Małe psy które nie gubią sierści – rasy hipoalergiczne

W rozmowach o psach wciąż brakuje konkretu: zamiast listy ras, które realnie mniej uczulają, pojawiają się mity i przypadkowe porady z forów. Rozwiązaniem jest spokojne przejrzenie ras małych psów, które faktycznie mają sierść o innym typie wzrostu i linienia, oraz zrozumienie, co w praktyce oznacza „hipoalergiczny”. Zamiast obietnic typu „pies, który w ogóle nie gubi sierści”, warto poznać rasy, u których linienie jest minimalne, a pielęgnacja przewidywalna. Dzięki temu łatwiej dobrać psa do alergika, małego mieszkania i domowego trybu życia. Wbrew pozorom wybór jest całkiem szeroki, ale każda z tych ras ma swoje wymagania, o których lepiej wiedzieć zawczasu.

Co naprawdę oznacza „pies hipoalergiczny”

Określenie pies hipoalergiczny nie oznacza, że dana rasa w ogóle nie wywoła alergii. Uczula przede wszystkim łupież, ślina i mocz, a nie sama sierść. Sierść jest tylko nośnikiem alergenów, więc im mniej jej wypada i fruwa po mieszkaniu, tym zwykle lżej reaguje alergik.

Rasy zaliczane do „niegubiących sierści” mają z reguły:

• włos o budowie podobnej do ludzkiego (rośnie długo, wypada rzadziej),
• brak klasycznego podszerstka lub bardzo skąpy podszerstek,
• konieczność regularnego strzyżenia lub trymowania zamiast typowego linienia.

W praktyce oznacza to mniej kłaków na kanapie i ubraniach, ale więcej pracy nożyczkami i szczotką. Pies, który mniej gubi sierść, zwykle wymaga częstszych wizyt u groomera albo systematycznej pielęgnacji w domu.

Silna alergia na psy wymaga zawsze konsultacji z alergologiem i testów. Nawet najbardziej „hipoalergiczna” rasa nie daje gwarancji braku reakcji.

Małe rasy hipoalergiczne – przegląd najpopularniejszych

Wśród małych psów, które mało linieją, kilka ras przewija się niemal w każdym zestawieniu. Różnią się temperamentem, poziomem energii i stylem pielęgnacji, więc warto patrzeć szerzej niż tylko na „brak sierści na dywanie”.

Bichon frise, bolończyk i coton de Tuléar – białe „chmury” w wersji mini

Bichon frise, bolończyk i coton de Tuléar to trzy spokrewnione, małe rasy o puszystej, białej szacie. Uchodzą za jedne z lepszych wyborów dla alergików, bo ich włos rośnie długo, a wypadanie jest niewielkie. Martwy włos zwykle zatrzymuje się w okrywie, zamiast opadać na podłogę.

Nie oznacza to jednak łatwego życia z grzebieniem. Te psy wymagają:

• czesania przynajmniej kilka razy w tygodniu,
• regularnych kąpieli,
• strzyżenia co kilka–kilkanaście tygodni (w zależności od fryzury).

Charakterystyczne jest połączenie towarzyskości z umiarkowanym temperamentem. To psy zwykle dobrze odnajdujące się w mieszkaniach, ale źle znoszące samotność. Przy alergiku plus za sierść, przy osobie dużo pracującej poza domem – minus za przywiązanie i potrzebę kontaktu.

Pudel toy i miniaturowy – klasyka wśród psów dla alergików

Pudel w wersji toy lub miniaturowej to jedna z najczęściej polecanych ras dla alergików. Skręcony włos, brak klasycznego linienia i ogromna podatność na naukę sprawiają, że wiele osób uważa je za „bezproblemowe” – niesłusznie, bo wymagają mądrej pracy z temperamentem.

Sierść pudla praktycznie nie wypada, co jest dużym plusem w małym mieszkaniu. Z drugiej strony zwija się w kołtuny, jeśli zabraknie systematycznego czesania. Pudle wymagają też regularnego, dość kosztownego strzyżenia, jeśli ma być zachowany wygodny i zdrowy dla skóry stan sierści.

Warto pamiętać, że to rasa bardzo inteligentna i aktywna psychicznie. Sama kanapa i dwa krótkie spacery dziennie to za mało, nawet przy małym rozmiarze psa. Dla alergika, który lubi szkolenie, zabawy węchowe i kontakt z psem – często idealne połączenie.

Yorkshire terrier, shih tzu i lhasa apso – „włos” zamiast sierści

Yorkshire terrier, shih tzu i lhasa apso mają włos o strukturze zbliżonej do ludzkiego. To jedna z przyczyn, dla których wiele osób z łagodnymi alergiami czuje się przy nich lepiej niż przy rasach mocno liniejących.

W wersji wystawowej ich sierść jest długa, spływająca i bardzo wymagająca. W warunkach domowych większość opiekunów decyduje się na krótsze, praktyczne strzyżenie, dzięki czemu pielęgnacja jest prostsza, a piesowi wygodniej na co dzień.

Wspólnym mianownikiem jest dość silny charakter w małym ciele. York potrafi być zaskakująco odważny i głośny, shih tzu bywa uparty, a lhasa apso – niezależny. Wybierając te rasy dla alergika, warto brać pod uwagę nie tylko sierść, ale i gotowość całej rodziny do pracy nad wychowaniem.

Sznaucer miniaturowy i inne „szorstkowłose maluchy”

Sznaucer miniaturowy to przedstawiciel szorstkowłosych ras, które również uchodzą za stosunkowo przyjazne alergikom. Jego sierść nie wypada obficie, o ile jest regularnie trymowana – czyli martwy włos jest wyrywany ręcznie lub specjalnym narzędziem, zamiast samoczynnie wypadać.

Podobnie funkcjonują inne małe szorstkowłose psy, np. niektóre teriery. Trzeba jednak liczyć się z dużą dawką energii, instynktem łowieckim i potrzebą zajęcia głowy. To nie są „maskotki do torby”, mimo niewielkiego rozmiaru.

Hipoalergiczny nie znaczy bezobsługowy

Mały pies, który nie gubi sierści, zwykle nie jest psem „bezobsługowym”. W praktyce zamienia się sprzątanie kłaków z mebli na inwestycję czasu i pieniędzy w pielęgnację.

Najczęściej dochodzą koszty:

• regularnych wizyt u groomera,
• specjalistycznych kosmetyków do kąpieli,
• sprzętów do domowej pielęgnacji (szczotki, grzebienie, maszynki).

Przy wielu rasach z długim włosem wrażliwym punktem są oczy i okolice pyska – włos trzeba przycinać lub spinać, by nie podrażniał rogówki. Dodatkowo, jeśli pies dużo wychodzi na zewnątrz, sierść przynosi do domu pyłki i kurz, które mogą nasilać alergię, mimo że sam włos nie wypada intensywnie.

Jak sprawdzić, czy dana rasa jest odpowiednia dla alergika

Żaden opis rasy nie zastąpi kontaktu „na żywo”. Nawet w ramach jednej rasy alergicy reagują różnie. Dlatego przed decyzją warto:

1. Umówić się na wizytę u hodowcy lub w domu, gdzie mieszka pies danej rasy.
2. Spędzić tam minimum kilkadziesiąt minut, dotykać psa, pozwolić mu wejść na kolana.
3. Obserwować reakcję organizmu nawet do następnego dnia (katar, duszności, wysypka).

Dobrym pomysłem jest też porozmawianie z alergologiem o możliwych metodach wsparcia – od leków po immunoterapię. Wiele osób z umiarkowaną alergią funkcjonuje z psem bez większych problemów, pod warunkiem utrzymywania porządku w domu (odkurzacz z filtrem HEPA, pranie legowisk, ograniczenie dostępu psa do sypialni).

Kiedy mały pies „nie gubiący sierści” będzie dobrym wyborem

Tego typu rasy sprawdzają się szczególnie w kilku sytuacjach:

• w małych mieszkaniach, gdzie każdy kłak jest widoczny i trudniej utrzymać porządek,
• u osób, które nie akceptują sierści na ubraniach i meblach,
• w domach z łagodną lub umiarkowaną alergią na psy,
• u opiekunów gotowych na systematyczną pielęgnację zamiast cotygodniowego odkurzania „futrzanej burzy”.

Nie będą natomiast dobrym wyborem dla kogoś, kto:

nie znosi czesania, nie zamierza płacić groomerowi, a psa traktuje jako „dodatkowy element wystroju”, który „ma się sam wychowywać”. U ras hipoalergicznych zaniedbanie pielęgnacji kończy się kołtunami, problemami skórnymi i dyskomfortem psa, którego później trzeba ratować radykalnym goleniem.

Podsumowanie – na co patrzeć oprócz sierści

Małe psy, które nie gubią sierści, dają alergikom i pedantom realną ulgę w codziennym życiu. Nie są jednak magicznym rozwiązaniem. Wybierając rasę, warto patrzeć nie tylko na typ szaty, ale też na:

• temperament – poziom energii, potrzeba ruchu, skłonność do szczekania,
• przywiązanie do ludzi – tolerancja samotności, relacje z dziećmi,
• koszty pielęgnacji – czy domowy budżet udźwignie regularne strzyżenie,
• zdrowie rasy – popularne choroby, długość życia, dostęp do dobrych hodowli.

Świadomy wybór małego psa „niegubiącego sierści” zaczyna się od zaakceptowania prostego faktu: linienie można ograniczyć, alergii często nieco złagodzić, ale odpowiedzialności za żywe stworzenie nie da się ominąć żadną „hipoalergiczną” etykietą.

Artykuł Małe psy które nie gubią sierści – rasy hipoalergiczne pochodzi z serwisu pardon.pl.