5 szybkich wniosków: Rayo Vallecano – Lech 3:2
Pięć szybkich wniosków to cykl opisujący w skrócie dany mecz Lecha Poznań. Jeszcze przed przedstawieniem plusów i minusów danego spotkania, analizą gry konkretnego zawodnika czy dogrywką, prezentujemy pięć szybkich i pomeczowych wniosków. Kilkadziesiąt minut po każdym meczu na gorąco pięć spostrzeżeń na temat występu drużyny Kolejorza, poszczególnych piłkarzy czy obecnej sytuacji zespołu.
RYWAL GRAŁ, LECH STRZELAŁ
—
Lech Poznań i Rayo Vallecano wyszły na to spotkanie w niemal identycznych składach, jakie przewidywaliśmy, w Kolejorzu mieliśmy jedną zmianę, w hiszpańskiej ekipie dwie zmiany. Od początku czwartkowego meczu rywal próbował narzucić lechitom swój styl gry, optycznie przeważał, dłużej utrzymywał się przy piłce, na różne sposoby starał się sforsować poznańską defensywę i szybko osiągnął przewagę w strzałach. Wczoraj Rayo Vallecano grało w piłkę, a Lech strzelał gole będąc bardzo skutecznym zespołem, który został zepchnięty do defensywy musząc zagrać tak jak gra z nami większość ekstraklasowiczów. Normalnie to Lech prowadzi grę, atakuje, oddaje więcej uderzeń, nie może się przebić, po czym przeciwnik wyprowadza kontrę, jest skuteczny i prowadzi przy Bułgarskiej 1:0. Właśnie tak było wczoraj na obiekcie Vallecas, na którym poznaniacy po 39 minutach mieli świetny wynik obierając styl gry, jaki niedawno w pojedynkach z nami obrał Motor Lublin, Zagłębie Lubin czy Pogoń Szczecin.
JEDNA Z LEPSZYCH POŁÓW I SZANSA NA 3:0
—
Świetny wynik po 39 minutach nie był przypadkowy, bowiem Lech Poznań grając inaczej niż zwykle wywalczył sobie to dwubramkowe prowadzenie. Nasza drużyna tym razem umiała lepiej bronić, nasi piłkarze doskakiwali do przeciwników, grali blisko nich, zagęszczali środek, w odpowiednich momentach wchodzili głęboko we własne pole karne sprawiając, że Rayo Vallecano biło głową w mur. Nie tylko w ofensywie, gdzie Lech Poznań miał dużo wolnych przestrzeni przy okazji kontr, ale także w defensywie zespół Nielsa Frederiksena mógł się podobać, taktycznie prezentował się przyzwoicie, fizycznie i pod względem cech wolicjonalnych nawet jeszcze lepiej. Pierwsza połowa na tych trzech polach była jedną z najlepszych w 2025 roku, a po zmianie stron powinno być jeszcze lepiej. W 47 minucie oko w oko z bramkarzem stanął Pablo Rodriguez, wówczas w prostej sytuacji wystarczyło po prostu płasko uderzyć obok niego i a wtedy Argentyńczyk nie miałby żadnych szans na skuteczną interwencję. Niestety Hiszpan w swoim bezmyślnym stylu zepsuł akcję próbując mijać golkipera Rayo Vallecano, który wygrał ten pojedynek. Już wtedy można było obawiać się, czy przypadkiem ta niewykorzystana setka zaraz się nie zemści.
POMOC W ROZMONTOWANIU LECHA
—
W 60 minucie gry Niels Frederiksen znów zaczął rozmontowywać zmianami. Wtedy zrobił to na papierze, teraz po meczu wiemy już wszyscy, że rozmontowanie ofensywy stało się faktem. Luis Palma gra ostatnio rzadko, pauzował w niektórych meczach, z Gryfem nie wystąpił, już wcześniej schodził przedwcześnie z murawy i tak samo było w Hiszpanii. W 60 minucie murawę opuścił Palma + Mikael Ishak i Pablo Rodriguez. Może ostatnia dwójka nie grała jakoś wybitnie, Ishak znów był pod formą, lecz faktem jest jeszcze słabsza gra Kolejorza, gdyż Filip Jagiełło, Kornel Lisman oraz Taofeek Ismaheel zamieszany w utratę gola na 2:2 tylko zaniżyli poziom drużyny, która niespodziewanie zaczęła słabnąć w oczach. To dziwne, bo po to był latem rzekomo ciężki obóz, po to podczas październikowej przerwy na kadrę było łącznie 7 dni wolnego, w tym 6 z rzędu, by Kolejorz motorycznie i fizycznie wytrzymywał takie spotkania. Niestety, nie było widać tej mitycznej intensywności, zespół już przy stanie 1:2 zaczął się głęboko cofać, a przy wyniku 2:2 już czekał aż sędzia zakończy ten mecz. Mentalnie i fizycznie od utraty bramki na 1:1 zespół Mistrza Polski prezentował się bardzo słabo, złą decyzją było przede wszystkim ściągnięcie Luisa Palmy, który długo napędzał wszystkie kontry, dawał oczekiwaną jakość i z nim na murawie łatwiej byłoby o gola na 3:1, który pomógłby uniknąć nerwowej końcówki.
JAK ONI TO ZROBILI?
—
Rayo Vallecano nie wygrało tego meczu po pięknych akcjach w iście hiszpańskim stylu. Wygrało po dwóch dośrodkowaniach z obu stron i po długim przerzucie piłki od obrońcy na lewą pomoc do najgroźniejszego piłkarza gospodarzy Alvaro Garcii, na którego zwracaliśmy szczególną uwagę już w przedmeczowej analizie przy okazji przedstawiania kadry rywala. Przy pierwszym golu zawinił Joel Pereira, który przegrał pojedynek 1 na 1, przy drugim piłkę z prawej strony stracił Taofeek Ismaheel, a później w polu karnym machnął się Antonio Milić pomagając Hiszpanom wyrównać. Trzeci gol to już kryminał, w ustawieniu 1-5-4-1 nominalni prawi obrońcy w postaci Joela Pereiry i Roberta Gumnego byli za blisko siebie, a za daleko od Garcii, źle go krył przede wszystkim zmęczony już Portugalczyk mocno pomagając lewemu pomocnikowi Rayo Vallecano przyjąć piłkę, rozpędzić się i oddać precyzyjny strzał. Ustawienie 1-5-4-1 miało pomóc, a zaszkodziło tak samo, jak zaszkodziło Lechowi przejście na system 1-4-4-2 w meczu z Motorem Lublin, w którym w eksperymentalnym zestawieniu już zupełnie przestał atakować. Nie ma się co dziwić, że zespół po zmianie systemu na eksperymentalne zestawienia nic nie gra, piłkarze nie potrafią współpracować na murawie i tracą pewność siebie. Ich treningi są lekki, zwykle są to tylko jakieś gierki, podczas październikowej przerwy na kadrę Niels Frederiksen dał drużynie łącznie 7 wolnego, choć na obozy kadr wyleciało tylko 7 piłkarzy, więc nic dziwnego, że w tym zespole nic nie funkcjonuje.
DOGORYWANIE PROJEKTU, DOGORYWANIE LECHA
—
Przed meczem z Rayo Vallecano niewielu wierzyło w Lecha Poznań, a porażka słabego Kolejorza z rezerwowymi dziesiątej obecnie drużyny La Liga nie jest na końcu żadną niespodzianką. Ta przegrana jednak boli, ponieważ zespół prowadził 2:0, rozegrał naprawdę dobrą pierwszą połowię pokazując, że potrafi walczyć czy grać pragmatycznie, miał szansę na 3:0, a później przegrał mecz po dwóch dośrodkowaniach i jednej długiej piłce, gdy bronił już na piątkę z tyłu. To nie jest porażka, tylko kompromitacja po kryminale w defensywie! Kompromitacją jest oczywiście gra w obronie, ale również w innych formacjach, ponieważ od 60 minuty Lech Poznań już nie funkcjonował próbując resztkami sił wytrwać z remisem 2:2. Lech Poznań na murawie dogorywał tak jak dogorywa projekt z Nielsem Frederiksenem, który od dawna wygląda jak z krzyża zdjęty. Ten strach w oczach, dziwne zdania wypowiadane na konferencjach typu „nie wiem” czy nielogiczne tłumaczenia przykładają się na jego piłkarzy, którzy ostatni raz wygrali w pucharach 2 października, w lidze 5 października, a w ostatnich 6 spotkaniach zwyciężyli zaledwie raz i to z IV-ligowcem. Wszyscy oglądamy Mistrza Polski, który usycha na naszych oczach, nie ma siły biegać, walczyć, nie wie jak bronić, jak atakować, na dodatek teraz dostał jeszcze solidny cios, po którym ma raptem 2 dni na wstanie z kolan. Już w niedzielę wieczorem zmierzy się na wyjeździe z Arką Gdynia wspieraną przez komplet publiczności, która po ostatnim łomocie 1:5 będzie szczególnie zdeterminowana chcąc przedłużyć ligową passę bez porażki u siebie trwającą od sierpnia zeszłego roku. Dziwnie to zabrzmi, ale uwzględniając różne okoliczności Lech nie jest faworytem meczu z Arką. Na ten moment, czyli o godzinie 4:09 nie wiadomo nawet, jak 9 listopada o 20:15 będzie wyglądał skład poznaniaków, nie wiadomo czy fizycznie pozbiera się Mikael Ishak i czy Niels Frederiksen nie zastosuje zaraz jakiś idiotycznych rotacji typu Robert Gumny za Joela Pereirę czy Bryan Fiabema na prawej pomocy (tak Duńczyk zarotował w Katowicach).
Śmietnik Kibica – (komentuj nie na temat)
The post 5 szybkich wniosków: Rayo Vallecano – Lech 3:2 first appeared on KKSLECH.com.