνική αντιπολίτευση που αναπτύσσεται ως απονενοημένη αντίδραση στους θεσμικώς δρώντες εντός ενός απονομιμοποιημένου κομματικού συστήματος μιας άλλης εποχής.
Ενός συστήματος, δηλαδή, που δείχνει να μη δύναται ούτε να αντιληφθεί ούτε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των νέων πολιτικών αναζητήσεων μιας κοινωνίας κυριευμένης από την αγωνία και την ανασφάλεια που σκοτεινιάζει τους ορίζοντές της και εγκλωβίζει το μέλλον της στα αδιέξοδα της ταυτόχρονης διεύρυνσης των εισοδηματικών ανισοτήτων, του κατακερματισμού των πολιτικών δυνάμεων και της απουσίας αξιόπιστων εναλλακτικών λύσεων διακυβέρνησης σε μια χώρα που αναγορεύεται σε παγκόσμια πρωταθλήτρια της απαισιοδοξίας. (βλ. το άρθρο στο «ΒΗΜΑ» του Αντώνη Παπακώστα για τη φετινή έρευνα τέλους του έτους της Gallup International).
Αν και είναι προφανές ότι υπ’ αυτές τις συνθήκες είναι εύλογοι οι φόβοι των συστημικών κομμάτων για τη δυναμική που ενδέχεται να αποκτήσει ένα αντισυστημικό κόμμα Καρυστιανού, για λόγους που χρειάζονται περισσότερη ανάλυση είναι μάλλον απίθανο, ακόμα και αν πάψει να συνιστά ένα μονοπρόσωπο και μονοθεματικό σχήμα, να επαναλάβει ένα φαινόμενο αντίστοιχο με αυτό της μεταμόρφωσης της Ριζοσπαστικής Αριστεράς του 2015 σε κυβερνώσα παράταξη.