Кэса мен Морито
(новелла)
Түн. Морито қоршаудың сыртында ақ сәуле шашқан айға қарап, жерде жатқан жапырақтарды жаншып, ойға шомып тұр.
Оның өзімен-өзі сөйлесуі.
"Міне, ай да туды. Әншейінде оның тууын тағатым таусылып тосушы ем, ал бүгін жарықтан қорқып тұрысым мынау. Жаман ба, жақсы ма, әйтеуір, бір адамдай тірлік етіп келген мен, бір түнде бәрінен айырылып, ертеңнен бастап қанішер атанам деген ойдан-ақ жаным да, тәнім де қалтырайды. Қолымның, міне, мына қолдардың, қызыл қанмен былғанғаны қандай болмақ. Сонда өзімді-өзім қарғап, өзімнен-өзім жиренем ғой. Егер жек көретін адамымды өлтірсем, бұлай азаптанбас едім-ау. Сорлағанда, осы түнде жазығы да, жамандығы да жоқ жанды өлтіруге тиіспін.
Өзін көптен бері...