გიორგი გამსახურდია: რო­დე­საც წარ­სულს ამ გა­და­სა­ხე­დი­დან ვუ­ყუ­რებ, ვხვდე­ბი, რომ მა­მა­ჩე­მის ეს ენერ­გია არ გამ­ქრა­ლა, ის ქარ­თვე­ლი ხალ­ხის მეხ­სი­ე­რე­ბა­ში დარ­ჩა

“დიდი ძა­ლის­ხმე­ვა დამ­ჭირ­და, რომ ჩემი ტრა­გე­დია გულ­ში ჩა­მე­მარ­ხა” – რას ამ­ბობს გი­ორ­გი გამ­სა­ხურ­დია მა­მა­ზე, “ნაც­მოძ­რა­ო­ბა­სა” და ესე­ბუ­ას საქ­მე­ზე

“ხში­რად მახ­სენ­დე­ბა მა­მას სა­უბ­რე­ბი, რომ­ლე­ბიც პა­ტი­ოს­ნე­ბის და­უ­წე­რელ კა­ნო­ნად შე­იძ­ლე­ბა მი­ვიჩ­ნი­ოთ”ყვე­ლა ბავ­შვი მშო­ბელს ჰბა­ძავს, მის იდე­ა­ლებს იზი­ა­რებს და მეც ასე ვი­ყა­ვი, ამბობს გიორგი გამსახურდია.

ინტერვიუს ambebi.ge აქვეყნებს, გთავაზობთ ამონარიდს:

– თქვე­ნი ბავ­შვო­ბის შე­სა­ხებ მთელ­მა სა­ქარ­თვე­ლომ იცის, მაგ­რამ მა­ინც გკი­თხავთ – რო­გო­რი იყო პირ­ვე­ლი პრე­ზი­დენ­ტის შვი­ლის ბავ­შვო­ბა?

– ამ კი­თხვა­ზე პა­სუ­ხი დიდი ხნის წინ მი­ვი­ღე, რო­დე­საც ჩემს თავს ყუ­რა­დღე­ბით ჩა­ვე­კი­თხე, მქონ­და თუ არა ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი ბავ­შვო­ბა და უცებ აღ­მო­ვა­ჩი­ნე, რომ ბავ­შვო­ბა სა­ერ­თოდ არ მქო­ნია. რაც, ალ­ბათ, გა­საკ­ვი­რი არც არის… უკვე 5-6 წლი­დან ვაც­ნო­ბი­ე­რებ­დი, რომ მა­მა­ჩე­მი ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი მამა ვერ იყო. რა­საკ­ვირ­ვე­ლია, მა­საც ისე­ვე ვუყ­ვარ­დით, რო­გორც სხვა მა­მებს უყ­ვართ შვი­ლე­ბი, არც მა­მის მზრუნ­ვე­ლო­ბა გვაკ­ლდა, მაგ­რამ იმავდრო­უ­ლად, ვხე­დავ­დი, რომ მა­მა­ჩე­მი შვი­ლებს კი არა, რა­ღაც სხვას, ანუ ქვე­ყა­ნას ეკუთ­ვნო­და. მის­თვის ეს იყო პრი­ო­რი­ტე­ტი. რო­გორც ყვე­ლა ბავ­შვი, მეც ვგრძნობ­დი, რომ ეს მი­კუთ­ვნე­ბუ­ლო­ბა მა­მა­ჩე­მი­სა­გან მო­ი­თხოვ­და უზარ­მა­ზარ ენერ­გი­ა­სა და ჯან­მრთე­ლო­ბას, რა­საც, ალ­ბათ, ქვეც­ნო­ბი­ე­რად ძა­ლი­ან გან­ვიც­დი­დი. ამა­ვე დროს, ჩემს ბავ­შვო­ბა­ში იყო უამ­რა­ვი მოვ­ლე­ნა, რაც ჩვე­უ­ლებ­რივ ბავ­შვო­ბა­ში ვერ და არც მოხ­დე­ბა…

– ალ­ბათ, პრო­ტეს­ტის გრძნო­ბაც გქონ­დათ.

– ალ­ბათ. თუმ­ცა, რად­გან მამა მი­იჩ­ნევ­და, რომ ამ ქვეყ­ნის­თვის უნდა ეშ­რო­მა და ეცო­ცხლა, ამას მეც აუ­ცი­ლებ­ლო­ბად ვთვლი­დი. ყვე­ლა ბავ­შვი მშო­ბელს ჰბა­ძავს, მის იდე­ა­ლებს იზი­ა­რებს და მეც ასე ვი­ყა­ვი. მა­მა­ჩე­მი ამ ენერ­გი­ას საყ­ვე­დუ­რის გა­რე­შე გას­ცემ­და და მეც ვთვლი­დი, რომ უსაყ­ვე­დუ­როდ უნდა მი­მე­ღო. ზო­გა­დად, სენ­ტი­მენ­ტა­ლუ­რად არ ვიზ­რდე­ბო­დი და ასე­თი ვარ ახ­ლაც. დღეს, რო­დე­საც წარ­სულს ამ გა­და­სა­ხე­დი­დან ვუ­ყუ­რებ, ვხვდე­ბი, რომ მა­მა­ჩე­მის ეს ენერ­გია არ გამ­ქრა­ლა, ის ქარ­თვე­ლი ხალ­ხის მეხ­სი­ე­რე­ბა­ში დარ­ჩა… ეს დიდი სიმ­დიდ­რეა. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ მამა დიდ დროს ვერ ატა­რებ­და ჩვენ­თან, მის­გან რა­ღა­ცის სწავ­ლა მუ­დამ შე­იძ­ლე­ბო­და. ხში­რად მახ­სენ­დე­ბა მა­მას სა­უბ­რე­ბი, რომ­ლე­ბიც პა­ტი­ოს­ნე­ბის და­უ­წე­რელ კა­ნო­ნად შე­იძ­ლე­ბა მი­ვიჩ­ნი­ოთ. მის­გან ვიცი, რომ სა­კუ­თა­რი ქვე­ყა­ნა ყო­ველ­გვა­რი დი­ვი­დენ­დე­ბი­სა და პი­რა­დი კე­თილ­დღე­ო­ბის მო­თხოვ­ნის გა­რე­შე უნდა გიყ­ვარ­დეს და როცა შე­გიძ­ლია, ადა­მი­ა­ნე­ბის დახ­მა­რე­ბა­ზე უარი არ უნდა თქვა.

– ვიც­ნობ ხალ­ხს, რო­მელ­თაც დახ­მა­რე­ბი­ხართ. თუმ­ცა თქვე­ნი ძმა ცოტ­ნე ამ მხრივ მარ­თლაც გა­მო­ნაკ­ლი­სია – ყვე­ლა ჩემს ავად­მყოფ რეს­პონ­დენტს პი­რა­დი კავ­ში­რე­ბის წყა­ლო­ბით ეხ­მა­რე­ბო­და, არა­და, მას არც კი ვიც­ნობ. რო­გორ არის?

– უკეთ და სა­ი­მე­დოდ. ძნე­ლია მისი ჯან­მრთე­ლო­ბის გათ­ვა­ლის­წი­ნე­ბით ამ მდგო­მა­რე­ო­ბის მიღ­წე­ვა, მაგ­რამ ფონ­დი “ქარ­თუ” დაგ­ვეხ­მა­რა და ამის­თვის მად­ლო­ბე­ლი ვარ.