Το πλοίο θα σαλπάρει

Πώς ξεκίνησε; Με προπηλακισμούς τουριστών από το Ισραήλ στο κέντρο της Αθήνας από ομάδες «ακτιβιστών». Ναι, εντός εισαγωγικών διότι, θεωρητικά, ο ακτιβισμός είναι μια δράση που έχει μια ιδεολογική αφετηρία και έναν ιδεολογικό σκοπό. Οταν όμως αυτή καθαυτή η δράση υπερβαίνει την αφετηρία και αδιαφορεί για τον σκοπό, δεν πρόκειται περί ακτιβισμού αλλά περί μεταμφιεσμένου τσαμπουκά. Διότι δεν είναι δυνατόν να πιστεύει έστω και ένας εχέφρων άνθρωπος ότι αν προπηλακίσουν πέντε, δέκα, είκοσι ισραηλινούς τουρίστες σε μια ταβέρνα στο Μοναστηράκι, ο Νετανιάχου θα τα κάνει πάνω του, θα σταματήσει τους βομβαρδισμούς στη Γάζα και θα μοιράζει κίντερ έκπληξη στα παιδιά της Παλαιστίνης.

Τέλος πάντων, οι προπηλακισμοί συνεχίστηκαν, στην Κρήτη έγιναν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας κατά την άφιξη πλοίων με τουρίστες από το Ισραήλ και κορυφώθηκαν εκείνο το Σάββατο όταν «τάγματα εφόδου» ή «πολιτοφύλακες» ή όπως και να το πούμε ίδιο είναι, ντυμένοι ομοιόμορφα – κάτι που, σημειολογικά, παραπέμπει σε στρατό – με μπλούζες με τη σημαία της Παλαιστίνης κυκλοφορούσαν συντεταγμένοι στο κέντρο της Αθήνας. Ναι, αλλά δεν έκαναν κάτι, λένε κάποιοι. Ναι αλλά ο εκφοβισμός διά της επίδειξης πεζοδρομιακής εξουσίας είναι επίσης τρομοκρατία. Είτε ασκείται στους δρόμους, είτε ακόμη και σε δικαστικές αίθουσες όταν, την ημέρα έκδοσης της απόφασης, αυτοί οι «στρατοί» κάθονται απειλητικά σιωπηροί στο ακροατήριο, σαν να λένε στους δικαστές «Αν τολμάτε, βγάλτε άλλη απόφαση από αυτή που γουστάρουμε εμείς».

Προχθές, στην πατρίδα μου τη Σύρο, το πράμα ξέφυγε. Ενα τσούρμο άνθρωποι (οι πληροφορίες μου λένε ότι λίγοι από αυτούς είναι Συριανοί) συγκεντρώθηκαν στο λιμάνι και εμπόδισαν κρουαζιερόπλοιο με περισσότερους από χίλιους ισραηλινούς ταξιδιώτες να προσδέσει στο λιμάνι. Την ίδια μέρα, στη Ρόδο, καμιά πενηνταριά φιλοπαλαιστίνιοι (έτσι τους αποκαλούν τα ρεπορτάζ) επιτέθηκαν σε παρέα ισραηλινών εφήβων. Και κάπως έτσι γίναμε διεθνής είδηση.

Δεν μπορώ να βρω άλλη λέξη από τον φασισμό, για να περιγράψω αυτά τα φαινόμενα. Που δεν είναι ιδεολογία αλλά νοοτροπία η οποία επιβάλει με το στανιό το «έτσι θέλω» της μιας πλευράς στην άλλη. Εδώ δεν έχουμε ούτε επίσημα κράτη ούτε κυβερνήσεις ούτε εμπλοκή πρεσβείας. Εχουμε επίθεση απέναντι σε έναν λαό που δεν είναι υποχρεωμένος να υπογράψει δήλωση μετανοίας για τις πράξεις του Νετανιάχου όταν περνάει τα σύνορα της Ελλάδας. Οι πολίτες δεν εκπροσωπούν τον αρχηγό του κράτους τους, εκπροσωπούν τον εαυτό τους. Και η απόδοση συλλογικής ευθύνης είναι στο κουκούτσι του φασισμού. Πιο απλό και πιο θεμελιώδες δεν γίνεται.

Πολλαπλασιαστές μίσους

Απ’ όσο μαθαίνω τα αίματα άναψαν από την απόφαση του λιμεναρχείου να απαγορεύσει, για κάποιες ώρες, την κυκλοφορία στο σημείο που θα άραζε το κρουαζιερόπλοιο. Προσωπικά, μου φαίνεται σαν παραδοχή αδυναμίας να αντιμετωπίσει τυχόν μικροεπεισόδια. Αλλά και σαν «κλείσιμο ματιού» προς την άλλη πλευρά. Ενώ η απουσία του επίσημου κράτους είναι εκκωφαντική. Διότι αυτά τα θέματα δεν λύνονται μεταξύ πολιτών αλλά μεταξύ των ηγεσιών τους. Οι αρμόδιοι υπουργοί της κυβέρνησης είναι εκτεθειμένοι ως προς την αδράνεια απέναντι σε τέτοια γεγονότα. Ή όσοι τα προκαλούν θα πρέπει να υφίστανται κυρώσεις (στην προκειμένη περίπτωση για παρακώληση θαλάσσιων συγκοινωνιών) ή να βγάλουν επίσημη νότα ότι οι Ισραηλινοί είναι ανεπιθύμητοι στη χώρα. Ομελέτα χωρίς σπασμένα αβγά δεν γίνεται.

Τελικά, όλα αυτά λειτουργούν ως πολλαπλασιαστές μίσους με πιθανότατο αποτέλεσμα να κάνουν φανατικούς ακόμη και τους μετριοπαθείς Ισραηλινούς.