Η τροχοπέδη μιας υποχρέωσης
Η μόνη βεβαιότητα στον αθλητισμό είναι πως δεν υπάρχει βεβαιότητα. Η κεντρική ιδέα της ιστορίας του Δαυίδ με τον Γολιάθ αποτελεί την αρχή του αθλητισμού ώστε να μη θεωρείται κανένα αποτέλεσμα ως δεδομένο. Αν συνέβαινε το αντίθετο δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να υφίστανται οι διοργανώσεις και τα τρόπαια. Θα αρκούσαν οι αξίες των αθλητών και τα μεγάλα λόγια.
Από τις 10 Σεπτεμβρίου που ανακοινώθηκε η Αθήνα ως διοργανώτρια πόλη του final four της Ευρωλίγκας ο οργανισμός του μπασκετικού Παναθηναϊκού ζει και αναπνέει με το όνειρο να σηκώσει το όγδοο τρόπαιο στη φυσική του έδρα, επαναλαμβάνοντας τον προ 19 χρόνων θρίαμβο στα πάτρια εδάφη.
Είναι θεμιτό αλλά καθόλου βέβαιο πως θα επαναληφθεί. Η τελευταία ομάδα που στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης στην πόλη της ήταν η Φενέρμπαχτσε, πριν από εννέα χρόνια. Στα 24 final four στην εποχή της Ευρωλίγκας μόλις πέντε φορές εκπρόσωπος της διοργανώτριας πόλης έχει σηκώσει το τρόπαιο. Επομένως αποτελεί την εξαίρεση και όχι τον κανόνα η εντός έδρας στέψη. Ενας από τους κυριότερους λόγους που οι ομάδες αποτυγχάνουν να φτάσουν μέχρι την πηγή και να γευτούν το νέκταρ της επιτυχίας είναι η εξωγενής πίεση που τους ασκείται λόγω της υποχρέωσης στην επιτυχία. Με τσαμπουκάδες, μεγάλα λόγια, έμμεσες απειλές και τελεσίγραφα μπορεί να νικήσεις σε έναν αγώνα αλλά όχι να κατακτήσεις το τρόπαιο. Η επιτυχία στον αθλητισμό είναι σαν τη δημοκρατία έπειτα από τρομοκρατικό χτύπημα: δεν απειλείται και δεν εκβιάζεται.
Το βάρος του «πρέπει» στις πλάτες των αθλητών γίνεται ασήκωτο, ενώ πολλές φορές προσφέρει κίνητρο στους αντιπάλους.
Πρόκειται για άγραφους κανόνες που αφορούν όλο το φάσμα του αθλητισμού με τρανταχτά παραδείγματα σε ατομικό επίπεδο (Τζέσε Οουενς, 1936) αλλά και ομαδικό (Βραζιλία, 1950).
Τα τελευταία 14 χρόνια η «Αλιαντς Αρένα» φιλοξένησε δύο φορές τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Ο μεγάλος στόχος και το όνειρο της Μπάγερν και των πολυάριθμων φίλων της ήταν φυσικά να στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης στο Μόναχο. Την πρώτη φορά, το 2012, κατάφερε να φτάσει μέχρι τον τελικό με αντίπαλο την Τσέλσι. Ηταν τέτοια η βεβαιότητα πως θα κατακτήσει τον τίτλο ώστε είχε στηθεί πανηγύρι ώρες πριν στον προαύλιο χώρο του επιβλητικού γηπέδου. Στο τέλος γέλασε ο Αμπραμόβιτς που κρυβόταν κάπου μέσα στις σουίτες. Δώδεκα μήνες αργότερα αποδείχτηκε η τροχοπέδη του «πρέπει», όταν η Μπάγερν απαλλαγμένη από την υποχρέωση της επιτυχίας, κατέκτησε την κούπα.
Πέρυσι ο τελικός ορίστηκε ξανά στο Μόναχο αλλά η Μπάγερν σκόνταψε στα προημιτελικά. Η ηγεσία της δεν το βάζει κάτω και έχει θέσει ξανά υποψηφιότητα για τη φιλοξενία του τελικού του 2028. Γινάτι που μοιάζει με προσωπικό στοίχημα.