Δημήτρης Μπάκουλης: «Ο καλλιτέχνης δεν επιδιώκει να σώσει τον κόσμο»
Χρειάζονται τέτοιες συνομιλίες για να υπενθυμίζουν ότι η μεταφορά τους δεν είναι ουδέτερη πράξη, αλλά μια καλή άσκηση επιλογής και σύνθεσης. Στην περίπτωση του Δημήτρη Μπάκουλη αυτή η άσκηση αποκτά ενδιαφέρον αφού ο ανερχόμενος τραγουδοποιός – με τρεις δίσκους βέβαια στο ενεργητικό του – δεν έχει υποκύψει στη γοητεία της αναγνωρισιμότητας, παρόλο που τη βιώνει. Υπερασπίζεται την άποψη αυτή με στέρεα επιχειρήματα παρουσιάζοντας παραδείγματα από τη δική του εμπειρία. Μέσα από αυτά μίλησε για την τέχνη που θέλει να δημιουργήσει, τις προσδοκίες του κοινού και την επιθυμία του να γίνει αντιληπτό ότι η αναγνωρισιμότητα δεν μπορεί να υποκαταστήσει τον διακαή του πόθο, ο οποίος παραμένει ένας και αδιαπραγμάτευτος: να γράφει τραγούδια.
Δεν απαξιώνει την ανταπόκριση του κοινού που έκανε επιτυχίες τα τραγούδια του – «Επίλογος», «Κλώνος», «Φτάνει και περισσεύει» κ.ά. – ούτε βεβαίως τις sold out παραστάσεις του. Επιδιώκει πρωτίστως, όπως λέει, να είναι ξεκάθαρες οι προθέσεις απέναντι στην τέχνη του. «Δεν είμαι αγνώμων αφού χάρη σε αυτή την αναγνωρισιμότητα μπορώ να μεγαλώνω το παιδί μου κάνοντας τη δουλειά που αγαπώ. Είναι ένα θαύμα.
Ο έφηβος Δημήτρης που ξεκίνησε να γράφει τραγούδια σίγουρα δεν μπορεί να επικοινωνήσει με το σήμερα. Αλλά υπάρχει και το τίμημα: έρχεσαι αντιμέτωπος με πάρα πολλά που δεν είχες υπόψη πριν, όταν ήσουν στην ησυχία σου και έγραφες τα τραγουδάκια σου, που αφορούσαν έναν πολύ μικρό πυρήνα. Η πιο περίπλοκη σύμβαση, το πιο πληγωτικό αν θέλεις, είναι να προσποιηθείς κάτι άλλο από αυτό που είσαι προκειμένου “να γίνει η δουλειά”. Μέχρι στιγμής, η πιο δύσκολη υποχώρηση που έχω κάνει είναι να βρεθώ στη σκηνή με καλλιτέχνες που, υπό άλλες συνθήκες, δεν θα το επέλεγα».
Δίπλα σε αυτό λάμπει η απόλυτη ικανοποίηση που πήρε όταν γνώρισε τον Σωκράτη Μάλαμα, τον καλλιτέχνη στον οποίο χρωστάει την ενασχόλησή του με τη μουσική και με τον οποίο συνεργάστηκε στον τελευταίο δίσκο του «Εφήμερα». Μέχρι να τον συναντήσει αντιμετώπισε τον φόβο της απογοήτευσης και την ανάγκη να βεβαιωθεί ότι δεν θα χάσει τον μύθο του αγαπημένου καλλιτέχνη. «Πριν πάω να τον συναντήσω επαναλάμβανα συνεχώς “κάνε, Θεέ μου, να μην πέσω έξω!”. Είμαι πολύ τυχερός γιατί γνώρισα αυτόν τον σπουδαίο καλλιτέχνη, ο οποίος είναι και υπέροχος άνθρωπος».
Ετσι λοιπόν, ψηλαφίζοντας ανθρώπους, σχέσεις, συναισθήματα, ο Δημήτρης Μπάκουλης έφτασε μέχρι εδώ καταθέτοντας την τρίτη δισκογραφική του δουλειά με τον τίτλο «Η άνθρωπος». Οχι, δεν υπάρχει κανένα γραμματικό λάθος αφού η επιλογή ήταν συνειδητή και δικαιολογημένη. Και μια αφορμή για να μιλήσει για τα σεξιστικά στερεότυπα στον καλλιτεχνικό χώρο, τη θέση των γυναικών. «Το ότι οι γυναίκες στον χώρο της μουσικής (και γενικότερα στην τέχνη) συχνά αντιμετωπίζονται υποτιμητικά ή αναγκάζονται να παίξουν έναν ρόλο που δεν τις αντιπροσωπεύει πλήρως, δείχνει τις ανισότητες που εξακολουθούν να υφίστανται».
Ξεκάθαρη, απροσποίητη, χωρίς ωραιοποιήσεις είναι και η θέση του για τη δημιουργία. «Ο καλλιτέχνης, ειδικά στη μουσική, δημιουργεί πρώτα για τον εαυτό του. Δεν επιδιώκει να “σώσει” τον κόσμο, αλλά να ικανοποιήσει μια εσωτερική ανάγκη. Αναζητεί τον εαυτό του μέσα από τη διαδικασία της τέχνης.
Εγώ έγινα γνωστός μέσα από μια πλατφόρμα στην οποία δεν έχω καν λογαριασμό, το TikTok, για ένα τραγούδι, τα “Κβάντα”, το οποίο δεν είναι το χαρακτηριστικότερο δείγμα γραφής μου. Υπήρξε, λοιπόν, μια διαφορετική πρόθεση του κοινού απέναντί μου, απέναντι σε αυτό που εγώ θέλω να παρουσιάσω ή, αν θέλεις, σε αυτό πάνω στο οποίο επιθυμώ να εργαστώ. Αυτή η απόσταση που δημιουργείται ανάμεσα σε αυτό που είσαι και θέλεις και σε αυτό που προσδοκά το κοινό από εσένα εξηγεί το δύσκολο κομμάτι της αναγνωρισιμότητας».
Τραγουδοποιός, όχι περφόρμερ
«Η μουσική βιομηχανία έχει την ταχύτητα του ετεροπροσδιορισμού και του αυτοπροσδιορισμού. Εγώ δεν είμαι καλός σε τίποτα από τα δύο. Δεν μου αρέσει να μου δίνουν ρόλους που μου αρμόζουν ή που δεν μου αρμόζουν. Ούτε μπορώ να επεξεργαστώ τόσο καλά τον εαυτό μου για να αντιληφθώ ποιος ακριβώς είμαι. Ωστόσο, νομίζω ότι η θέση του τραγουδοποιού μού ταιριάζει περισσότερο απ’ ό,τι του περφόρμερ. Δεν λέω ότι ντε και καλά γράφω καλά τραγούδια. Εφόσον δεν είμαι επαγγελματίας περφόρμερ, δεν μπορώ να αποστασιοποιηθώ από ένα κακό κοινό που μπορεί να υπάρξει και να κάνω τη δουλειά μου το ίδιο καλά όπως όταν υπάρχει από κάτω ένα καλό κοινό. Είναι μικρή η μερίδα του κόσμου που μπορεί να αντιληφθεί κάτι καινούργιο που παρουσιάζεις.
Δεν εννοώ ότι εμείς κάναμε κάποια τομή στον χρόνο και στον χώρο. Αλλά όταν στο πρόγραμμα υπάρχει νέο υλικό και ο άλλος έρχεται προδιατεθειμένος να ακούσει μόνο γνωστά τραγούδια, τότε η μοναδική του δικαιολογία για να βρεθεί σε έναν χώρο είναι η διασκέδαση κι εγώ δεν είμαι διασκεδαστής. Ετσι δημιουργείται ένα κακό λάιβ. Μπορεί να συμβεί και το ανάποδο, ειδικά στην επαρχία. Βγαίνεις από το βαν, κομματιασμένος από το ταξίδι για να φτάσεις στην πόλη όπου παίζεις, έχεις ημικρανία, δεν θες να δεις άνθρωπο και ανεβαίνεις πάνω στη σκηνή και από κάτω είναι ένα κοινό – κήπος».
Info: Ο νέος δίσκος «Η άνθρωπος» παρουσιάζεται στον Σταυρό του Νότου (Φραντζή και Θαρύπου, τηλ. 210-9226.975, 210-9239.031). Στις 14/1 καλεσμένη η Μαριάνα Κατσιμίχα, στις 28/1 η Εύα Κανέλλη