Ανάλυση CNN: Μπορεί ο Τραμπ να οδηγήσει τον πλανήτη στην καταστροφή;
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ εντείνει τις κινήσεις του για συγκέντρωση εξουσίας, επιδιώκοντας απόλυτο έλεγχο στο εσωτερικό των ΗΠΑ και αυξημένη επιρροή διεθνώς. Η πρώτη εβδομάδα του 2026 φαίνεται καθοριστική για τη δεύτερη προεδρική του θητεία, καθώς διαψεύδονται οι προβλέψεις περί φθίνουσας ισχύος.
Η πρώτη πλήρης εβδομάδα του 2026 θα μπορούσε να κρίνει την πορεία της δεύτερης θητείας του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ. Το προηγούμενο έτος έκλεισε με προβλέψεις ότι η εξουσία του θα άρχιζε να φθίνει, όπως συχνά συμβαίνει με προέδρους που βρίσκονταισε δεύτερη και τελευταία θητεία.
Μετά την απομάκρυνση του Νικολάς Μαδούρο από τη Βενεζουέλα, σχεδιάζει να ελέγχει προσωπικά τα πετρελαϊκά αποθέματα της χώρας, απειλεί με προσάρτηση την Γροιλανδία, προκαλώντας διεθνείς αντιδράσεις. Παράλληλα, η κυβέρνησή του επιμένει σε σκληρή μεταναστευτική πολιτική, παρά το σοκ που προκάλεσε η δολοφονία της Ρενέ Γκουντ στη Μινεάπολη από πράκτορα της ICE.
Η έρευνα θεωρείται μήνυμα προς τον διάδοχο του Πάουελ: να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις του προέδρου, ακόμη κι αν αυτό υπονομεύει την ανεξαρτησία της Fed, θεμέλιο της αμερικανικής οικονομίας.
Κλιμάκωση στο Ιράν και νέες διεθνείς εντάσεις
Στο εξωτερικό, ο Τραμπ εξετάζει στρατιωτική δράση κατά του Ιράν, μετά την καταστολή των διαδηλώσεων από το καθεστώς του Αγιατολαχ Αλί Χαμενεΐ. Παρά τις προειδοποιήσεις του, εκατοντάδες διαδηλωτές έχουν σκοτωθεί. Ο Λευκός Οίκος εκτιμά ότι μια επέμβαση θα μπορούσε να επιταχύνει την πτώση του θεοκρατικού καθεστώτος, αν και πολλοί φοβούνται κλιμάκωση και περιφερειακό χάος.
Παράλληλα, οι ΗΠΑ διατηρούν μεγάλο ναυτικό στόλο ανοικτά της Βενεζουέλας, με στόχο την άμεση εποπτεία της χώρας. Ωστόσο, η υπερφόρτωση των ενόπλων δυνάμεων και οι εσωτερικές αντιδράσεις στο Κογκρέσο δημιουργούν πολιτικές πιέσεις στον πρόεδρο.
Εσωτερικό μέτωπο και αντιπαραθέσεις
Η κυβέρνηση δέχεται επικρίσεις για τη διακοπή των ενισχυμένων επιδοτήσεων του Obamacare και τις επεμβάσεις της στη Βενεζουέλα. Παρά τις εντάσεις, η επιρροή του Τραμπ στους Ρεπουμπλικανούς παραμένει ισχυρή, περιορίζοντας τις αποσκιρτήσεις εντός του κόμματος.
Ο πρόεδρος επιχειρεί επίσης να ανατρέψει δεκαετίες προοδευτικών πολιτικών, καταργώντας πρωτοβουλίες για τη διαφορετικότητα και τη συμπερίληψη, ενώ επιδιώκει ριζικές αλλαγές στη μεταναστευτική πολιτική, περιορίζοντας ακόμη και τη νόμιμη μετανάστευση.
Διχασμός και αυταρχισμός
Η υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας Κρίστι Νόεμ, υπερασπίστηκε τη στάση της κυβέρνησης στη Μινεάπολη, χαρακτηρίζοντας τη Γκουντ «εγχώρια τρομοκράτισσα». Ο δήμαρχος Τζέικομπ Φρέι αντέδρασε, κατηγορώντας τους ομοσπονδιακούς πράκτορες για υπέρβαση εξουσίας και απερίσκεπτη βία.
«Τα γεγονότα της υπόθεσης είναι ότι το όχημα χρησιμοποιήθηκε ως όπλο και επιτέθηκε στον αξιωματικό επιβολής του νόμου. Εκείνος αμύνθηκε και υπερασπίστηκε τους ανθρώπους γύρω του», δήλωσε η Νόεμ στο CNN και στον Τζέικ Τάπερ στην εκπομπή State of the Union.
Η νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας του Τραμπ αποκαλύπτει σχέδιο αναμόρφωσης του Δυτικού Ημισφαιρίου υπό αμερικανική κυριαρχία. Η πρόθεσή του να ελέγχει τις εξαγωγές πετρελαίου της Βενεζουέλας και οι βλέψεις του στη Γροιλανδία εγείρουν ανησυχίες για επιστροφή σε λογικές ιμπεριαλισμού.
Παγκόσμια φιλοδοξία και κίνδυνοι
Σύμφωνα με τον Στίβεν Μίλερ, αναπληρωτή προσωπάρχη του Λευκού Οίκου, η νέα εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ βασίζεται στη «δύναμη και την ισχύ», με στόχο τον τερματισμό της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων. Η προσέγγιση αυτή ενισχύει την εικόνα μιας Αμερικής που επιβάλλεται χωρίς απολογίες.
Παρά τις αντιδράσεις, η προεδρία Τραμπ παρουσιάζει επιτυχίες σύμφωνα με τα δικά της κριτήρια. Έχει ενισχύσει τα σύνορα, περιορίσει τη μετανάστευση και προωθήσει τη δική του ιδεολογική ατζέντα σε θεσμούς και πολιτιστικά ιδρύματα. Ωστόσο, τα χαμηλά ποσοστά αποδοχής και η ακρίβεια παραμένουν αγκάθια.
Ο κίνδυνος της υπερβολής
Η αυξανόμενη επιθετικότητα του Τραμπ εγείρει ερωτήματα για το κατά πόσο ωθεί τη χώρα και το παγκόσμιο σύστημα στα όριά τους. Η ενίσχυση των επιχειρήσεων της ICE και οι στρατιωτικές αναπτύξεις κινδυνεύουν να οξύνουν τον εσωτερικό διχασμό.
Η επιμονή του σε πολιτικές κυριαρχίας και ο νέος «αποικιοκρατισμός» του 21ου αιώνα ενδέχεται να οδηγήσουν σε έναν κόσμο όπου οι ισχυροί επιβάλλονται στους αδύναμους, υπονομεύοντας τη διεθνή σταθερότητα που οικοδομήθηκε μετά το 1945.
Η έντονη δυναμική με την οποία ο Τραμπ ξεκίνησε το 2026 φαίνεται, προς το παρόν, να ανατρέπει τις προβλέψεις περί φθίνουσας εξουσίας. Παράλληλα, όμως φέρει σημαντικούς κινδύνους, ενώ η Αμερική και ο κόσμος ενδέχεται να είναι πολύ διαφορετικοί όταν ολοκληρωθεί την δεύτερη θητεία του στο Οβάλ Γραφείο.
Με πληροφορίες από CNN