Жоғалған сөмке
Күрең күз. Күн желкем. Ымырт қоюланып, қараңғылық түскен. Секпіл бет сары ұл селк етті. Алда қараңдап әлдекім көрінді. Бұл көшенің балалары басқа жақтың ұлдарын жолықтырса, әлімжеттік жасап, себепсіз ұрып кетеді дегенді еститін. Сол керек өзіне! Жарық көшемен жүрмей, төтелетіп несі бар?
«Ал қамдал, батырым!..»
Қараңдаған сұлба тұра қалды.
— Балақай, түн ішінде қайда барасың? — деді жылы ұшырап.
— Тентек бала ма деп зәрем ұшқаны-ай!..
— Есімің кім?
— Жанәлі.
— Қай сыныпта оқисың?
— Үшіншіде...
— Жалғыз неге жүрсің?
— Сөмкемді іздеп...
— Қайдағы сөмке?
— Кәдімгі... күнде мектепке таситын...
— Кітап-дәптерлеріңді салып жүрген бе?
— Оны қайдан білесіз?...